Novelas y relatos de นางบำเรอแสนรัก

หญิงสาวผู้ที่มีความฝันในชีวิตอยากมีความเป็นอยู่ที่ดี ได้ผลักดันตัวเองมาเรียนในกรุงเทพฯ แต่โชคชะตากับเล่นตลกกับเธอ เมื่อแม่ของเธอป่วยเป็นโรคมะเร็ง จนต้องยอมรับข้อเสนอเป็นนางบำเรอให้กับมาเฟียผู้มั่งคั่ง

ความรัก ความรักที่นางเพียรร้องขอ... แต่เขาไม่เคยมอบให้ จ้าวเฉินฟงรู้เหมือนกลายเป็นคนโง่งมงายที่สุดในโลก เขาไม่เคยสนใจทำความรู้จักคำๆ นี้เลยด้วยซ้ำ พอรู้สึกตัวอีกที มันก็มาอยู่ในใจของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ จ้าวเฉินฟงเริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับคำว่ารัก แต่มันก็สายไปเ สียแล้ว นางจากลาไปพร้อมความเคืองแค้น ไม่มีวันได้โอบกอดกันเหมือนเดิม ไม่ได้สัมผัสกันเหมือนเคย ร่างสูงใหญ่นิ่งไปเหมือนท่อนไม้ เสิ่นฟงอี้จึงถ่มน้ำลายลงพื้น

ข้อมูลตัวละครและเนื้อหา (แก้ไขคำผิดและเปลี่ยน e เป็น ย) นายอภิภักดิ์ เทวามณีวงศ์อัครเดชมณี (หมอภัค) – บทพระเอก พี่ชายคนโตของตระกูลเทวา ตระกูลผู้ยิ่งใหญ่และสูงส่ง ฉากหน้าสร้างภาพเป็นคนดี ส่วนเบื้องหลังนั้นทำธุรกิจสีเทามากมาย โดยเฉพาะเกมพนันออนไลน์ที่มีกำไรหล

คือรักที่โหยหา บทที่ 11 สถานะนางบำเรอ นิรินนั่งอยู่ในรถหรู ที่มีคนของอัยมานพาไปส่งที่สนามบิน น้ำตาของเธอหลังไหลออกมา เมื่อคิดถึงร่างกำยำใบหน้าที่ลำสัน ของชายที่เธอรัก “ฮาริธ ช่างเป็นชายที่เราโหยหามานานจริง แต่เราคงไม่มีวาสนา ลาก่อน ฮาริธ” เธอพร่ำออกมาขณะที่นั่ง อยู่ในรถ หากแต่ชายคนขับ เขาฟังถ้อยคำเหล่านั้นไม่ออก แต่ก็พอเข้าใจความรู้สึกของเธอ ได้จากน้ำตาของหญิงสาวชาวไทย ที่กำลังหลั่งไหลออกมา

ไบรอันต์ “พราว....อยากได้เวลาที่ชัดเจนค่ะ ให้พราวเป็นนางบำเรอสักสามเดือนไหมคะ”

ฉันส่ายหน้าพร้อมกับกุมหน้าด้วยความเจ็บปวด "แกอย่ามาตอแหลคนอย่างแกมันเป็นแค่ขี้ข้าเท่านั้นแล่ะถึงคุณท่านจะรักและเอ็นดูแกเหมือนลูกเหมือนหลานแต่ความจริงก็คือความจริง แกอย่าหวังเลยว่าจะมาเป็นลูกสะใภ้ของฉันได้ ตอนนี้คุณเจ้าสมุทรได้ชื่อว่าเป็นลูกเลี้ยงของฉันเพราะฉะนั้นถ้าเค

แสนเงอะงะ มือบางที่สั่นเทาเอื้อมไปกุมรอบแท่งรักที่ร้อนผ่าว ความใหญ่โตของมันทำให้ถึงกับต้องตกตะลึง ปานรัมภีร์หลับตาพริ้มพลางโน้มใบหน้าหวานเข้าไปใกล้ ก่อนจักค่อย ๆ อ้าปากจิ้มลิ้มออกแล้วครอบครองส่วนยอดที่แดงก่ำฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำกามอย่างแผ่วเบา "อืม... แม่ปานของพี่ ..."

😳😳 น้อนนน~~เบาได้เบาา🍀🍀🍀🍀 #ด้วยรักจากทาม❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

ภาคิณมองธเนศกับแสนรักด้วยสายตาเต็มไปด้วยความข้องใจ เขาหันหน้าไปหาพรรษา หญิงสาวยิ้มเจื่อน “แสนรัก คุ้นเคยกับคุณธเนศมาเลยนะพีช” “ค่ะ ก็ตั้งแต่คุณเนศไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลคราวนั้น” ธเนศหันมาหาภาคิณ “แสนรัก เรียกผมว่าป๊ะป๋ามาตลอด จะว่าไปก็เป็นโชคชะตานะครับ แส นรักหน้าตาเหมือนลูกสาวพี่ชายผมมาก ผมก็เลยยินดีให้แสนรักเรียกป๊ะป๋า”

ขนาดหน้าอก ที่เขามองแวบเดียวก็รู้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้มีไฟหน้าที่ใหญ่เทียบเท่าของรินลดา คิดไปถึงตรงนั้น เขาก็ยิ่งคิดถึง.....นางบำเรอคนโปรดของตัวเอง “เอ่อ ไม่นะคะ ฉันเป็นลูกคนเดียวค่ะ“ พบรักตอบ