นางไม่ได้กลับมาให้อภัย แต่กลับมาชำระแค้น Novels & Stories

“โหหห คุณผอ....กลับมาแล้วเว้ยหลังจากปล่อยผีบ้ารักเข้าสิง” “เหอะ!” “แล้วถ้าเขาไม่กลับมาละทำไง” “ค่อยตามขอโทษ ขอโทษจนให้อภัยแหละ” “ให้อภัยไม่ใช่ว่าเขาจะรักนะ แล้วเรื่องแฟนแกตอนนี้จะทำยังไง”

“กรรมเก่าย่อมส่งผล…แต่หากเจ้าจะโกรธแค้นให้ถึงตายไปข้าง อย่างนั้นไม่ใช่กรรมแล้ว นั่นคือเจตนาใหม่ที่เจ้าเลือกจะสานต่อเอง” “บางที…เขาไม่ได้มาเพื่อขอให้เจ้าให้อภัยหรอก แต่อยากให้เจ้าหายเจ็บแล้วไปได้ไกลกว่าเดิมต่างหาก”

สองสาวของเขาช่างน่ารักอะไรแบบนี้ "ไม่ได้หรอกนะคะลูกยังไงมี๊ก็ต้องกลับ" "เธอใจร้ายกับฉันมากเลยส่ะ เธออยากแก้แค้นที่ทำเธอเจ็บใช่ไหมที่เธอกลับมาคราวนี้ก็เพราะอยากมาแก้แค้นมาทำให้ฉันเจ็บให้ฉันรู้สึกผิดแล้วก็จะทิ้งฉันไว้ที่นี่"

เมื่อความแค้นเก่าได้ถูกชำระแล้ว กลับไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดี และความรู้สึกซับซ้อนอย่างยิ่งก็ปรากฏขึ้น ลู่เหิงจือก้มศีรษะมองนาง “ชนะนางหลิ่วแล้ว ทำไมถึงได้ไม่ยินดีเล่า”

‘นาง’ ที่เขาหมายถึงเป็นใคร แม้ไม่เอ่ยนามก็รู้ได้ ในใจชีจิ่นปั่นป่วนเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ถึงเพียงนี้แล้ว ชีหยวนก็ยังไม่ยอมปล่อยนางไป ราวกับเงาปีศาจตามราวีไม่รู้จบ! นางทำผิดอันใดกันแน่?! เหตุใดชีหยวนต้องกลับมา! ทำไมต้องกลับมา?!

​หนนี้เขาจะกลับมาทวงทุกอย่างของเขาคืน ​นังแม่จอมละโมบของเธอตายไปก่อนที่เขาจะมาทำโทษ ​เหลือแต่เธอนั่นแหละ ​คริมา... ​เขาไม่ใช่กริชดนัยที่แสนใจดีกับเธออีกต่อไปแล้ว...

“ก็ใช่น่ะสิ นางจะแบล็กเมล แต่ไม่รู้ทำอีท่าไหน แม่กลับได้ลูกชายกลับคืนมาเฉยเลย” “ถ้าอย่างนั้น แม่ก็ไม่ควรโกรธก้อยนะครับ เพราะว่าก้อยทำให้ผมกับแม่เข้าใจกัน”

“ไม่ใช่คนเดียวกัน ฉันไม่รับ ฉันฟิวส์ขาดไปแล้ว บางทีฉันคิดว่าแค่คำขอโทษมันไม่หายด้วยซ้ำ ถ้าคุณให้น้ามากราบแทบเท้าฉันตอนนี้ น้าคุณอาจจะแค่ขอโทษเพื่อเอาตัวรอด แต่บาดแผลฉันที่โดนเขาด่ายังติดในใจฉันอยู่ คุณจะทำไงให้ฉันหายโมโหดี” “ยังไงฉันก็จะให้น้ามาขอโทษ” “บอกแล ้วไงว่าไม่รับคำขอโทษและไม่ให้อภัยด้วย เงินสดเงินอะไรก็ไม่เอา” “พลอย อย่าเอาแต่ใจได้ไหม”

"เห็นแก่เพื่อน ๆ หลายคน คุณก็ให้อภัยฉันสักครั้งนะ ได้ไหม?" "ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีก... ไม่งั้น คืนนี้กลับบ้านไปคุณจะลงโทษฉันยังไงก็ได้!" ในตอนท้ายเธอก็ไม่ได้แค่อ้อนอย่างเดียวอีกต่อไป

นางยังไม่เคยแก้แค้นที่เขาใจร้ายใจดำจนเจ้าของร่างนี้ต้องตรอมใจจนตาย แต่เขากลับมาหยามเกียรติดูหมิ่นนางถึงเพียงนี้ ในเมื่อไม่รู้สำนึก ก็อย่าหาว่านางใจร้ายก็แล้วกัน