Novel & Cerita บ้า

ญและสินน้ำใจมาให้เพื่อขอผูกมิตรด้วยเกรงว่าหากกลายเป็นศัตรู จุดจบอาจอเนจอนาถยิ่งกว่าเฮียเก้า "ไอ้หมอนี่มันโรคจิตชัดๆ ทางที่ดีอย่าไปยุ่งกับมันเลย กูไม่อยากมีปัญหากับคนบ้า" บรรดาขาใหญ่ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความระแวง ทว่าในมุมมืดกลับมีเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความ พึงพอใจดังแทรกขึ้นมา

ทิพย์นารียิ้มแหย “ก็มีนะคะ แต่เขา...บ้าไปหน่อย” “บ้า? หมายถึงบ้างานเหรอ?” “ก็...ประมาณนั้นมั้งคะ” “แล้วไม่ดีเหรอ ผู้ชายบ้างาน” “ไม่รู้สิคะ อยากได้ผู้ชายบ้าเรามากกว่า”

ไอ้ขาบบอก “ครับ” แม้ไม่อยากเชื่อว่าราชาแห่งบาปอย่างมิสเตอร์คอนแวนต์จะอกหักแต่เมื่อคิดและประมวลตามแล้วก็น่าจะจริง เพราะสภาพตอนนี้เหมือนหุ่นยนต์ก็มิปาน

​คิดอย่างคนร้ายกาจ ใจดำสุดขีด ที่ขัดกับตัวตนข้างในสุดขั้ว ก็ให้เครียดกินลึกเพราะไม่ใช่คนแบบนี้เลยสักนิด โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ตัวเลยแหละว่าเครียด ​สุดท้ายเขาก็ลงเอยที่ไวน์สองขวด ก่อนเข้าบ้านไม่ได้เมามากแต่ก็มึนนิดๆ มึนแบบนี้จะได้กล้า...ทำกับเธอให้มันจบๆ ไป

ฉันบ่น ขยับขาหนีด้วยความอาย "ไหนบอกจะเอาช้าๆ... บทจะกระแทกก็ใส่มาซะมิด... ใครจะตั้งตัวทัน" "โทษที มันหน้ามืด... ควบคุมตัวเองไม่ได้ อยู่กับมึงทีไร... กูเหมือนคนบ้ากามทุกที... โรคจิตหรือเปล่าวะกูเนี่ย"

YUYA : พอดีฉันไม่มีน้ำใจ YUYA : ถ้าไม่มีปัญญามาก็. Wajanne : ก็อะไร? YUYA : ばか Wajanne : นี่นายว่าฉันโง่เหรอ!! YUYA : ใครด่า ถ้ามีปัญญามาก็ไม่โง่ไงครับ Wajanne : ไอ้บ้า!!

“อี๋ย ไอ้บ้า” “ไอ้บ้าอะไรกันฝัน ตอนผมกระแทกร้องคราง...ภาม...ภาม...คุณคิดถึงมัน”

“เมลชอบว่าปราบเป็นคนบ้า ทำแต่เรื่องบ้าๆ เมื่อครู่ก็ถือว่าทำไปเพราะบ้าแล้วกัน” “บ้า!” เมลลินถลึงตาจนปวด เธอจะไม่พูดคำว่าบ้าอีกแล้ว ต่อให้เขาจะกวนประสาทแค่ไหนก็จะไม่เอ่ยคำนี้อีก

พรึ่บ พอฉันลุกขึ้นยังไม่ทันที่จะก้าวขาวิ่ง ฝ่าเมือหน้าของใครก็ไม่รู้ขว้ามาจับแขนฉันไว้ซะก่อน "ปล่อย ปล่อยนะไอ่บ้า ไอ้โรคจิต!!" ตุบ ตุบ ตุบ ~ ฉันหลับตาปี๋แล้วก็กระหน่ำรัวหมัดใส่ไอ้โรคจิตที่มันแอบเข้ามาในห้องฉัน

รามกระซิบบอกพะพายเสียงแหบพร่า ร่างกายเขาเวลานี้ก็เสียวซ่านไม่แพ้กัน “อ๊ะ!…ไม่…หยุดนะ” พะพายส่ายหน้าปฏิเสธไปมาอย่างไม่ยอม พี่บ้าบออะไร!! เรียกว่าไอ้คนหื่นยังจะฟังขึ้นมากกว่าอีก