บังคับรัก: จุดไฟรักในใจท่านประมุข นิยาย & เรื่องราว

การได้ครอบครองนางในมิใช่การปลดปล่อยตามอารมณ์กระสันที่มี หากแต่เป็นการบอกรักนางในดวงใจที่เขาปรารถนามานานปี “ข้ารักเจ้า...” เสียงแหบต่ำสั่นเครือบอกรักนางใต้ร่างจากลมปากร้อนผ่าวพร้อมกระชับนางแนบแน่นอย่างโหยหาหวงแหนและรักใคร่

"บอกแล้วไงว่าอย่าให้ถึงมือฉัน" "ซะ....เซียร์จุกอื้อ!" ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ แก่นกายขนาดใหญ่เคลื่อนไหวภายในร่องรักอย่างรุนแรงจนกุหลาบงามเริ่มบวมช้ำ

ตึกตัก ตึกตัก~ หัวใจดวงน้อยมันเต้นแรงเมื่อได้ฟังคำพูดของคุณเพลิง ฉันพยายามแล้วพยายามห้ามความรู้สึกแต่ไม่เคยทำสำเร็จ “ไอ้ไฟมันพูดถูก” ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นมาสัมผัสที่ใบหน้าของฉันเบา ๆ จากนั้นคุณเพลิงก็พูดต่อ “… เธอคือจุดอ่อนของฉัน”

ทว่าสับสนเกินกว่าจะเข้าใจความปรารถนาลึกล้ำของตนเอง เพิ่งจะตระหนักได้ยามถูกกอดอีกครั้งว่าตนคิดถึงสัมผัสของเขามากเพียงใด เกลียดเหลือเกิน… แต่ก็รักมากเหลือเกิน “พี่ผิดเอง เรื่องในคืนนี้พี่ผิดเองทั้งหมด เป็นพี่ที่บังคับใจเจ้า” “เป็นท่านที่บังคับใจข้า”

“ท่านอ๋องผู้เย็นชา ภายนอกดูโหดเหี้ยม แต่กลับให้ความสำคัญกับความรักในครอบครัวยิ่งกว่าสิ่งใด ต่อให้เอามีดมาจ่อคอก็มิเต็มใจจะนั่งบัลลังก์นั้น” “หม่อมฉันจะบังคับท่านได้อย่างไรเพคะ” “สิ่งที่ท่านมีคือสิ่งที่หม่อมฉันต้องการแล้ว มันเพียงพอแล้วเพคะ”

ดังนั้นแล้ว… “ท่านประมุขไม่ได้รักข้า หากต้องแต่งเพราะแค่รับผิดชอบ ข้าไม่ต้องการ” นางอยากได้ความรักสินะ พูดด้วยความจริงใจเช่นนี้ ท่านพ่อได้ลอบชื่นชมนางในใจแน่ “หากอาเตียมีใจให้หลางผิงกูเหนียง ท่านจะแต่งให้อาเตียหรือไม่”

หนำซ้ำฝ่ามืออุ่นร้อนที่กำลังสัมผัสเธอตอนนี้ ถ้าพูดง่ายๆ ก็เปรียบเสมือนน้ำมันเชื้อเพลิงที่ถูกดีดเข้ามาใกล้เธอเพื่อช่วยทำให้ไฟในกายของเธอลุกโชนขึ้นกว่าเดิมก็ยิ่งเหมือนเป็นจุดชนวนชั้นดีเข้าไปอีก. หึ เอาละสิ คืนนี้ไม่ลุกเป็นไฟก็ให้มันรู้ไป แต่เหนือสิ่งอื่นใดจากที่ค ิดว่าตัวเองจะเป็นคนคุมเกม คุมคนที่อยู่บนร่างไว้ สุดท้ายไหงกลับมาถูกคุมโดยเขาไปได้ซะงั้น

“ข้าหยุดมิได้แล้ว ชายารัก... เจ้าเป็นคนจุดไฟนี้ขึ้นมาเอง เช่นนั้นก็จงรองรับอารมณ์ของข้าไปจนถึงรุ่งสางเถิด!” คำอ้อนวอนกับคำสั่งเผด็จการสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง ชินอ๋องหนุ่มยังคงเดินหน้าปรนเปรอมอบบทรักอันลึกซึ้งให้สตรีใต้ร่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่เปิดโอกาสให้นางได้หยุดพัก หายใจ เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงครางรัญจวนใจยังคงดังสะท้อนสอดประสานอยู่ภายในห้องอันมืดมิด ตอกย้ำค่ำคืนอันแสนยาวนานที่ไหลเยี่ยนฟางต้องศิโรราบให้แก่พยัคฆ์หนุ่มผู้หิวกระหายไปตลอดทั้งค่ำคืน

“ท่านบังคับข้าหรือเพคะ” “ไม่ได้บังคับ กำลังขอเจ้าด้วยใจจริงต่างหากเล่า” “ขอหมั้นโดยการนอนคร่อมตัวข้าเช่นนี้น่ะหรือเพคะ”

“จะอายอะไรกันที่รัก ผมเห็นของคุณไปถึงไหนต่อไหนแล้ว มาผมอาบให้” “ว๊าย คุณไฟ อย่านะ ปล่อยฉันสิ ไอ้คนลามก ไอ้ท่านประธานไฟบรรลัยกัลป์ ว้ายยยยย”