บังคับรัก: จุดไฟรักในใจท่านประมุข Novels & Stories

ฉู่เชียนหลียิ้ม รู้สึกอุ่นใจเล็กน้อย เพื่อทำให้นางมีความสุข พี่ชายคนนี้ไม่ลังเลที่จะใช้วิธีบังคับขืนใจเซิ่นสือเฉิน ความรักที่ไร้เงื่อนไขและเหตุผล มักจะเป็นไม้ตายของความสัมพันธ์เสมอ ได้ใจคนที่สุด

เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองด้วยแววตาที่เริ่มแข็งกร้าวขึ้นมาอีกครั้ง “วันนี้คุณอาจจะบังคับตัวฉันได้ แต่คุณจะไม่มีวันได้หัวใจของเพียงรักที่เป็นของฉัน อีกเป็นครั้งที่สอง!”

“สบายใจเถอะค่ะ ถ้าฉันจะพิศวาสกับใครล่ะก็ ไม่นัวเนียกันให้ใครเห็นแน่ อีกอย่างโรงแรมแถวนี้มีตั้งเยอะ ไม่คิดสั้นทำเรื่องบ้าๆ แบบนั้นในที่ทำงานหรอกค่ะ” คีนรดาไม่คิดว่าประโยคนี้จะหลุดออกจากปากแฟนเก่า สิ่งนั้นกระตุ้นความโกรธจนไฟลุกโชน

เพลิงจับมือบางมากุมไว้มั่น เเววตาของเขาเเสดงออกชัดเจนว่าเขาทำเพื่อคนรักได้ทุกอย่าง "จริงเหรอคะ?" "จริงสิ" ติ๊ง! การเเจ้งเตือนของเเชทมันทำให้บรรยากาศโรเเมนติกของเพลิงหายไปในชั่วพริบตา ใครมันกล้าส่งข้อความมาตอนนี้กันวะ

“ฉันมีคนรักอยู่แล้ว ลิตาเป็นผู้หญิงที่ฉันรัก เพียงคนเดียวเท่านั้น” “แปลกจังเลยนะคะ คุณป้าดูเป็นคนฉลาดมาก อีกทั้งมีเมตตา ในเมื่อคุณมีคนรักอยู่แล้ว ทำไมยังมาบังคับให้แต่งกับหนูอีก หรือว่าแฟนของคุณเป็นคนไม่ดีคะ”

แปรเป็นความดูดดื่ม เร่าร้อน และปรารถนาอันรุนแรงของไฟรักที่ถูกจุดขึ้นภายในใจ ประหนึ่งเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำในพายุหิมะ มันคือจุมพิตที่มิใช่เพียงการสัมผัสของเรียวปาก หากแต่เป็นการถ่ายทอดความรู้สึกที่ท่วมท้น จุมพิตที่เต็มไปด้วยความรักอันบริสุทธิ์ ความผูกพันที่เชื่อมโยงด วงใจสองดวงเข้าไว้อย่างแนบแน่น และความปรารถนาที่อัดอั้นอยู่ในส่วนลึกของหัวใจมานานแสนนาน นับตั้งแต่โชคชะตาได้นำพาให้พวกเขามาบรรจบพบกันในห้วงแห่งกาลเวลาอันวุ่นวาย

มู่หรงเซียนมิได้ถอยหนี นางกลับยกมือขึ้นจับสาบฉลองพระองค์ของเขาแน่นกว่าเดิม ปลายนิ้วเย็นเฉียบตัดกับไอร้อนจากเรือนกายบุรุษ “ไฟเช่นนี้…” นางกระซิบชิดริมฝีปากเขา “…หม่อมฉันจะเป็นผู้จุดมันขึ้นเองเพคะ”

เธอทวนคำคล้ายกับคนหูฝาด หน้ามืด ใจสั่นเหมือนกำลังจะเป็นลมเสียอย่างนั้น "ครับ..แต่งงานกับผมนะครับ ผมจะรับผิดชอบชีวิตคุณทุกอย่าง แต่งงานกับผมนะครับลูกตาล"

ราชโองการบีบบังคับ หากรักข้าจริงความรู้สึกของข้าควรมาเป็นอันดับแรกมิใช่หรือ” หนิงอวี่แม้ดีใจที่เขาสารภาพรักกับนางเสียที แต่การใช้อำนาจบีบบังคับเช่นนี้นางไม่ยินดียอมรับ แววตาผิดหวังที่นางมองมาทำให้หลี่หยางหวาดกลัว เกรงว่านางจะเกลียดชังตน “ข้า...........” หลี่หยางที่บัดนี้ทำผิดอย่างมหันต์ไม่ก ล้าเอื้อนเอ่ยสิ่งใดอีก

‘บังเอิญจัง ฉันคุยกับแอชเชอร์ก่อนก็ได้’ ลอร่าคิด เธอกำหมัดแน่น เตรียมพร้อมขณะที่เขาเดินเข้ามาหาเธอ “ใครบอกให้คุณลุกจากเตียง?” น้ำเสียงของเขาเย็นชา แม้ว่าดวงตาของเขาจะอ่อนลงชั่ววินาทีก่อนที่เขาจะบังคับให้มันหายไป “ผมไม่ต้องการให้คุณเอาลูกของผมไปเสี่ยงเพราะความประมาทของคุ ณ”