Romans & histoires ทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ

หย่วนเฉินเข้าตำหนักมาพอดีจึงตอบทันใด “อ่อ พวกเจ้าควรรู้ไว้ว่าข้ากับชิงเอ๋อร์เป็นสามีภรรยากันมาหลายภพชาติแล้ว จะร่วมเตียงกันก็ไม่แปลก” บุรุษพูดหน้าตายก่อนพาร่างบางหายวับไปกับตา

เธอจะไปได้อย่างไร หากจันดีไล่ตะเพิดออกมาจะทำเช่นไร “ครับ” เฉิดฉันที่นอนอยู่บนแคร่ลุกขึ้นยังงุนงง สามีของเธอที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็เช่นกัน ช่วงนี้เป็นช่วงหน้าแล้ง ผู้คนต่างพักผ่อนอยู่กับบ้านกับเรือน

เสียงของนางอ่อนโยนราวกับลมอุ่นยามสาย “สามีของเจ้านั้นหน้าตาหล่อเหลาไม่เลว” นางหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อช้าๆ “แต่สุดท้าย…เขาก็เป็นได้เพียงชายพิการ เท่านั้น”

”แม่นางน้อยเจ้าต้องการซื้อวัตถุดิบเข้าบ้านสามีใช่หรือไม่“ เมื่อเห็นปิ่นหยกที่ปักอยู่บนหัวก็รับรู้ได้ทันทีว่าสตรีอายุน้อยตรงหน้านี้มีสามีแล้วเป็นแน่ จึงเอ่ยถามเพื่อแนะนำสิ่งที่ควรให้ ”ใช่แล้วท่านยาย ข้าเองไม่มีแม่สามีไม่มีผู้ใหญ่ในบ้านอยู่กับสามีเพียงสองคน ไม่รู้ว่าสิ่งใดจำเป ็นบ้าง“ ยอมรับว่านางไม่รู้จริงๆถามเอากับคนที่รู้ย่อมง่ายกว่า

เมื่อเวลาผ่านไป… การที่กุ้ยเหลียนต้องเลี้ยงดูลูกและสามีพิการเพียงลำพังนั้นไม่ง่ายอย่างที่คิด ไม่เพียงแค่ดวงตามืดบอดที่ทำให้จางหมิงออกไปทำมาหากินไม่ได้ อีกสาเหตุสำคัญคือความพิการ จางหมิงไม่อาจใช้ร่างกายได้เหมือนก่อน “ข้าสงสารเจ้าเหลือเกิน… ”

“เพราะไม่ผิดอย่างไรเล่า จึงเห็นว่าควรได้สิ่งที่ดีกว่าสามีพิการเช่นนี้” “พิการแล้วอย่างไร พิการแล้วรักไม่ได้หรือ เฟยเออร์รักตงฟู รักผู้เดียวเท่านั้น”

(พี่อยากอาบน้ำ) รู้สึกเหม็นเปรี้ยวตัวเองจนเกือบจะทนไม่ไหว ก่อนมาที่นี่เป็นโรคหัวใจ มาอยู่ที่นี่เป็นโรคอ้วน มันช่างเลวร้ายไม่ต่างกันนัก “อาบน่ำ?” สามีเธอไม่เคยอาบน้ำหลังจากตื่นนอนในตอนสาย เหตุใดวันนี้นึกอยากอาบน้ำขึ้นมา “แมน” (ใช่)

“เอ๊ะ ฉันพูดเรื่องจริงนี่คะ น้องชายคุณน่ะเดินไม่ได้แล้วหมอก็บอกอยู่ไม่ใช่หรืออย่างไร” ใคร ๆ ก็รู้ว่าน้องชายสามีพิการ หมอที่พาน้องสามมาส่งที่บ้านแจ้งไว้ว่าจากนี้ไปน้องสามจะเดินไม่ได้ เขาอาจพิการถาวรเนื่องจากเส้นประสาทและเส้นเอ็นถูกทำลาย ทุกคนในบ้านได้ยิน รวมถึงหัวหน้าหมู่บ้าน เ ลขาหมู่บ้านก็ได้ยินเช่นกัน

เสียงแหบพร่ายากจะหักใจ หนิงอันช่างไร้เดียงสาพยักหน้าเบาๆ "รู้...ท่านอ๋องแต่ท่านคือสามีข้านะแล้วท่านก็พิการจะทำอะไรข้าได้"เซียวอวี้เฉินกลืนน้ำลายลงคอยากเย็น นางดูถูกเขาเรื่องขาพิการ

มู่หรงเยี่ยนส่งจดหมายให้เว่ยจื่อชวนก่อนจะเอ่ย "มีแต่แม่สามีนินทาสะใภ้ แม่ยายนินทาลูกเขย ข้าเพิ่งเคยเจอภรรยานินทาสามี เมียเจ้ากับเมียข้านี่ทั่วทั้งใต้หล้าคงหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วล่ะ"