Novel & Cerita บ้า

0__0 “ไอ้บ้า.. ไอ้โรคจิต.. ว้ายยยย ” แล้วทำไมมันถึงตั้งโด่เด่แบบนั้นล่ะ.. ไอ้บ้าเอ้ย.. ไอ้โรคจิต ไอ้คนวิตถาร.. ไอ้บ้า.. ไอ้คนนิสัยไม่ดี

ปีเตอร์ยิ้มมุมปาก "คนบ้า ! " พิมพ์ตีแขนปีเตอร์ไปทีหนึ่ง

“มันหยุด หรือท่านกระตุกบังเหียนให้ม้ามันหยุดเอง” อ๋องเก้าไม่ตอบเขาเสมองไปทางอื่น ‘อีตาบ้า โรคจิต กวนประสาทชะมัด หน้าด้านเกินไปแล้ว’ ‘รู้ทันหรอกนะอยากเอาซิกแพคมากระแทกแผ่นหลังของข้า...ชิ’

“ติดใจลีลาผมแล้วใช่ไหม” เจมส์กระซิบถามอย่างรู้ทัน “บ้า… คนทะลึ่งลามก… บ้ากาม”

ยิ่งฟัง ยิ่งคิดตาม ก็ยิ่งหงุดหงิดจนแทบคลั่ง เจ็บใจยังไม่พอ ทว่าลึกลงไปในอกกลับรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก “นี่กูกำลังเป็นบ้าอะไรวะ…!” “นายเป็นอะไรครับ” สายฟ้า เอี้ยวตัวหันมาถามเจ้านายหนุ่มจากเบาะหน้า “กูไม่รู้... กูไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเป็นอะไร”

“ไอ้แมวบ้าเอ๊ย!” เธอพยายามเร่งความเร็ว แม้ว่าร่างกายจะล้าเต็มที แต่เธอก็ยังหลบก้อนหินได้อย่างหวุดหวิด “เร็วเข้า!” เอซตะโกน “อย่าปล่อยให้ตัวเองช้าลง”

“แนะนำไม่เข้าท่า กูไม่ได้บ้าขนาดฆ่าคนได้แบบเฮียนอส เมียกูท้องอยู่ จะให้กูทิ้งเมียไปรักษาโรคบ้า ถามจริงมึงใช้สมองคิดแล้วใช่ไหม”

เขาแหย่ “บ้า!” “ล้อเล่น กินเถอะ ถ้ายังไม่อิ่มสั่งมาอีกก็ได้นะ” “งั้นขอเมนูอีกนะคะ”

ตุบ! กำปั้นเล็กทุบรัวๆ ลงมาที่แผงอกเขา "คนบ้า พี่เป็นบ้ารึไง กวนประสาท เกลียดที่สุด ไม่รักแล้ว"

ฉันอึ้งมากที่เขาขอให้ฉันหอมเเก้ม สมองไปล้มฟาดพื้นตรงไหนมาถึงได้บ้าเหมือนหมาบ้าเเบบนี้ "เร็วๆ ฉันจะได้มีเเรงทำงาน" ไอ้ผัวบ้าหนิ เเต่ละวันไม่เคยมีวันไหนปกติเลยสักวัน ผีเข้าผีออกอยู่นั่นเเหละ นี่ฉันต้องเจออะไรเเบบนี้ทุกวันเลยใช่ไหม ได้เป็นโรคประสาทกันพอดี "ฉันไม่ห อม!" เรื่องอะไรที่ฉันต้องทำตามที่เขาสั่ง