จงชิง จักรพรรดิเซียนระบบพันธนาการ の小説・ストーリー

“ชะตาของเจ้าผูกติดกับจอมมารแห่งซีเปียนซึ่งหนีมายังโลกมนุษย์ เขาถือครองศิลาชั่วนิรันดร์ของเทพมังกร ชะตาชีวิตของเขาเต็มไปด้วยความกระหายการเข่นฆ่า สงครามที่เขาเลือกจะก่อขึ้น จะส่งผลต่อชีวิตผู้บริสุทธิ์มากมาย มีเพียงเจ้าที่เข้าใกล้เขาได้” กริชสีดำถูกยื่นออกมาตรงหน้า “ กริชนี่ เจ้าจงรับไป” อันซุ่ยเหลียนยื่นมือออกไปโดยดี ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเย็นชา ราวกับนางไร้ซึ่งความทรงจำในขณะที่เป็นมนุษย์

หย่งจงแม้จะเป็นทวยเทพฝ่ายเอกสาร แต่กลับได้ชื่อว่าเป็นเทพที่โหดเหี้ยมเย็นชา แก่นปราณแข็งแกร่งระดับ เจินเซียน ดำรงรักษากฎสวรรค์อย่างเข้มงวด ไม่อ่อนข้อให้ผู้ใดทั้งสิ้น ในบรรดาเทพทั้งหมดไม่มีใครสักคนกล้าต่อกรด้วย หากอีกฝ่ายเป็นคนควบคุมดูแล แสดงว่ากฎต้องรัดกุมพอสมควร เ ช่นนั้นไม่ต้องยุ่งจะดีที่สุด (เจินเซียน คือ เซียนแท้ผู้บรรลุเป็นเซียนโดยแท้จริง ผู้ที่หลุดพ้นจากโลกีย์โดยสมบูรณ์แล้ว กลายเป็นหนึ่งเดียวกับเต๋า) “เช่นนั้นก็ดี ต่อจากนี้ก็ฝากเจ้าด้วย”

ยังคงจับ ปลอกคอโลหะดำหม่น เอาไว้แน่น พลังของมันเย็นยะเยือกอย่างผิดธรรมชาติ คล้ายจะดูดกลืนแม้แต่จิตวิญญาณไป๋เสวี่ยหรงขมวดคิ้วเล็กน้อย นางเข้าใจทันทีนี่คือกุญแจที่ใช้ผนึก “เทพอัคคีเซี่ยหมิงเหยียน” ให้กลายเป็นทาสไม่ต้องมีคำอธิบายใดเพิ่มเติม… จักรพรรดิมารตายลงพร้อมคว ามแค้น ขณะที่ศัตรูของเขาต้องทนอยู่กับนรกชั่วนิรันดร์และตอนนี้ ผู้สืบทอดความแค้นคือไป๋เสวี่ยหรง

จื่อชิงหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู “เจ้าไม่จำเป็นต้องกล่าวลาเพราะอีกไม่นานเจ้าต้องได้พบกับเขาอย่างแน่นอน” [1]หยูหวงฉางตี้ เง็กเซียนฮ่องเต้ เป็นพระมหาจักรพรรดิที่ทรงปกครองเทวดาทั้งเก้าชั้น ซึ่งประกอบด้วยเทวดาเป็นหมื่นๆ องค์ ทรงเป็นใหญ่เหนือ ฟ้า ดิน และมนุษย์ ทรงเป ็นผู้สร้างสวรรค์ ทรงมีพระราชอำนาจที่จะสั่งเทวดาได้ทุกชั้นฟ้า

บิดาและบุตรสาวทำความเคารพไป๋เยี่ยนหลงพร้อมกัน ลี่ผิงมองไปที่บุรุษที่กำลังคุกเข่าและสตรีที่มีเสื้อผ้าหลุดรุ่ยจากนั้นจึงแสดงท่าทางสมใจออกมา นางไม่เห็นใบหน้าของสตรีที่กำลังก้มหน้าผมเผ้ารุงรังแต่นางจำชุดที่หยางซินเยว่ใส่ในงานเลี้ยงต้อนรับได้ “เกิดสิ่งใดขึ้นหรือเพคะหรือว่าท ่านจ้าวผู้ครองนครจับตัวคนที่ลักพาตัวว่าที่พระชายาได้แล้ว ตายจริงเหตุใดว่าที่พระชายาถึงได้มีสภาพเช่นนั้นเล่า”

ตำรวจคนหนึ่งรีบไปดึงตัวธาวินทร์ออกมาก่อนที่จะเกิดเรื่องราวใหญ่โตไปกว่านี้ เพราะภูผาไม่ใช่แค่คนดูแลไร่ทั่วๆไปที่ใครจะเข้าไปมีเรื่องด้วยได้ ภูผาคนนี้ทั้งฉลาดและร้ายกาจ "ปล่อยกู" ธาวินทร์พยายามที่จะกลับไปจัดการกับภูผาให้ได้ ด้วยเขามั่นใจว่าภูผาคือคนที่ลักพาตัวเ จ้าสาวของเขามา เพราหลักฐานที่เขาตามหามาตลอดสองวันโดยไม่หลับไม่นอนมันชัดเจนว่าคือคนคนนี้

อย่างไรก็ดี ยังมีขั้นกลาง และขั้นปลายอีกที่ต้องไต่ระดับไปให้ถึง จึงจะทำให้กายเทพเซียนนี้สมบูรณ์จริงๆ "ข้าควรปิดบังตัวตนไว้ก่อน" ในใจหลินเซียนคิดถึงบรรพาจารย์ปีศาจผู้นั้น (มหามังกรอเวจีเก้ากงล้อบรรพกาล) ผู้ที่แย่งนางจิ้งจอกเก้าหางไป ฆ่าครอบครัวแมวส้ม และตัดเส้ นเอ็นแขนและขาของเขา

อวิ๋นซินเยว่มองดูกริชในมือเขาด้วยความประหลาดใจ นางสัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านเล็กน้อยในน้ำเสียงของบุรุษผู้ไม่เคยเกรงกลัวความตาย “เจิ้นไม่อาจกักขังวิญญาณของเจ้าไว้ด้วยกรงทองคำหรืออำนาจห้าวหาญ แต่เจิ้นขอกักขังเจ้าไว้ด้วยพันธนาการแห่งเลือดและวิญญาณ... เจิ้น...อวี้เหย ียน ในนามของจักรพรรดิแคว้นอวี้ และในนามของชายที่รักเจ้าสุดหัวใจ ขอยอมรับเจ้าเป็นคู่ชีวิตเพียงหนึ่งเดียว ไม่ว่าภายหน้าเจ้าจะเป็นใคร หรือต้องกลายเป็นศัตรูของคนทั้งโลก เจิ้นก็จะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ”

เจียงเสิ่นเย่วพร่ำเพ้อออกมาราวกับคนเสียสติ ในขณะที่หานอี้หลงกลับยืนนิ่งอย่างไม่รู้สึกรู้สาอันใด เขาเพียงกล่าวโทษสวรรค์อยู่ในใจที่มิเอนเอียงเข้าข้างเขาแม้แต่นิด หานอี้หลงยิ้มเยาะขึ้นมาที่มุมปากอย่างนึกสังเวชใจตนเองในขณะที่ร่างกายของเขาถูกพันธนาการด้วยเหล่าทหารที่กรูเข้ามาจับก ุมตัวของเขาเอาไว้แน่น

อัคคีมรกตกำลังถูกพันธนาการด้วยปราณดำ'' เสียงของมังกรฟ้าดังเตือนมังกรทมิฬ จากนั้นเทียนหลงเซ่อจึงรีบใช้อาคมทมิฬห้อมล้อมตัวของหลี่ชิงชิงเอาไว้แล้วพานางหายออกมาจากกระท่อมห่างไกลผู้คน