ปากร้าย Mga Nobela at Kwento

เพราะความรักที่ไม่สมหวัง เมญ่าหยิ่งสาวผู้ถูกตอบแทนหัวใจด้วยการปฏิเสธจากชายที่แอบรัก ตัดสินใจทิ้งร่างกายในคืนที่เมามาย หมายจะมีสัมพันธ์กับชายแ

เขาคือรักแรกพบของเธอ ส่วนเธอคือคนที่เขาเกลียดตั้งแต่แรกเห็น ความรักที่เธอมอบให้ ถูกเขามองว่าตอแหล เสแสร้ง แกล้งทำเพื่ออยากจับเขาเพียงเพราะ "เงิน" สิบทิศ ธาราธรณ์ นักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอำนาจประกาศกร้าว “ผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธอช่างโชคดีจังเลยนะ ที่จู่ ๆ ก็ได้เป็นถึงเมียแต่งของฉัน นี่ อย่าเพิ่งดีใจไปล่ะ ถึงฉันจะแต่งงานกับเธอ ก็ใช่ว่าฉันจะยอมรับเธอให้มาเป็นแม่ของลูกฉัน เพราะอะไรรู้ไหม...” เขาหยุดพูด แล้วไล่สายตามองร่างบางอย่างสมเพช “เพราะผู้หญิงอย่างเธอ สกปรกเกินกว่าจะเป็นผู้ให้กำเนิดทายาทธาราธรณ์ จำไว้!”

"แน่ใจเหรอ...ว่าอยากให้ปล่อยพี่ชายเธอไป" "คนอย่างฉันจะไม่คืนคำพูดค่ะ" "เออดี! งั้นมาลองดูสิว่า...ระหว่างน้องกับพี่มีอะไรดีกว่ากัน?"

‘สักวันเราจะไปอยู่ตรงนั้นให้ได้’ ‘บนป้ายใหญ่ ๆ นั่นนะเหรอ?’ ‘อื้อใช่แล้ว’ ใบตอบรับผู้ที่ผ่านเข้ารอบออดิชั่นและผ่านการคัดเลือกไปเป็นศิลปินในสังกัดมีเพียงแค่ห้าคนจากผู้สมัครนับแสน หนึ่งในนั้นมีชื่อหวังอวี้เฟิง เหลียนฟางยังจำได้ว่าในวันที่ความฝันของอวี้เฟิงเริ่มต้นขึ้น วันนั้นเขาเองก็ร้องไห้ไปมากเพียงใด ทั้งดีใจแล้วก็…สับสน ที่ตรวจครรภ์ยังกำอยู่ในมือเหลียนฟางหลบมันเอาไว้ไม่ให้เขาเห็นมันขึ้นสองขีดไม่ว่าจะตรวจกี่ครั้งมันก็ยังขึ้นชัดเจนเหมือนเดิม เพราะไม่อยากเป็นตัวถ่วงของอวี้เฟิง เหลียนฟางจึงโกหกไปว่าตัวเองท้องกับผู้ชายคนอื่น ไม่รู้เลยว่าคำโกหกนั้นจะสร้างบาดแผลลึกและความเคียดแค้นให้กับเขา...

"จำใส่สมองน้อยๆของเธอไว้ ที่ฉันแต่งงานด้วยเพราะคุณปู่ขอร้อง ฉันไม่เคยรักเธอเลยสักนิด!!" ชนะศึกพูดกรอกหูอัยยภัทรทุกครั้งที่มีโอกาส "ไออุ่นทราบค่ะ" หญิงสาวตอบรับเสียงเรียบ

ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น เป็นเบ้าหลอมให้เขาเข้มแข็ง คีตภัทร คนนี้ไม่ใช่คีตภัทรคนเดิมอีกแล้ว ผู้ชายอ่อนแอคนนั้นตายจากโลกนี้ไปนานแล้ว เขากลับมาพร้อมกับความแค้นที่สุมอยู่ในอก ที่รอวันแก้แค้น "จะไปไหน!" เสียงเข้มที่เอ่ยถามทำให้เท้าที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงัก "จะไปเตรียมเครื่องดื่มให้ค่ะ" "รู้เหรอว่าเวลานี้ผมดื่มอะไร" "ท่านบอกว่าหิวน้ำ น้ำเปล่าใช่ไหมคะ" คำตอบของเธอทำให้คีตภัทรหน้าตึง กวิสรามองเขาอย่างไม่เข้าใจ เขาหิวน้ำเธอก็ต้องหาน้ำเปล่ามาให้ มันก็ถูกแล้วนี่ "คุณกิ่งแก้วไม่ได้บอกเหรอ" "บอกค่ะ" "แล้วย้อนทำไม" "คุณกิ่งแก้วบอกว่า ท่านจะหาเครื่องดื่มดื่มเอง

คนหนึ่ง - เจ้าเลห์หลอกผู้ชายซื่อ คนหนึ่ง - แกล้งซื่อหลอกผู้หญิงเจ้าเลห์ เขา - การหมั้นที่หนีมาตลอดสิบปี จนวันหนึ่งต้องกลับมาเพราะปัญหาภายใน การพบเจอกันครั้งแรกก็ถูกมองว่า เป็นคนอ่อนแอ่และใสซื่อ "อ่อนแอ...ใสซื่อ หึ! อย่ากลับคำทีหลังล่ะ..." เธอ - การหมั้นที่เธอต้องมาตามหาตัวคู่หมั้นด้วยตัวเอง เพราะการที่เขาหนี นั่นก็หมายความว่า เขาตั้งใจหักหน้าเธอ มีเหรอที่คนอย่างเธอจะยอม "ถ้าฉันจับเขาได้เมื่อไหร่ จะฆ่าหมอนั่นซะ!"

เธอก็แค่ลูกเลี้ยงที่เขาไม่ต้องการ... “คุณป๊าอยากจะตีก็ตีเลย เดมี่ไม่ผิด คุณป๊านั่นแหละไม่ยอมฟังเหตุผลเดมี่” เดมี่ยืนกอดอกหันหลังให้เขา แววตาท้าทายคู่นั้นทำให้ลูคัสฟิวส์ขาดฟาดเข็มขัดลงไปบนก้นนุ่มนิ่ม เพี๊ยะ “ฮึก!” เดมี่สะดุ้งแทบยืนไม่ติดความเจ็บแสบแล่นเข้ามาจนเธอต้องรีบกลั้นน้ำตา

“ยัง นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น สามเดือนนี้เราคงได้สนุกกันอีกนานที่รัก” “ออกไปเลยนะ ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้” ชมพูนุชชี้นิ้วสั่นเทิ้มด้วยความอายปนความโกรธ “ตะโกนไปเลยชมพูนุช ทุกคนในบ้านเขาจะได้รู้ว่าคุณกำลังนอนแก้ผ้ายั่วยวนผมอยู่” “หยาบคายที่สุด ฉันไม่คิดว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้ ชานนท์ที่แสนอ่อนโยน มันหายไปไหน” “หายไปพร้อมกับคุณไงนุช ต่อจากนี้ไปคุณจะได้เห็นแต่ด้านมืดของผม เตรียมตัวรับไว้ให้ดีแล้วกัน ตลอดสามเดือนนี้ ชีวิตคุณไม่อยู่อย่างสงบสุขแน่จำไว้” ชายหนุ่มพูดทิ้งท้ายแล้วเดินออกไปจากห้องนอนของหญิงสาว ชมพูนุชถึงกับปล่อยโฮออกมาสุดกลั้นด้วยความหวาดกลัวปนความเสียใจ สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือหนี แต่จะหนีไปไหนก็ไม่ได้เพราะเธอติดสัญญาจ้างอยู่

“นอนกับพ่อก็นอนมาแล้วแค่นอนกับลูกอีกคนมันจะเป็นไรไป! ว่าไหม?” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน มองสำรวจเรือนร่างเปลือยเปล่าของคนใต้ร่างที่นอนตัวสั่นน้ำตาไหลอาบสองแก้ม