จงชิง จักรพรรดิเซียนระบบพันธนาการ Mga Nobela at Kwento

บิดาและบุตรสาวทำความเคารพไป๋เยี่ยนหลงพร้อมกัน ลี่ผิงมองไปที่บุรุษที่กำลังคุกเข่าและสตรีที่มีเสื้อผ้าหลุดรุ่ยจากนั้นจึงแสดงท่าทางสมใจออกมา นางไม่เห็นใบหน้าของสตรีที่กำลังก้มหน้าผมเผ้ารุงรังแต่นางจำชุดที่หยางซินเยว่ใส่ในงานเลี้ยงต้อนรับได้ “เกิดสิ่งใดขึ้นหรือเพคะหรือว่าท ่านจ้าวผู้ครองนครจับตัวคนที่ลักพาตัวว่าที่พระชายาได้แล้ว ตายจริงเหตุใดว่าที่พระชายาถึงได้มีสภาพเช่นนั้นเล่า”

ตำรวจคนหนึ่งรีบไปดึงตัวธาวินทร์ออกมาก่อนที่จะเกิดเรื่องราวใหญ่โตไปกว่านี้ เพราะภูผาไม่ใช่แค่คนดูแลไร่ทั่วๆไปที่ใครจะเข้าไปมีเรื่องด้วยได้ ภูผาคนนี้ทั้งฉลาดและร้ายกาจ "ปล่อยกู" ธาวินทร์พยายามที่จะกลับไปจัดการกับภูผาให้ได้ ด้วยเขามั่นใจว่าภูผาคือคนที่ลักพาตัวเ จ้าสาวของเขามา เพราหลักฐานที่เขาตามหามาตลอดสองวันโดยไม่หลับไม่นอนมันชัดเจนว่าคือคนคนนี้

อวิ๋นซินเยว่มองดูกริชในมือเขาด้วยความประหลาดใจ นางสัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านเล็กน้อยในน้ำเสียงของบุรุษผู้ไม่เคยเกรงกลัวความตาย “เจิ้นไม่อาจกักขังวิญญาณของเจ้าไว้ด้วยกรงทองคำหรืออำนาจห้าวหาญ แต่เจิ้นขอกักขังเจ้าไว้ด้วยพันธนาการแห่งเลือดและวิญญาณ... เจิ้น...อวี้เหย ียน ในนามของจักรพรรดิแคว้นอวี้ และในนามของชายที่รักเจ้าสุดหัวใจ ขอยอมรับเจ้าเป็นคู่ชีวิตเพียงหนึ่งเดียว ไม่ว่าภายหน้าเจ้าจะเป็นใคร หรือต้องกลายเป็นศัตรูของคนทั้งโลก เจิ้นก็จะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ”

เจียงเสิ่นเย่วพร่ำเพ้อออกมาราวกับคนเสียสติ ในขณะที่หานอี้หลงกลับยืนนิ่งอย่างไม่รู้สึกรู้สาอันใด เขาเพียงกล่าวโทษสวรรค์อยู่ในใจที่มิเอนเอียงเข้าข้างเขาแม้แต่นิด หานอี้หลงยิ้มเยาะขึ้นมาที่มุมปากอย่างนึกสังเวชใจตนเองในขณะที่ร่างกายของเขาถูกพันธนาการด้วยเหล่าทหารที่กรูเข้ามาจับก ุมตัวของเขาเอาไว้แน่น

อัคคีมรกตกำลังถูกพันธนาการด้วยปราณดำ'' เสียงของมังกรฟ้าดังเตือนมังกรทมิฬ จากนั้นเทียนหลงเซ่อจึงรีบใช้อาคมทมิฬห้อมล้อมตัวของหลี่ชิงชิงเอาไว้แล้วพานางหายออกมาจากกระท่อมห่างไกลผู้คน

ถึงตอนนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นในต้าชื่อ องค์จักรพรรดิคงได้เอาพวกมันมาผูกไว้บนตัวเซียวหลันยวนแน่ "องค์จักรพรรดิตอนนี้จะต้องมีความทะเยอทะยานต่อตำแหน่งนั้นของเขามาก ท่านหยิบยืมชื่อของไทเฮาหนีมาที่ต้าชื่อ แล้วเขาจะคิดไปถึงว่าท่านกำลังลงมือช่วงชิงอำนาจทหารเมืองชายแดนทางอ้อมอ ยู่หรือเปล่า?" แล้วนางก็ดันไปรักษาให้กับครอบครัวของนายท่านเจิ้งพอดี...

ถ้อยคำเจรจากลั่นออกมาจากหัวใจ ก่อนจะถึงวาระสุดท้ายของชีวิต มอบให้นางฟ้าแสนสวยของบุรุษผู้ทระนง จ้าวเทียนอี้ ในชุดเกราะระดับนายทหารชั้นสูง ผู้ซึ่งขึ้นชื่อได้ว่าเป็นแม่ทัพใหญ่คอยปกป้องแผ่นดินของราชวงศ์ถังมาโดยตลอด ทว่าวาระสุดท้ายของชีวิตจากแม่ทัพอันเป็นที่โปรดป รานจักรพรรดิถังเสวียนจง กลับกลายเป็นบุคคลที่ทรงตามล่าและชิงชังอย่างยิ่งยวด ด้วยเพราะพระสนมเอก เจาอี๋ หรือพระนามเดิมคือ ลี่เซียน กลับมีใจรักมั่นให้กับแม่ทัพใหญ่หาใช่องค์จักรพรรดิแต่อย่างใด และโทษที่คนทั้งสองได้รับนั้นก็คือความตาย

จิตวิญญาณของนักโบราณคดีสาวพึมพำอย่างอดไม่ได้ “หรือที่นี่คือตำหนักจักรพรรดิเซียนเช่นนั้นหรือ” ขณะเดียวกัน กู้ชางหลงและกู้อี้ที่ก้าวขึ้นมาเคียงข้าง กลับจ้องมองพระราชวังใต้น้ำแห่งนั้นด้วยนัยน์ตาวูบไหว ลมหายใจของทายาทมังกรหนุ่มขัดข้อง รังสีมังกรดำครามในกายเดือดพล่านอย่างท ี่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

ทว่าเขายังคงกล่าวเสียงดังฟังชัดว่า “ข้าคือองค์จักรพรรดิแห่งแคว้นฉินตะวันตก ข้าสามารถใช้เกียรติของแผ่นดินเพื่อรับประกันให้ฮองเฮาของข้าได้ นางว่ารักษาได้ ย่อมต้องรักษาได้แน่นอน!” เจี่ยงชิงเหลืออด เอ่ยถากถางเสียงดังว่า “เซียวหลินเทียน ดวงตาของเจ้ามิใช่บอดสนิทไปแล้วหรือ?”

“ฉลาดขึ้นนะ เมื่อก่อนมานอนเฉยๆ ฉันหนีไปได้ แต่คราวนี้อย่าหวังเลย ต่อให้เธอเข้ามาในห้องและฉันไม่ได้นอนเฉยๆ ฉันก็จะไม่รับผิดชอบผู้หญิงหน้าไม่อายหรอก อะไรก็พันธนาการฉันกับเธอไม่ได้” ดุเขาโมดหมาก กำลังจะวิ่งหนีแต่โดนรวบไปกอดรัด ความเร่าร้อนในตัวเริ่มหายไปเมื่อม ือใหญ่มาสัมผัสแก้ม ลูบคางตน เทียมฟ้าแหงนมองดวงตาแวววาว ก่อนจะมองมือใหญ่ที่ทึ้งเสื้อเชิ้ตตนเองออก