จงชิง จักรพรรดิเซียนระบบพันธนาการ の小説・ストーリー

“เสี่ยวอัน คุณจะมองผมเก่งเกินไปแล้วนะครับ ผู้สักการะจวนอ๋องชิงหลงคือจอมยุทธ์จักรพรรดิระดับหกขั้นสูงสุดนะ” “ถ้าในมือผมมีคนที่เก่งขนาดนั้นอยู่ ผมจะยังใช้ชีวิตยากลำบากแบบนี้อยู่เหรอครับ?” “ลงมือกำจัดคนพวกนั้นให้จบ ๆ ไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ?”

การชิงคืนหนานเจียงนั้น เป็นผลงานในฐานะขุนนางของเซี่ยหลูโม่ แต่เป็นผลงานในฐานะองค์จักรพรรดิของข้า เมื่อจารึกในหน้าประวัติศาสตร์ ข้าก็จะกลายเป็นองค์จักรพรรดิผู้ชิงคืนหนานเจียง เป็นมหาราชแห่งยุค หากไม่คิดสิ่งใดแล้ว ก็ถือเป็นเรื่องใหญ่ของแคว้นซาง ในการรักษาแผ่นดินให้ ครบถ้วน

ถึงตอนนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นในต้าชื่อ องค์จักรพรรดิคงได้เอาพวกมันมาผูกไว้บนตัวเซียวหลันยวนแน่ "องค์จักรพรรดิตอนนี้จะต้องมีความทะเยอทะยานต่อตำแหน่งนั้นของเขามาก ท่านหยิบยืมชื่อของไทเฮาหนีมาที่ต้าชื่อ แล้วเขาจะคิดไปถึงว่าท่านกำลังลงมือช่วงชิงอำนาจทหารเมืองชายแดนทางอ้อมอ ยู่หรือเปล่า?" แล้วนางก็ดันไปรักษาให้กับครอบครัวของนายท่านเจิ้งพอดี...

ทว่าเขายังคงกล่าวเสียงดังฟังชัดว่า “ข้าคือองค์จักรพรรดิแห่งแคว้นฉินตะวันตก ข้าสามารถใช้เกียรติของแผ่นดินเพื่อรับประกันให้ฮองเฮาของข้าได้ นางว่ารักษาได้ ย่อมต้องรักษาได้แน่นอน!” เจี่ยงชิงเหลืออด เอ่ยถากถางเสียงดังว่า “เซียวหลินเทียน ดวงตาของเจ้ามิใช่บอดสนิทไปแล้วหรือ?”

“ฉลาดขึ้นนะ เมื่อก่อนมานอนเฉยๆ ฉันหนีไปได้ แต่คราวนี้อย่าหวังเลย ต่อให้เธอเข้ามาในห้องและฉันไม่ได้นอนเฉยๆ ฉันก็จะไม่รับผิดชอบผู้หญิงหน้าไม่อายหรอก อะไรก็พันธนาการฉันกับเธอไม่ได้” ดุเขาโมดหมาก กำลังจะวิ่งหนีแต่โดนรวบไปกอดรัด ความเร่าร้อนในตัวเริ่มหายไปเมื่อม ือใหญ่มาสัมผัสแก้ม ลูบคางตน เทียมฟ้าแหงนมองดวงตาแวววาว ก่อนจะมองมือใหญ่ที่ทึ้งเสื้อเชิ้ตตนเองออก

​ศาลาชมบัวพลันตกอยู่ในความเงียบงัน เซิ่นหว่านชิงเบิกตากว้างดวงตาดอกท้อทอประกายระยิบระยับ ยกมือขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบของตนเองด้วยความตื่นตะลึงระคนดีใจ ​ส่วนพญายมผู้กุมอำนาจล้นฟ้าอย่างจ้าวหลิงเซียวนั้น... ร่างกายสูงใหญ่กลับแข็งทื่อกลายเป็นหินไปแล้ว! ​“ต... ตั้งครรภ์? เจ ้าว่า... หว่านชิงของข้า... มีลูกงั้นหรือ?”

“โอ้ ดูเหมือนผู้ที่หาช่องลอดออกมาจากผนึกได้จะไม่ได้มีแค่หนึ่งสินะ” เมื่อทุกอย่างกระจ่าง อะไร ๆ ก็ชัดเจนขึ้น โซ่ที่พันธนาการร่างจริงของเรเวนไว้ในดันเจียนชั้นสามมิใช่เหมือนกับโซ่ที่กักขังเจ้าชายไว้เมื่อสักครู่หรอกหรือ เจมส์ลอบชำเลืองมองร่างที่นอนแน่นิ่งของเจ้าชายซีเลีย น ในใจเขายังหวาดหวั่นว่าเจ้าชายจะลุกขึ้นมาเฉลยว่าแท้จริงผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมดคือข้าเอง

"ท่านพี่! อย่านะ ข้าเกียจคร้านจะเล่นงิ้วกับท่าน!" "เจ้ามิต้องเล่น... เจ้าเพียงแค่อยู่นิ่งๆ" จ้าวจินหลงรวบข้อมือขาวผ่องทั้งสองข้างของหลินซีเหยาขึ้นเหนือศีรษะ พันธนาการด้วยผ้าแพรสีแดงชาด ผูกเงื่อนตายยึดไว้กับหัวเตียงไม้แกะสลักอย่างแน่นหนา

ดารินแย้ง มือบางพยายามคว้ากำไลอันนั้น ทว่าคนตัวสูงโยกตัวหลบ และดารินรู้สึกว่ากำไลอันนี้มีค่ากับเธอมาก ลึก ๆ ในใจเธอกลับหวงแหนมัน แม้จะความจำเสื่อม แต่การที่รู้สึกแบบนี้ แสดงว่ากำไลข้อมือนี้มีคุณค่าทางใจของเธอ “เธอกล้าเหรอ” โจชัวกดเสียงต่ำ พร้อมกับผลักร่างเล็กล้มไปกองกับพื ้น ยิ่งเห็นใบหน้าของเธอ เขายิ่งเกลียดเธอ เพราะผู้หญิงตรงหน้าคือสาเหตุที่ทำให้น้องสาวเขาตาย อีกทั้งจงใจปกปิดความผิด หาแพะรับบาปให้กับตัวเอง คนแบบนี้ไม่น่ามีชีวิตอยู่เลยด้วยซ้ำ

พลังชั่วร้ายเกินกว่าปราณดินใดในเผ่าพิภพแผดออกจากร่างผู้ถูกพันธนาการ ทั่วห้องขังสั่นสะท้านจนหินร่วงกราว ธรณีจักรพรรดิหัวเราะร่าอย่างพอใจ “แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเสิ่นซิงอีเป็นใคร แต่เรื่องนี้สืบไม่ยาก เอาอย่างนี้ หากเจ้ารอดไปไม่ได้ ข้าจะไปจับเสิ่นซิงอีผู้นั้นมาเป็นของข้า!”