ชีวิตใหม่ของเจ้าแก้มก้อน 소설 & 이야기

แก้วตากระซิบ "ราตรีสวัสดิ์พี่แก้วตา... พรุ่งนี้เราจะเริ่มบทใหม่ของชีวิตด้วยรอยยิ้มที่สดใสกว่าเดิมนะจ๊ะ" ดวงใจตอบ

ายตาที่เต็มไปด้วยความคุ้นเคยของเขาทำให้นางตัดสินใจว่านางจะลองมองบิดาของตนเองดูใหม่อีกครั้ง การเลือกเส้นทางใหม่ของนางในครั้งนี้อาจจะทำให้ชีวิตของนางเปลี่ยนแปลงไปมากกว่าเดิม แต่ในเมื่อนางตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะใช้ชีวิตเป็น “ปลาเค็ม” นางก็จะทำให้ได้ และก็ได้แต่หวังว ่าการเลือกเส้นทางชีวิตใหม่ในครั้งนี้ของนางจะไม่ทำให้นางต้องเสียใจดังเช่นในชาติที่แล้ว

พยัคฆ์หนุ่มโน้มใบหน้าลงมาอีกครั้ง คราวนี้ริมฝีปากของเขาไม่ได้ประทับลงที่หน้าผาก แต่เลื่อนลงมาจุมพิตที่ริมฝีปากอิ่มอย่างดูดดื่มและเนิ่นนาน เป็นจุมพิตที่แทนคำสัญญาว่าชีวิตใหม่ของพวกเขาได้เริ่มต้นขึ้นแล้วจริงๆ. บนยอดประภาคารที่เคยเป็นจุดเริ่มต้นของแผนล้างแค้น บัดนี้ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ ชีวิตที่นางร้ายไม่ต้องตายในตอนจบ และพยัคฆ์ร้ายก็ได้พบกับยอดดวงใจที่เขาจะรักและภักดีไปชั่วนิรันดร์ จบ

“ไม่เชื่อเจ้าก็ต้องเชื่อ อย่าได้ทำร้ายตระกูลเหิงอีกเลย แม่ขอร้องเจ้าเถอะ” เหิงหยางมองไป๋อวี้เจินที่ยิ้มแย้มกับหย่งฉวนกั๋วกงในตอนที่กำลังจะกลับจวน ท่านแม่นั้นพูดถูกทุกอย่าง สำหรับเขาและนางมันจบลงไปนานแล้ว ไม่ว่าจะเพราะอะไร นางก็ได้เลือกเส้นทางชีวิตใหม่ของนางแล้ว เขาเองก็เ ช่นกัน ชีวิตใหม่ของเขาก็อยู่ตรงหน้า ต่างคนต่างเส้นทาง ไม่มีวันหวนมาบรรจบกันได้อีกแล้ว น่าเสียดายยิ่งนัก

เธอหอมแก้มเขาก่อนจะประกบจูบลงบนริมฝีปากหนาอย่างจาบจ้วง "อื้มมม เฮือก...แก้ม เป็นอะไรหรือเปล่า ปกติพี่เห็นแก้มเรียบร้อยน่ารัก ทำไมวันนี้ทำตัวแปลกๆ" "เปล่านี่คะ ก็นี่แหละตัวตนของแก้ม..."

ฟ้าครามไม่อยากมีแก้มหอมมาวุ่นวายอีกแล้ว เมื่อก่อนชีวิตของเขาสงบมากแต่ตอนนี้มันต่างกันโดยสิ้นเชิง ความสงบสุขของชีวิตมันหายไปหมดแล้ว

บนหน้าปรากฏแต่รอยยิ้มแห่งความสุขก่อนที่จะล้มตัวลงนอนโอบกอดแก้มใสที่ขยับตัวเข้ามาหาอกอุ่น ๆ ของวายุด้วยความเคยชิน การที่มีแก้มใสเข้ามาในชีวิตคือโชคดีที่สุดของเขาแล้ว แก้มใสคือความสุข รอยยิ้มและเป็นครึ่งหนึ่งของชีวิตเขา

นิ้วแกร่งเกลี่ยแก้มกลม “ขอโทษค่ะแต่ข้าวกลับมาแล้วไง” “วันนี้พี่รับตำแหน่งใหม่ข้าวจะไม่ให้รางวัลหน่อยหรอครับ” เขาเอ่ยถาม “อยากได้อะไรคะ ขอไม่แพงนะ ข้าวยังไม่มีงานทำ” ข้าวหอมเงยหน้าขึ้นบอกคนตัวโต

ว่าจบจมูกโด่งกดฝังลงบนแก้มนุ่มทันที ฟอด~ “ชื่นใจจัง แก้มนุ่มไม่เปลี่ยนเลย” “คิกคิก งั้นเหรอคะ ไม่ใช่ว่าแก้มช้ำหมดแล้วเหรอ” “น่ารักเหมือนเดิมนั่นแหละ”

เสียงเขาแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน “…ขอให้ข้า…ได้เริ่มใหม่กับเจ้า ตั้งแต่ต้นข้าสัญญาจะไม่ให้เราต้อง บาดหมางเช่นนี้” มือที่แตะแก้มโหลวหรานค่อยๆ คลายลงช้าๆ จนตกลงข้างลำตัว ลมหายใจหยุดลงดวงตาที่เคยมองนิ่งสนิท