Novel & Cerita ทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ

ไป๋ฉางอวี้ที่ได้ยินดังนั้นก็เผยยิ้มออกมาเล็กน้อย “ที่บ้านของข้ายังมีอีกมากเลยนะเจ้าคะ สามีของข้าเป็นคนหมักด้วยตนเองแต่น่าเสียดายที่ก่อนหน้านี้เขาประสบอุบัติเหตุดวงตาถูกไม้ทิ่มแทงจนตามืดบอดสนิทไปจึงไม่ได้ออกไปหาสมุนไพรเพื่อมาหมักเพิ่มอีก” “คุณพระช่วย!” “บ้านของข้ายังห มักเหล้าเอาไว้อีกมากแต่น่าเสียดายที่บ้านของข้าต้องการใช้เงินจำนวนมากในการรักษาสามีของข้าจึงตัดใจนำมันออกมาขายน่ะเจ้าค่ะ”

ด้สามีมาหนึ่งคน ซ้ำยังเป็นชายพิการ ไม่ใช่พิการธรรมดา แต่พิการแบบตะโกน ความจำเสื่อม ขาหัก อีกทั้งยังตาบอดข้างหนึ่ง ที่เธอได้มาอยู่ในร่างนี้ยังไม่หนำใจสวรรค์กระมัง ถึงได้ส่งคู่ชีวิตแบบนี้มาให้เธอด้วย จะหัวเราะก็ไม่ได้ ร้องไห้ก็ไม่ออกได้แต่ก้มหน้ายอมรับ แต่คนที่ลำ

แผลเป็นที่ท้องยาวขนาดนั้น ตอนคลอดลูกต้องเจ็บมากแน่ จะลำบากมากแน่ๆ แต่น่าเสียดาย ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน จริง ๆ แล้ว สาวคนนั้น... คงอยู่ได้ไม่นาน แต่สาวนั้นบอกว่าอยากเจอคนมากขึ้น ผมถามว่าเป็นสามีและลูกหรือเปล่า

ลับไปได้ยังไงคุณพ่อคงไม่ยอมให้เธอหย่ากับเว่ยเสี่ยวฮั่วง่าย ๆ แน่ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ต่อจากนี้ฉันจะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ร่ำรวยเลี้ยงลูกโดยไม่ง้อสามีเอง ฮ่า ฮ่า" ในตอนแรกแม้เธอจะตกใจไม่น้อยที่จู่ ๆ เธอได้เห็นมิติที่แสดงอยู่ต่อหน้านั่นคือมิติซุปเปอร์มาร์เก็ตของ ใช้ทุกอย่างมีครบครัน เสมือนในยุคสมัยของเธอเลยไม่ผิดเพี้ยน

ทองและมีจวนอยู่ใหญ่โต แต่เขาเป็นบุรุษพิการ นางจะรับได้หรือไม่ ที่จะมีสามีพิการ ที่ไม่สามารถใช้ชีวิตเช่นสามีภรรยาปกติได้อีก นางรักเขามากจนยอมอยู่ร่วมกับเขาในสภาพเช่นนั้นได้หรือไม่ นางตอบตนเองได้ทันทีว่าไม่… และนั่นทำให้หมอสาวตัดสินใจมาพบกับพ่อบ้านโยวเพื่อทวงข้อเสนอที่ เขาเคยบอกกับนาง

ชายชราเอ่ยกับตนเองก่อนจะหันไปหาเสี่ยวเตี๋ยที่ยืนอยู่ "หลานสะใภ้ต่อไปคงต้องพึ่งเจ้าแล้ว สามีเจ้าคนนี้ยิ่งกว่าม้าป่า จะปราบพยศเขาคงมีเพียงความรักความเอาใจใส่จากเจ้าเท่านั้น" "ใต้เท้าวางใจ แต่เดิมท่านพี่ก็หาใช่คนไม่เอาถ่าน เพียงแต่ปิดกั้นฝีมืออดทนเพื่องานใหญ่ เขายอมให้คน ดูถูกไม่เคยเอ่ยปากหรือตอบโต้ คนที่อดทนได้เช่นนี้ย่อมไม่คิดเล็กคิดน้อยหรอกเจ้าค่ะ"

บทที่ 46 ทะลุมิติมาเป็นแม่แสนร้ายที่กำลังจะถูกหย่า 70s “เธอบ้าไปแล้วเหรอถึงมาสั่งแบบนี้ อีกอย่าง ฉันกับพี่เจี้ยนกั๋วแต่งงานเป็นสามีภรรยากัน ก่อนที่เธอจะมาอยู่ในหมู่บ้านนี้เสียอีก แล้วฉันจะเป็นคนไปทำลายความรักของเธอได้อย่างไร ผู้ชายที่เธอกำลังพูดถึงนั่นคือสามีข

แนนกระซิบกับสามี “ไม่เอาน่ะ… อย่าคิดอะไรมาก… อาจจะไม่มีอะไรอย่างที่เรากลัว… ” มาโนชย์เหมือนคนมองโลกในแง่ดี และที่ไม่ห้ามก็เพราะเข้าใจความรู้สึกของมุกดาที่ต้องทนเหว่ว้ามานาน นับแต่สามีของหล่อนพิการจนให้ความสุขทางเพศไม่ได้

เรื่องนี้คงต้องเก็บไปไตร่ตรองให้มากหน่อย สุขภาพของภรรยาต้องมาก่อนเสมอ ประกายรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่แอบคิดไปไกลว่าเขาอยากมีลูกกับเธอ ใครกันเล่าจะอยากให้ลูกเกิดมาแล้วมีแม่เป็นคนพิการ

กับคนป่วยใกล้ตายยังทำได้ลง ไม่มีความเมตตาเลยสักนิด ทำตัวเหมือนมิติคู่ขนานที่เธอจากมา ผู้คนไม่มีอันจะกิน วัน ๆ วิ่งหนีซอมบี้ประหลาด จากนั้นก็ขโมยเสบียงอาหารของคนอื่นเพื่อประทังชีวิตให้รอด คนอ่อนแอกว่าก็อดตายไป “นี่น้องสะใภ้กล้าพูดถึงขนาดนี้เลยเหรอ เราเป็นครอบครั วเดียวกันนะ ใครมาได้ยินเข้าจะคิดว่าน้องสะใภ้กำเริบต่อครอบครัวสามี ไม่มีใครรับได้หรอกนะ”