บ้า Novels & Stories

มีประกายสลดแวบผ่านเข้ามาแล้วจางไปวูบเดียว “ไปทำอะไร ไม่สบายเหรอ” ฝ่ามือหนาใหญ่ยกวางบนหน้าผากกลมกลึงทันที “ก็ปกตินี่ ไม่ได้มีไข้” คิ้วเข้มดำเป็นปื้นขมวดอยู่ระหว่างรอคำตอบ

ดาวิกากรีดร้องเหมือนคนบ้า “ เป็นอะไรยัยดาวเป็นบ้าอะไรของแก อยู่ดี ๆก็ร้องกริ๊ด ๆ “ คุณนายสุพิศบ่นหัวเสีย

เขาส่ายหน้าไม่เชื่อ “คุณมันไร้เหตุผล ฉันอธิบายอะไร คุณก็ตีความไปคนละอย่าง” โรสิตาถอนหายใจแรงๆ ด้วยความขัดเคืองใจ ผู้ชายคนนี้ช่างเข้าใจอะไรยากเย็นเหลือเกิน ไม่รู้ว่าขาดโปรตีนไปบำรุงสมองหรือบริโภคพืชตระกูลหญ้าเข้าไปจนเกินพอดี ถึงได้สมองตีบตัน ไม่เข้าใจคนอื่นแบบนี้ เธ อเหนื่อยจะรบรากับเขาเต็มทน มันคงถึงเวลาแล้วที่เธอจะสลัดปัญหาบ้าๆ นี้ให้หลุด

0__0 “ไอ้บ้า.. ไอ้โรคจิต.. ว้ายยยย ” แล้วทำไมมันถึงตั้งโด่เด่แบบนั้นล่ะ.. ไอ้บ้าเอ้ย.. ไอ้โรคจิต ไอ้คนวิตถาร.. ไอ้บ้า.. ไอ้คนนิสัยไม่ดี

ปีเตอร์ยิ้มมุมปาก "คนบ้า ! " พิมพ์ตีแขนปีเตอร์ไปทีหนึ่ง

“มันหยุด หรือท่านกระตุกบังเหียนให้ม้ามันหยุดเอง” อ๋องเก้าไม่ตอบเขาเสมองไปทางอื่น ‘อีตาบ้า โรคจิต กวนประสาทชะมัด หน้าด้านเกินไปแล้ว’ ‘รู้ทันหรอกนะอยากเอาซิกแพคมากระแทกแผ่นหลังของข้า...ชิ’

“ติดใจลีลาผมแล้วใช่ไหม” เจมส์กระซิบถามอย่างรู้ทัน “บ้า… คนทะลึ่งลามก… บ้ากาม”

ยิ่งฟัง ยิ่งคิดตาม ก็ยิ่งหงุดหงิดจนแทบคลั่ง เจ็บใจยังไม่พอ ทว่าลึกลงไปในอกกลับรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก “นี่กูกำลังเป็นบ้าอะไรวะ…!” “นายเป็นอะไรครับ” สายฟ้า เอี้ยวตัวหันมาถามเจ้านายหนุ่มจากเบาะหน้า “กูไม่รู้... กูไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเป็นอะไร”

“ไอ้แมวบ้าเอ๊ย!” เธอพยายามเร่งความเร็ว แม้ว่าร่างกายจะล้าเต็มที แต่เธอก็ยังหลบก้อนหินได้อย่างหวุดหวิด “เร็วเข้า!” เอซตะโกน “อย่าปล่อยให้ตัวเองช้าลง”

“แนะนำไม่เข้าท่า กูไม่ได้บ้าขนาดฆ่าคนได้แบบเฮียนอส เมียกูท้องอยู่ จะให้กูทิ้งเมียไปรักษาโรคบ้า ถามจริงมึงใช้สมองคิดแล้วใช่ไหม”