Romans & histoires ปฐมบทนางร้าย

ชื่อที่เพื่อนสาวเอ่ยออกมา ทำให้คนที่ยืนสะลึมสะลือปรือตาที่หนักอึ้งขึ้นมอง หันไปรอบกายจนปะทะเข้ากับใบหน้าของผู้ชายใจร้ายที่ไม่อยากเจอ “มาทำไม ใครให้มา ไปกันเถอะบัว รำคาญจะแย่” คนเมามักพูดในสิ่งที่อยู่ในจิตใต้สำนึกออกมา และนั่นก็คือสิ่งที่ขนมหวานคิดในตอนนี้

เจ้าหญิงก็ทำหน้าทำตาเจ้าเล่ห์กลับใส่เขาไม่ต่างกัน ตอนนี้เธอเริ่มจะหัดและรู้ทันบทร้ายมากขึ้น อยู่กับเสือร้ายเราก็ต้องเป็นนางแมวยั่วสวาทสิ “ หึ รางวัลที่พี่ชอบ รู้ใช่ไหมคะว่าพี่ชอบแบบนั้น ” บทร้ายตอนนี้เริ่มจะขนลุกซู่ขึ้นมาเล็กน้อย เขาอยากกลับถึงบ้านไวๆแล้ว

ประโยคสุดท้ายฉันชะโงกหน้าผ่านขุนไปพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “ใครจะคิดว่าเป็นนางร้ายก็ช่างหัวมัน หมูเป็นนางเอกตัวจริงสำหรับขุนคนเดียวก็พอ ส่วนเธอพิมพ์จันทร์ ชีวิตนี้เธอก็เป็นได้แค่ตัวประกอบโง่ๆคนหนึ่งก็เท่านั้น บทนางร้ายยังดีไปสำหรับคนอย่างเธอ จำใส่สมองเอาไว้”

เธอมองผู้เป็นบิดาด้วยน้ำตาคลอเบ้า ไม่ว่าเธอจะทะเลาะกับแม่เลี้ยงหรือน้องชายสุดท้ายคนที่เป็นคนร้ายในเรื่องนี้ก็คือเธอ “นาก็ต้องร้ายบ้างค่ะ เพราะนาเป็นนางเอกนาก็ยังกลายเป็นนางร้ายอยู่ดี ถ้านาจะรับบทนางร้ายให้มันจบ ๆ ไปเลยมันจะเป็นไรไป” “นี่แกชักจะปีกกล้าขาแข็งกล้าเถียงพ่อมาก ขึ้นทุกวันแล้วนะ”

นางเอ่ยพร้อมตีหน้าแสร้งเป็นนางเอกที่โดนใส่ร้าย ในเมื่อหลัวฮองเฮาไม่สามารถอ่านใจสวามีของตนได้ จึงต้องแกล้งถามเพื่อหยั่งเชิงว่าเจ้าของบัลลังก์รู้ความผิดใดของนางมา มิเช่นนั้นนางคงหาทางแก้ตัวไม่ได้เป็นแน่

แม้จะเอ่ยเช่นนั้นทว่าการขายขนมที่กำไรต่อชิ้นน้อยนิดแทบไม่สามารถเปลี่ยนชีวิตของใครได้ทั้งสิ้น เหตุใดจึงไม่ทะลุมิติเข้ามาเป็นลูกเศรษฐีกันนะ ปัดโธ่… นางร้ายเรื่องอื่นเป็นลูกคุณหนูเอาแต่ใจ ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ เหตุใดนางร้ายเรื่องนี้ชะตาถึงได้อเนจอนาถนัก ยิ่งคิดก็ย ิ่งหดหู่

"ทำไมคุณนนท์ใจร้ายแบบนี้ ฮึก ฮึก" "ฉันก็ไม่เคยบอกว่าฉันเป็นคนดีแล้วอีกอย่างทำไมฉันต้องช่วยคนอย่างเธอ"

ริก้า ครางเรียกชื่อร่างหนาที่กำลังก้มๆ เงยๆ ของตรงหน้าขาหล่อน “.....อืม....ริก้าจ๋า....อืมมมม” ชายหนุ่มพยายามเงยหน้ามองนางร้ายของเขา...ภาพที่เขาเห็นคือหล่อนกำลังดิ้นทุรนทุรายเจียนจะขาดใจ..เขาอมยิ้มในความร้ายกาจของเขาเอง เขาลงโทษหล่อนได้อย่างอยู่หมัดด้วยวิธีของเขา เขาง้อหล่อน อย่างได้ผลก็ด้วยวิธีของเขา...หึ...ริก้านางร้ายเบอร์หนึ่งของวงการแต่เธอคือนางเอกเบอร์หนึ่งของเขาคนเดียว.

เฟิงเหม่ยหลินกลอกตาบ่นออกมาเบา ๆ แต่ก็ยังคงอ่านต่อ จากนั้นอีกไม่กี่หน้า ก็ถึงฉากแรกของ “นางร้าย” ที่โผล่มาอย่างอลังการในงานเลี้ยงของจวนแม่ทัพ

ะเป็นช่างแต่งหน้าคู่บุญของดนิตา หญิงสาวไม่ได้ตั้งใจจะแสดงความเป็นคนดีตัดหน้าแม่นางเอก แต่เป็นเพราะว่าเธอเริ่มรู้สึกผิดในสิ่งที่กระทำลงไปต่างหาก ในหนังสือนิยายบรรยายความร้ายกาจของตัวละครนันท์ลินีเอาไว้อย่างชัดเจน นิสัยทั้งในจอและนอกจอล้วนแต่เลวร้ายเอาแต่ใจ มันเป็ นเช่นนั้นมาตั้งแต่ที่เธอยังเด็กจนกระทั่งเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เหมือนฟ้ากำหนดและลิขิตให้เธอเป็นนางร้ายเท่านั้น ขนาดตัวเองอ่านยังไม่เคยรู้เลยว่าตนนั้นมีนิสัยร้ายกาจเช่นนั้น