Novelas y relatos de นางร้ายผู้นี้ข้ารักสุดดวงใจ

ผมรักผู้หญิงคนนี้ กุหลาบแดงของผม กุหลาบที่ปักอยู่กลางใจผม และจะตราตรึงอยู่อย่างนี้ชั่วนิรันดร์ -T END

“ทำไมเล่า ท่านมอบให้ข้าแล้ว ข้าไม่ชอบ ข้าจะทำสิ่งใดก็ได้” “ไม่ได้มอบให้เจ้า เจ้าเข้าใจผิดแล้ว” “ไม่ใช่ข้าแล้วจะเป็นผู้ใด” นางได้ยินน้ำเสียงสดใสของเขาอย่างแจ่มชัด “มอบให้คนที่ข้ารัก ยอดดวงใจของข้า เสิ่นอวี้หลัน”

มายาวีหลับตานิ่ง รอฟังในสิ่งที่เขาพูด “คำรักของผมถึงมันอาจดูไร้ค่าสำหรับเม ไม่อาจทำให้เมยกโทษในเรื่องที่ผ่านมาได้ในตอนนี้ แต่ผมอยากให้เมรู้ และอยากให้เมเชื่อใจผม คำรักคำนั้นสำหรับผู้ร้ายเลวๆคนนี้ มันมีค่ายิ่งใหญ่มากจนไม่รู้จะเปรียบมันกับสิ่งใด และมันไม่เคยเกิดขึ้ นกับผมมาก่อน จนกระทั่งผมเจอกับเม เมเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมรัก และอยากใช้ชีวิตสุดท้ายด้วยกัน...” “แต่ฉัน...” คนถูกบอกรักกลืนคำว่าเกลียดลงลำคอ ดึงตัวเองออกจากความอบอุ่น ช้อนชายตาสับสน มองใบหน้าคมคาย เธอไม่รู้ ตอนนี้หัวใจดวงนี้ของเธอมันต้องการใครกันแน่

ลู่เสียนหัวเราะออกมา “นางร้ายอันดับหนึ่งคือข้า สตรีงดงามอันดับหนึ่งคือข้า สตรีที่ร่ำรวย และมีความสามารถก็คือข้า และสุดท้าย สตรีที่ถูกเกลียดที่สุดคือข้า” “ฮ่า ๆ ข้าชอบอันสุดท้าย”

คนถูกว่าอกหักตาเขียวเสียงขุ่นขึ้นมาทันที “แกอย่ามาว่าฉันอกหักนะนิกกี้ มันเป็นคำที่แสลงใจฉันมาก ฉันรับไม่ได้!” คำเรียกขานด้วยชื่อนิกกี้ที่หลุดออกมาจากปากของอิงลดา แสดงให้รู้ว่ากำลังอยู่ในอารมณ์กรุ่นโกรธ ก่อนเจ้าตัวจะข่มความรู้สึกดังกล่าวลง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังเต็มไ ปด้วยความเจ็บแค้นไม่หาย

“พี่รักพริ้มนะ รักสุดหัวใจของนายเสือคนนี้เลย” “พริ้มก็...รักนายเสือค่ะ”

​ฝ่ามือแกร่งอีกข้างจับขาเรียวยาวตวัดขึ้นบ่า ยกร่างของบิ๊กให้พับงอจนแผ่นหลังแทบจะม้วนตลบ ช่องทางรักสีหวานช้ำขยับขมิบโชว์เด่นหราอยู่ตรงระดับสายตา ​"อื้อออ! ปล่อย... กูบอกให้ปล่อย!" ​สายตาดุดันวาววับในเลนส์ใส ไร้คำพูดปลอบประโลม มีเพียงลมอุ่นผ่าวที่เป่ารดจีบเนื้อบวมช้ำ ก ่อนที่เรียวลิ้นร้อนชื้นจะตวัดเลียสับเข้าที่รอยแยกฉ่ำเยิ้ม ระเบิดรสสัมผัสจาบจ้วง

ไม่เป็นอะไรเพราะเธอก็ไม่ได้รักเขาจนทำใจไม่ได้ กลายเป็นว่าเธอเพิ่งรู้ใจตัวเองว่ารักคนใจร้ายมากแค่ไหนต่างหาก ผู้หญิงคนนั้นนักข่าวเอารูปของเธอมาปรากฏบนหน้าจอ เธอสวยมากทีเดียว สวยและหุ่นดีราวนางแบบ จนน่าจะเป็นดาราชื่อดังหรือไม่ก็นางแบบชื่อดังมากกว่า ‘จางเอี้ยจือ’ ชื่อนี ้ดังซ้ำๆ อยู่ในสมองของสรัญรัตน์ เขาเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก จะแปลกอะไรถ้าเขาจะรักกัน มันแปลกตรงที่เธอดันมอบหัวใจให้เขาเข้าแล้ว

“ใจร้ายจัง” “ยังไม่ใจอ่อนค่ะ รอไปก่อนนะคะ” “…..ครับ” ใบหน้าหล่อเหลาหงอยลงไปถนัดตา ซินซินหัวเราะชอบใจก่อนจะแนบจุมพิตอ่อนหวานไปที่แก้มเขาเป็นการให้รางวัล

จากที่ตกใจก็เปลี่ยนเป็นปลาบปลื้มตื้นตัน ดวงหน้าหวานแต้มยิ้ม ดวงตาพราวพร่างงดงามไม่แพ้ดวงดาวยามค่ำคืนนี้เลยสักนิด “คุณรักอุ่นจริงเหรอคะ มั่นใจแล้วนะคะว่าจะเปิดใจรับอุ่นจริงๆ ไม่มีอะไรให้ต้องรู้สึกตะขิดตะขวงใจอีก”