จงชิง จักรพรรดิเซียนระบบพันธนาการ นิยาย & เรื่องราว

เมื่อจักรพรรดิเทพแห่งสรวงสวรรค์ ผู้มีอำนาจสูงสุดแห่งภพสวรรค์ ต้องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับภพมหาอำนาจอย่างภพปรโลก การพบหน้าเพื่อเจรจาหาได้บังเกิด ทว่ากลับมีเล่ห์กลเหนือชั้นอันซับซ้อน เจ้าสาวที่องค์จักรพรรดิเทพทรงพึงพระทัยคือธิดาคนงามของท่านมหาเทพปีศาจ นามว่าเซียนเ ซียน[2] ตัวแทนแห่งความเป็นอมตะของผู้ได้ครอบครอง

ลี่เซียนตามติดสามีอย่างให้ความร่วมมือ นางไม่ซุกซนและไม่ถามซักไซ้อันใดทั้งนั้น ในดวงตากระจ่างใสมีแค่แววใคร่รู้ ถังไห่เฉิงไม่รอให้นางถามแต่เป็นฝ่ายอธิบายทั้งหมด “ประมุขหั่วซาน เป็นจักรพรรดิมารเจ้าครองเมืองโม๋กุ่ย ปกครองสมุนปีศาจบนหุบเขามรณะ มีอำนาจเหนืออิทธ ิพลมืดทั้งหมดในยุทธภพ ไม่ขึ้นตรงกับแคว้นใด รวมถึงต้าถังของข้า”

จนร่างของหลงเทียนเจินถูกพันธนาการไว้ด้วยเกล็ดน้ำแข็งหนาทึบ จากทางด้านหลัง องค์จักรพรรดิ์หลงจินหาน เสด็จเข้ามาช้า ๆ ท่ามกลางองครักษ์ที่ล้อมรอบพระองค์ ในพระหัตถ์ — คือดาบแห่งราชวงศ์ แสงสะท้อนจากคมดาบส่องลงบนเกล็ดทองของผู้ถูกผนึก “เจ้าทรยศต่อเผ่าพันธุ์ของเจ้าเอง...บุตรช ายข้า”

ชิงหยุนเนีย: หมายถึงในนิยาย อิ๋นเจิ้ง: อ๋อแล้วก็ไม่บอก ก็ตามบทอะนะองค์ชายอิ๋นเจิ้งรวมทั้งจักรพรรดิหย่งเจิ้งเป็นคนที่ค่อนข้างจริงจังและเด็ดขาดด้วยความเป็นสายเลือดมังกรก็ต้องทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ตามบทแล้วแต่ก็มีแอบยิ้มบ้างนะก็เลยไม่มีคนเห็นเพราะมันคือการแอบยิ้ม อ ยากเห็นองค์ชายสี่แอบยิ้มต้องไปอ่านชิงหยุนเนียเหมันต์แห่งต้าชิง ชิงหยุนเนีย: ขอบคุณที่ช่วยโปรโมทค่ะ เราสองคนยังได้ไปต่อ อิ๋นเจิ้ง: ไม่นะ พวกน้องๆ ก็ยังมาให้ได้หายคิดถึง

ชายผู้นี้ดูภายนอกมีอายุประมาณหกสิบปี ทว่ายังคงมีสง่าราศีเปล่งปลั่ง เขาคือจักรพรรดิแห่งแคว้นหนานเยวี่ย จ้าวควง! เติ้งหม่างคุกเข่าลงข้างหนึ่ง คารวะเสียงดัง “ข้าน้อยเติ้งหม่างขอถวายพระพรฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี ๆ!”

ายย” อัศวินยกตัวหญิงสาวอุ้มขึ้นทั้งใช้ขนแกร่งรั้งขาของเธอเอาไว้พร้อมอ้อมไปโอบแผ่นหลังของเธอจนหน้าของหญิงสาวซบอยู่ที่บ่าแกร่งของเขาอย่างหมดแรงเขานั่งคุกเข่าอัดแท่งร้อนเข้าหาหญิงสาวอย่างไม่มีเว้นว่างได้ยินเสียงครางอ่อนๆของเธอข้างๆหูมันเป็นเสียงแห่งพลังงานที่กำลังเ ติมเต็มให้เขาสะโพกแกร่งยังคงเร่งเร้าคนตัวเล็กที่กำลังตอดรัดตัวตนของบเขาอยู่จนตอนนี้เธอเกร็งกระตุกเสร็จสมกอดคอเขาแน่นพร้อมจิกเล็บลงบ่าของเขาจนเลือดซิบ

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลันสงสัย นางปรารถนาสิ่งใดนั้น เขาล่วงรู้จริงด้วยหรือ? เซียวอวี้มีฐานะเป็นจักรพรรดิ แม้นว่าจักรพรรดิปรารถนาสิ่งใด จักต้องได้ครอบครองเสมอ มิเคยต้องฝืนใจตนเอง

ตำหนักจงชุ่ยควนเป็นตำหนักของรัชทายาท จูหมิงใฝ่ฝันอยากจะเข้าไปอยู่ที่นั่นมาโดยตลอด ทว่าในยามที่เขามีโอกาสได้เข้าไปจริงๆ กลับกลายเป็นสถานที่คุมขังเขาแทน ภายใต้สายตาของจักรพรรดิ เรื่องนี้แทบจะตัดขาดการติดต่อระหว่างเขากับโลกภายนอกจนสิ้น จักรพรรดิฉางอันจ้องมองโอร สจากเบื้องบน ท่าทางประหนึ่งบิดาที่เจ็บปวดใจ ทว่าก็ดูราวกับจักรพรรดิผู้ไร้ความรู้สึก: "ผู้ใดบังอาจขัดคำสั่ง ประหาร!"

บทรักในคืนนี้มิได้เริ่มต้นด้วยความสุขสมเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการปลดปล่อย พิษร้ายที่อยู่ในกายของนาง จ้าวเทียนหลงปรนเปรอนางอย่างหนักหน่วงและยาวนาน ท่วงท่าที่เขาใช้ครอบครองนางบัดนี้มันแฝงไปด้วยพลังอำนาจที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ ทุกสัมผัสที่เขาฝากไว้บนรอยกามารมณ์คือพันธนาการท ี่แน่นหนาขึ้นเรื่อยๆ "เจ้าเป็นของข้า... ชิงเหยา ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องเจ้า" เขาคำรามแผ่วข้างหูขณะที่พานางไปถึงจุดสูงสุดของอารมณ์ครั้งแล้วครั้งเล่า

[ชื่อ: เซียวอวี่ (ฉายา: พยัคฆ์ขาวแห่งเทียนซาน) ] [สถานะ: รัชทายาทเพียงผู้เดียวของจักรพรรดินีผู้ครองแดนประจิม] [พลังปราณ: นิลกาฬเยือกแข็ง (ระดับราชันขั้นสูง) ] [หมายเหตุ: แดนประจิมคือมหาอำนาจที่กุมเส้นเลือดใหญ่ทางการค้าของโลกใบนี้!]