Novelas y relatos de จงชิง จักรพรรดิเซียนระบบพันธนาการ

หลายหมื่นปีต่อจากนั้น ผู้ทรงพลังอำนาจจำนวนมิน้อยได้ทะลวงพันธนาการแห่งฟ้าดินและก้าวขึ้นสู่ความเป็นเทพเซียน เจ้าของถ้ำแห่งนี้มีนามว่า ชิงหยวนจื่อ เป็นผู้บำเพ็ญตนที่ทรงพลัง เนื่องจากติดอยู่กับขีดจำกัดมานานและมิสามารถหาทางทะลวงผ่านไปได้ เขารู้สึกหมดหวังและสิ้นกำลังใจ จ ึงมาถึงถ้ำในหุบเหวลึกนับหมื่นหลานี้เพื่อปิดฉากชีวิตที่เหลืออย่างไร้ซึ่งความหวัง

ายย” อัศวินยกตัวหญิงสาวอุ้มขึ้นทั้งใช้ขนแกร่งรั้งขาของเธอเอาไว้พร้อมอ้อมไปโอบแผ่นหลังของเธอจนหน้าของหญิงสาวซบอยู่ที่บ่าแกร่งของเขาอย่างหมดแรงเขานั่งคุกเข่าอัดแท่งร้อนเข้าหาหญิงสาวอย่างไม่มีเว้นว่างได้ยินเสียงครางอ่อนๆของเธอข้างๆหูมันเป็นเสียงแห่งพลังงานที่กำลังเ ติมเต็มให้เขาสะโพกแกร่งยังคงเร่งเร้าคนตัวเล็กที่กำลังตอดรัดตัวตนของบเขาอยู่จนตอนนี้เธอเกร็งกระตุกเสร็จสมกอดคอเขาแน่นพร้อมจิกเล็บลงบ่าของเขาจนเลือดซิบ

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลันสงสัย นางปรารถนาสิ่งใดนั้น เขาล่วงรู้จริงด้วยหรือ? เซียวอวี้มีฐานะเป็นจักรพรรดิ แม้นว่าจักรพรรดิปรารถนาสิ่งใด จักต้องได้ครอบครองเสมอ มิเคยต้องฝืนใจตนเอง

ตำหนักจงชุ่ยควนเป็นตำหนักของรัชทายาท จูหมิงใฝ่ฝันอยากจะเข้าไปอยู่ที่นั่นมาโดยตลอด ทว่าในยามที่เขามีโอกาสได้เข้าไปจริงๆ กลับกลายเป็นสถานที่คุมขังเขาแทน ภายใต้สายตาของจักรพรรดิ เรื่องนี้แทบจะตัดขาดการติดต่อระหว่างเขากับโลกภายนอกจนสิ้น จักรพรรดิฉางอันจ้องมองโอร สจากเบื้องบน ท่าทางประหนึ่งบิดาที่เจ็บปวดใจ ทว่าก็ดูราวกับจักรพรรดิผู้ไร้ความรู้สึก: "ผู้ใดบังอาจขัดคำสั่ง ประหาร!"

บทรักในคืนนี้มิได้เริ่มต้นด้วยความสุขสมเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการปลดปล่อย พิษร้ายที่อยู่ในกายของนาง จ้าวเทียนหลงปรนเปรอนางอย่างหนักหน่วงและยาวนาน ท่วงท่าที่เขาใช้ครอบครองนางบัดนี้มันแฝงไปด้วยพลังอำนาจที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ ทุกสัมผัสที่เขาฝากไว้บนรอยกามารมณ์คือพันธนาการท ี่แน่นหนาขึ้นเรื่อยๆ "เจ้าเป็นของข้า... ชิงเหยา ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องเจ้า" เขาคำรามแผ่วข้างหูขณะที่พานางไปถึงจุดสูงสุดของอารมณ์ครั้งแล้วครั้งเล่า

เบื้องล่างมีขุนนางเฒ่าหลายสิบคนยืนเรียงราย และที่โดดเด่นที่สุดคือ จงอวี่ที่กำลังนั่งคุกเข่าสะอื้นไห้อยู่กลางห้อง โดยมีจ้านเก้อยืนพยุงไหล่นางไว้ด้วยท่าทางปกป้อง "ชิงชิง! เจ้ามาแล้วหรือ?" จักรพรรดินีเอ่ยเรียกเสียงอ่อน แม้ในใจจะโกรธแต่แววตาที่มองลูกสาวคนโตนั้นมีความรักใคร่ อย่างปิดไม่มิด

อาจารย์กล่าวช้าๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความลึกซึ้ง “เขาคือจักรพรรดิแห่งแดนใต้ฉู่เยี่ยนเฉิง ขณะนั้นมิได้บ้าอำนาจอย่างชาตินี้ มีใจมั่นรักเพียงหญิงเดียว นางคือพระชายาของเขาซึ่งก็คือลูกปลานี่เอง” ลูกปลานิ่งอึ้ง จนลืมแม้แต่จะหายใจ หลิงหลิงอ้าปากค้าง “หาาาา! จริงดิ?! ลูกปล าเป็นเมียฮ่องเต้ฉู่???”

“เสิ่นชิงอวิ๋น!” จู่ๆ นัยน์ตาเขาก็แดงก่ำ พลางคว้าข้อมือข้าไว้แน่น เหมือนกับทุกครั้งนับครั้งไม่ถ้วนที่เคยพันธนาการข้าไว้ แรงบีบนั้นมหาศาลจนข้าไม่อาจดิ้นให้หลุด

ง” “ชิงอวิ๋น ในยามที่เจ้าถูกพันธนาการอยู่บนแท่นประหารเซียน ข้าได้แต่เจ็บใจในความไร้กำลังของตนเองที่ไม่สามารถช่วยเจ้าออกมาได้ ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องเผชิญหน้ากับวาระสุดท้ายของชีวิตโดยไม่ได้สัมผัสถึงความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย ด้วยเหตุนี้ข้าจึงตั้งมั่นที่จะตายตกตามเจ้าไปด้วย ย ามที่เจ้าเดินทางไปสู่ปรโลกจะได้ไม่ต้องอ้างว้างจนเกินไปนัก”

บุรุษผู้สวมชุดฉลองพระองค์สีเหลืองทองที่เปื้อนเลือด พระพักตร์ซีดเซียวทว่ายังคงความสง่างามแห่งสายเลือดมังกร ไท่จื่อผู้ที่ถูกเผยจิ่นสั่งขังคุกหลวงกลับตกอยู่ในเงื้อมมือของอวิ๋นเซิน และที่ร้ายกาจยิ่งกว่า ในมือซ้ายของอวิ๋นเซินกำลังชูตราหยกแผ่นดินของแท้ที่เขาแอบชิงมาได ้ท่ามกลางความโกลาหล