ฉลาม Novels & Stories

ชอบมาก เขาชอบเนื้อปลาหมึกที่นุ่มหยุ่นกินง่าย ไหนจะเนื้อปลาที่พี่สาวแร่ออกมาเป็นชิ้น ๆ แล้วลวกใส่กับโจ๊กยิ่งอร่อย หลังกินเสร็จหนิงหยางก็รีบไปโรงเรียนก่อนจะสายไปกว่านี้ โชคดีที่โรงเรียนของเขาอยู่ไม่ไกลเหมือนเคย ทำให้เขายังมีเวลาวิ่งไปเรียนทันอยู่ หนิงชิงรู ้ดีว่าวันนี้นางออกไปตลาดสายเกินไปจึงได้เสียเวลาเช่นนี้ พรุ่งนี้นางจะออกไปไวกว่าเดิมแล้วลองดูว่าจะได้เวลาที่เหมาะสมสำหรับเปิดร้านเมื่อไหร่

' เคนท์คิด ในตอนนั้นเอง ฉลามก็กระโจนอีกครั้งแล้วกัดแดร์ริล! แดร์ริลเป็นผู้บ่มเพาะ แม่ว่าเขาจะเคลื่อนไหวเร็วมาก แต่มันก็ไม่มากพอจะหลบฉลาม ฟันแหลมคมของมันกัดผ่านแขนทั้งข้างของเขา "โว้ว!" เสียงผู้คนตะโกนที่หาดในขณะที่ทะเลสาบถูกย้อมไปด้วยเลือด

เลโอตะคอกลั่น ดวงตาคมแดงก่ำวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ปลายเท้ายกขึ้นเตะเข้าที่ลำตัวของศิลาอย่างหมดความอดทน “โอ๊ย!! ทำเหี้ย..อะไรวะ!” ศิลาร้องโอดโอยลั่น ร่างทั้งร่างขดงอเป็นกุ้ง มือกุมลำตัวแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บเหงื่อผุดซึมรอบกรอบหน้า ดวงตาที่เงย ขึ้นมองลูกพี่ลูกน้องไม่เหลือความกร่างเมื่อครู่ มีเพียงความตื่นกลัวปนลนลาน

ฉันถามขึ้นเพราะรู้สึกแปลกๆกับคำพูดของฉลาม “เดี๋ยวเธอก็รู้” ฉลามว่างั้นก่อนเดินไปหยิบของบางอย่างและยื่นให้ฉัน ซองสี่เหลี่ยมขนาดเล็กสีดำพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทำให้ฉันมองค้อนเขาอีกครั้ง

ขณะที่นางกำลังซื้อขนมและเดินออกจากร้าน สายตาสำรวจผู้คนรอบตัว แต่จู่ ๆ เสียงคนตะโกนดังขึ้นอยู่ไม่ไกล ทำให้ทุกคนชะงัก "ระวัง!ม้าเสียการควบคุมกำลังวิ่งมาทางนี้!" นางชะงักพลางหันไปมอง เห็นฝูงชนวิ่งหลบกันอลหม่าน ในที่สุดก็เห็นม้าสีน้ำตาลเข้มพุ่งตรงเข้ามา เสียงเกือกม้าดังจนห ัวใจสะเทือน เสียงร้องตกใจของผู้คนผสานกับฝุ่นที่ลอยขึ้นสูงทำให้นางหัวใจเต้นแรงและทำตัวไม่ถูกยืนนิ่งราวกับก้อนหิน

ตู๊บบบบบ เสียงของใครอีกคนก็กระโดดลงมาในน้ำ " พ่อครับ ฉลาม ฉลามแม่มด ฉลามไล่หนู ฮ่าๆๆ.." มาร์คัสชี้มาที่ฉันและหัวเราะลั่นอย่างชอบใจ เพียงไม่นานมอร์ฟินที่กระโดดลงน้ำมาก็หายไป

ขอบคุณอีกครั้ง ขอบคุณจากหัวใจ ขอบคุณที่สนับสนุนมาตั้งแต่ต้นค่ะ ---- แจ้ง เรื่องหน้า ฉลามเป็นพระเอกนะคะ เปิดเรื่องไว้แล้ว #หวานใจนายฉลาม ฝากติดตามด้วยนะคะ

บิ๊กโต้งตะโกนเรียกโปรดปรานที่รีบร้อนวิ่งออกจากโรงยิมจนลืมกางร่มตรงกลับไปยังคฤหาสน์สุดหรู “ไม่ฟังไอ้โต้งคนนี้เล้ยยย เฮียเสือต้องยอมหมดตัวอยู่แล้ว เฮ้อ...” ในเวลานี้ กลางทะเลของอ่าวพัทยา ที่ซึ่งลมฟ้าเหมือนเป็นใจไปเสียทุกสิ่ง เพราะคลื่นลมนิ่งสนิทจนแม้แต่แชมแปญ ในแก้วยังไม่กระฉอก ผิดไปจากสิวากรที่ท้องไส้ปั่นป่วน

รมิดาตอบกลับพร้อมหัวเราะ ช่วงสายของวันนั้น บ้านพักริมทะเลคึกคักเป็นพิเศษ เสียงน้ำมันเดือด เสียงเตาปิ้งดังฉ่า กลิ่นอาหารทะเลผสมกับกลิ่นเครื่องเทศหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ ชายสามคนช่วยกันย่างปลา พลิกกุ้ง พูดคุยหยอกล้อกันไม่หยุด “ไอ้เชษฐ์ ระวังไหม้!”

อรมองข้าวต้มปลาในชามกระเบื้องสีขาวที่หน่อยยกไปเสิร์ฟเดือนอ้าย “เฮ้อ” หน่อยถอนหายใจยาว พลางหันไปมองคนที่นั่งเหงาอยู่บนเก้าอี้ริมระเบียงด้วยสายตาสงสาร