ปฐมบทนางร้าย Novels & Stories

ลู่เสียนหัวเราะออกมา “นางร้ายอันดับหนึ่งคือข้า สตรีงดงามอันดับหนึ่งคือข้า สตรีที่ร่ำรวย และมีความสามารถก็คือข้า และสุดท้าย สตรีที่ถูกเกลียดที่สุดคือข้า” “ฮ่า ๆ ข้าชอบอันสุดท้าย”

อีคนเขียนหน้าโง่จอมลำเอียง รอสวดภาวนาให้ลูกรักเอาไว้เถิด นางไม่เล่นตามบทแล้วผู้อื่นจะเป็นอย่างไร “นางร้ายไม่รักบุรุษผู้เดียวหรอกนะ เจ็บจากรักแล้วทำอย่างไรเล่า เจ็บแล้วก็เกี้ยวบุรุษใหม่เสียสิ!” จ้าวลี่อิงไม่เชื่อเด็ดขาดว่านางร้ายในหนังสือกะโหลกกะลานั่นจะเป็นนาง

นางสวมอาภรณ์สีเรียบสุภาพ ท่วงท่าการเดินนุ่มนวลประดุจสายน้ำไหล ทว่าแฝงด้วยความเด็ดขาดในการสั่งการบ่าวไพร่ จนไม่มีใครกล้าอู้งานหรือทำพลาดแม้แต่น้อย "ดูเอาเถอะ... เพิ่งจะแต่งเข้ามาได้ไม่นาน ก็ทำวางท่าเป็นนายหญิงใหญ่เสียแล้ว" ญาติคนหนึ่งค่อนแคะในกลุ่มวงสนทนา "ก็แค่ชูคอ� �อ้อวดว่าเป็นนายหญิง คอยดูเถอะ เดี๋ยวคงได้ขายหน้า"

หลินหลินพึมพำขณะพลิกบทในมือเหมือนกำลังหาเลขท้ายสองตัว ทั้งที่ก็ไม่ติดที่ต้องรับบทนางร้ายในเรื่องนี้เพราะมั่นใจฝีมือตัวเองว่าจะทำให้คนดูอินจัดจนอยากขว้างเปลือกทุเรียนใส่จอแน่ แต่ที่ยังพลิกหน้าพลิกหลัง ก็เพราะตงิดใจว่าบทที่รับเล่น มันช่าง. ช่างร้ายแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เหมือนจู่ ๆ ก็ ร้าย เหมือนร้ายเพื่อส่งให้นางเอกที่คนเขียนบทบรรยายสรรพคุณไว้ว่า ดุจผ้าขาวผืนบางที่ถูกนางร้ายขยำขยี้ลงในโคลนตม...ร้ายเพื่อให้นางเอกดูน่าสงสารยิ่งขึ้น!

พิชชาภาร้องเรียก รีบตรงเข้าไปประคองคุณอาสาวที่ถูกผลักจนล้มลง “นิ้งคนพวกนี้เป็นใครกัน แล้วพวกมันทำอะไรนิ้งหรือเปล่า” เด็กสาวส่ายหน้าแล้วถามกลับ “อานับตามมาทำไมคะ ?” “ก็อาเป็นห่วงเราน่ะสิ”

ไผ่ชื่นชอบนิยายแนวนี้มากจนนึกอยากจะลองแต่งนิยายแนวนี้ดูสักเรื่อง. และด้วยความคิดนั้นของไผ่ ‘ลิขิตรักของท่านแม่ทัพไร้ใจ’ จึงเป็นนิยายเรื่องแรกในชีวิตของไผ่ ซึ่งตอนนี้ไผ่ก็ได้แต่งนิยายเรื่องนี้มาจนถึงช่วงท้ายของเรื่องแล้ว และตอนนี้ไผ่ก็กำลังแต่งถึงบทที่เป็ นจุดจบ...ของตัวร้ายในนิยายของไผ่ ..............................................

ขึ้นชื่อว่านางร้าย ไม่ว่ายังไงก็ไม่เคยถูกเลือกให้มีความสุข อยู่ที่ว่าจะมีจุดจบแบบไหนก็แค่นั้น ช่วงหลัง ๆ มานี้จิรัชญาค่อนข้างเลือกบท เธออยากท้าทายตัวเอง ออกจากกรอบของนางร้ายที่มองจากเชียงใหม่ยังดูออกว่าร้าย จนได้มาเจอกับบทนี้ แค่ได้อ่านคร่าว ๆ เธอก็ตัดสินใจรับเล่นทันที น าน ๆ จะได้เจอบทนางร้ายที่ร้ายแบบมีมิติ นางร้ายที่ไม่ได้ร้ายแบบออกนอกหน้า แต่ร้ายลึกจนบางทีก็คาดเดาความคิดไม่ได้ เป็นนางร้ายที่คนดูไม่กล้าด่าพวกตัวเอกว่าโง่ เพราะบางทีคนดูเองก็อาจจะมองไม่ออกด้วยซ้ำ

จบประโยคนี้คริมามองอนาคินตาขวาง “ก็บอกว่าไม่ใช่ไง..ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ ถึงคุณจะเป็นคนแรกแต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่มีคนต่อๆ ไป” คริมาตะโกนเสียงสั่น

ผู้อื่นย้อนเวลามาเป็นนางเอกเจ้าน้ำตา หรือนางร้ายชั่วช้า ที่หมกมุ่นในการแก้แค้น แต่ตัวประกอบ ที่ชาติก่อน รับบทขย่มบุรุษไม่เลือกหน้าทั่วทุกพรมแดน

‘สตรีที่เจ้าปะมือมีความคิดชั่วร้ายนางทำชั่วจนไม่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำจนสิ่งชั่วร้ายเลือกไม่ลงมือกับนาง’ หมายความว่า หม่าฉวี่หลินกลายเป็นพวกเดียวกับควันชั่วร้าย? อย่างนี้ก็ได้ด้วยรึ?