พี่น้อง Novels & Stories

อินทัช พยักหน้า แล้วยื่นมือออกไป รับตัวน้องสาวมากอดเอาไว้ พ่อกับแม่มองหน้ากันแล้วอมยิ้ม อินทัชเป็นพี่ อรนารีเป็นน้อง ไม่ว่าจะผิดหรือถูก การขอโทษกันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย พี่น้องต้องรักกัน อย่าให้อะไรมาทำให้พี่น้องไม่รักกันเด็ดขาด พ่อพ่อย้ำเรื่องนี้เสมอ

มองมาที่น้องสาวอย่างรู้ทัน แม้จะอายุห่างกันแค่สามปี แต่ความสัมพันธ์ของสองพี่น้องไม่ค่อยจะดีนะ ช่องว่างนี้เกิดจากนิสัยที่แตกต่างกัน หากพี่ชายเธอคือไม้บรรทัด พริมโรสก็คงเป็นปิ่นโต ไปวัดได้เหมือนกัน แต่คนละความหมาย ◂◂◂♡▸▸▸

มองมาที่น้องสาวอย่างรู้ทัน แม้จะอายุห่างกันแค่สามปี แต่ความสัมพันธ์ของสองพี่น้องไม่ค่อยจะดีนะ ช่องว่างนี้เกิดจากนิสัยที่แตกต่างกัน หากพี่ชายเธอคือไม้บรรทัด พริมโรสก็คงเป็นปิ่นโต ไปวัดได้เหมือนกัน แต่คนละความหมาย ◂◂◂♡▸▸▸

นารีค้าน "ได้สิคะ เพราะต่อไปนี้ธารเป็นน้องค่ะ ไม่ใช่เจ้านาย พี่นิ่มเราเป็นพี่น้องกันนะคะ ถ้าใครถามเราก็บอกว่าเป็นพี่น้องกัน" "ถ้าคุณธารสบายใจ ก็ได้ค่ะ แต่จำไว้นะคะ ว่าพี่ไม่มีวันตีตัวเสมอคุณธารแน่นอน"

เสียงเต้นของหัวใจของใครคนหนึ่งดังขึ้นไม่เป็นจังหวะ “ก...ก็พี่อลันเป็นพี่ซูมี่ แล้วคนเป็นพี่น้องกันจะทำร้ายกันได้ยังไง” คำพูดของซูมี่ทำให้อลันที่ทำสีหน้าจริงจังอยู่เปลี่ยนกลับมาให้เห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนอีกครั้ง เมื่อเธอเอ่ยคำว่า ‘เป็นพี่น้องกัน’

น้องเขาทำหน้าตาหน้าสงสารใส่เพื่อน ๆ “เรื่องไร แล้วไม่ต้องมาทำหน้าตาน่าสงสารเลยนะ บอกมาเลย” “คือ กูกับสีครามเป็นลูกพี่ลูกน้องกันอะ พ่อของสีครามเป็นพี่ชายแม่กูอะ “น้องพูดพลางยิ้มแหย ๆ ให้เพื่อน “ฮะ พี่น้องกูไม่แปลกใจเลยทำไมป้าคนเมื่อเย็นถึงได้สนิทกับมัน”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ฉันเคาะประตูไปด้วยมือที่สั่นเทา ฉันกลัวพี่กัสจังเลย เขาไม่เคยพูดดีๆกับฉันเลยสักครั้ง ฉันอยากจะมีพี่ชายที่แสนดีแบบพี่น้องคู่อื่นบ้าง แต่ทำไงได้ล่ะฉันไม่ใช่น้องสาวแท้ๆของพี่กัสหนิ "เข้ามา!"เสียงของพี่กัสเอ่ยมาจากข้างใน "เฮ้อออ อืมมม เฮ้ออ"ฉันหลับตาลงแล้ว

"เมียเจ้าพ่อคาวีนมโคตรใหญ่" "ถ้าทนความซาดิสม์ของมันไม่ได้มาหาพี่ได้นะน้องพีชพี่จะอ่อนโยนให้มากที่สุดตราบเท่าที่น้องต้องการ"

ไม้เอกได้ทีลอยหน้าลอยตาถ่มถุยเพื่อน "พี่น้องเขาไม่หวงกันเนาะ" ไม้โทฝาแฝดมันเดินเข้ามากอดคอผสมโรง "คำว่าพี่พูดเบาๆ ก็เจ็บ ฮ่าๆ" พวกมันพากันหัวเราะอย่างชอบใจ

คำว่า ‘พี่น้อง’ เหมือนสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงมากลางใจของ อนาวินทร์ แรงบีบที่ข้อมือคลายออกโดยอัตโนมัติ เขานิ่งอึ้งราวกับถูกสาป สมองที่เคยชาญฉลาดกลับมืดบอดไปชั่วขณะ “พี่น้อง...งั้นเหรอ?” อนาวินทร์ทวนคำเสียงแผ่วเหมือนคนละเมอ “คุณพูดอะไรนาบี...ใครพี่น้องกับใคร!” “คุณกับคุณไอรินค่ะ... คุณสองคนเป็นพี่น้องกัน!”