Novel & Cerita จงชิง จักรพรรดิเซียนระบบพันธนาการ

ศิษย์ฝ่ายศัตรูโต้กลับอย่างเผ็ดร้อน บนที่นั่งหินแกะสลักลวดลายมังกรซึ่งสงวนไว้สำหรับผู้ถือครองตำแหน่งศิษย์หลักสิบห้าอันดับแรก ชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งเอนกายอย่างเกียจคร้าน ท่วงท่าของเขาดูผ่อนคลายทว่าแฝงไว้ด้วยความหยิ่งยโสอันเหลือคณา เขาคือ “จ้าวชิงซาน” ศิษย์หลักอัน ดับที่สิบเอ็ด พี่ชายแท้ๆ ของจ้าวชิงอวิ๋นที่เคยพ่ายแพ้อย่างอัปยศให้กับอวี้เหวินในการประลองชิงที่พัก

พระนางมองลั่วชิงยวนด้วยสายตาเฉียบคม "ลั่วชิงยวน เจ้าวางแผนสอบสังหารองค์จักรพรรดิสูงสุดและถูกตัวข้าจับได้ ทีนี้เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีก" “ใครก็ได้ จับนางไว้!” ลั่วชิงยวนจ่อกริชไว้ในมือของนางบนลำคอของขันทีหลิว

โดนกระทุ้งสุดแรงเสียงวอนขอยิ่งดังขึ้นและระบบควบคุมรสชาติของเจลลี่แน่นยกก้นให้สูงรับอารมณ์ที่สนองคริสต์มาสสุขใจเหมือนที่คุณจะได้เจอกับเธอ “ เข้ามาอีกค่ะ ติยาพร้อม… อ้าวววซี้ด” ร่างใหญ่โจนจ้วงนั้นเองสามารถกัดกรามแน่นด้วยความต้องการ “ เอ่อ…” โปรแกรมใหญ่กดแช่รีเฟรชติยา เจลแผ่นให้แน่น

เสิ่นเวยเอ่ยรำพึงเสียงหวานใส แววตาฉายแววหยอกเย้าอาจารย์ผู้เข้มงวด ชายหนุ่มผู้สวมชุดคลุมมังกรลำลองสีดำขลิบทอง ท่าทางแกร่งกล้าและลาดไหล่กว้างแผ่ไออุ่นทรงอำนาจ... ชายผู้นั้นคือจักรพรรดิจ้าวลวี่นั่นเอง ยามนี้สองมือหนาที่เคยจับกระบี่เหล็กกล้าฟาดฟันศัตรูนับแสนในสมรภูมิรบ กลับกำลังประคองเข็มเย็บผ้าเล่มเล็กจิ๋วด้วยความระมัดระวังสูงสุด พระขนงเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันจนแทบจะเป็นเส้นตรง สายตาคู่คมกริบจ้องเขม็งไปที่รูเข็มขนาดเล็กเท่ารูมด พยายามจะสอดเส้นด้ายไหมสีแดงผ่านเข้าไปทุกลำดับชั้น ทว่าทำอย่างไรด้ายก็แตกปลายมิอาจสอดผ่านได้เสียที

คนตัวเล็กกลั้นครางจนหอบ คนตัวโตยอมละจากตรงนั้นมาอย่างน่าเสียดาย ตอนนี้แก่นกายของเขามันแทบจะระเบิดอยู่แล้ว "แฉะขนาดนี้น่าจะพร้อมแล้วแหละมั้ง" คนตัวโตชักรูดแก่นกายของตัวเองหลายครั้ง สายตาสวยเหลือบไปเห็นเจ้าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็ได้แต่ตาโต เจ้าสิ่งนี้มันจะเข้าไปในตัว เธอได้จริงๆ งั้นหรือ เธอจะไม่ตายใช่ไหม

ฉีอ๋อง ในชุดคลุมมังกรสีทองเหลืองอร่าม ยืนตระหง่านด้วยสีหน้าผู้ชนะ ข้างกายเขา มีกรงขังขนาดใหญ่ตั้งอยู่ 2 กรง กรงแรก... ขังฮองเฮาและองค์รัชทายาทที่ยังสลบไสล กรงที่สอง... ขัง เซียวเหยียนซาน และ มู่หว่านชิง ที่ถูกล่ามโซ่ตรวนแน่นหนา

“ชะตาของเจ้าผูกติดกับจอมมารแห่งซีเปียนซึ่งหนีมายังโลกมนุษย์ เขาถือครองศิลาชั่วนิรันดร์ของเทพมังกร ชะตาชีวิตของเขาเต็มไปด้วยความกระหายการเข่นฆ่า สงครามที่เขาเลือกจะก่อขึ้น จะส่งผลต่อชีวิตผู้บริสุทธิ์มากมาย มีเพียงเจ้าที่เข้าใกล้เขาได้” กริชสีดำถูกยื่นออกมาตรงหน้า “ กริชนี่ เจ้าจงรับไป” อันซุ่ยเหลียนยื่นมือออกไปโดยดี ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเย็นชา ราวกับนางไร้ซึ่งความทรงจำในขณะที่เป็นมนุษย์

หย่งจงแม้จะเป็นทวยเทพฝ่ายเอกสาร แต่กลับได้ชื่อว่าเป็นเทพที่โหดเหี้ยมเย็นชา แก่นปราณแข็งแกร่งระดับ เจินเซียน ดำรงรักษากฎสวรรค์อย่างเข้มงวด ไม่อ่อนข้อให้ผู้ใดทั้งสิ้น ในบรรดาเทพทั้งหมดไม่มีใครสักคนกล้าต่อกรด้วย หากอีกฝ่ายเป็นคนควบคุมดูแล แสดงว่ากฎต้องรัดกุมพอสมควร เ ช่นนั้นไม่ต้องยุ่งจะดีที่สุด (เจินเซียน คือ เซียนแท้ผู้บรรลุเป็นเซียนโดยแท้จริง ผู้ที่หลุดพ้นจากโลกีย์โดยสมบูรณ์แล้ว กลายเป็นหนึ่งเดียวกับเต๋า) “เช่นนั้นก็ดี ต่อจากนี้ก็ฝากเจ้าด้วย”

ให้กลายเป็นทาสไม่ต้องมีคำอธิบายใดเพิ่มเติม… จักรพรรดิมารตายลงพร้อมความแค้น ขณะที่ศัตรูของเขาต้องทนอยู่กับนรกชั่วนิรันดร์และตอนนี้ ผู้สืบทอดความแค้นคือไป๋เสวี่ยหรง นางแทบไม่ต้องใช้เวลาคิดไตร่ตรองใดให้เสียเปล่า ความลังเลไม่มีอยู่ในแววตา นางยื่นมือออกไปคว้าปลอกคอทาสที่เต ็มไปด้วยพลังคำสาปและกลิ่นอายแห่งอำนาจมืดมาไว้ในกำมือ

จื่อชิงหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู “เจ้าไม่จำเป็นต้องกล่าวลาเพราะอีกไม่นานเจ้าต้องได้พบกับเขาอย่างแน่นอน” [1]หยูหวงฉางตี้ เง็กเซียนฮ่องเต้ เป็นพระมหาจักรพรรดิที่ทรงปกครองเทวดาทั้งเก้าชั้น ซึ่งประกอบด้วยเทวดาเป็นหมื่นๆ องค์ ทรงเป็นใหญ่เหนือ ฟ้า ดิน และมนุษย์ ทรงเป ็นผู้สร้างสวรรค์ ทรงมีพระราชอำนาจที่จะสั่งเทวดาได้ทุกชั้นฟ้า