พี่น้อง Novels & Stories

ตู๊ดดดดดด ฉันก้มมองมือถือในมือหลังจากพี่แพมวางสายไปด้วยความไม่พอใจเพราะเดือนนี้ฉันยังไม่ได้โอนเงินไปให้ พี่แพมคือพี่สาวเพียงคนเดียวของฉันเรามีกันอยู่แค่สองคนพี่น้องเพราะพ่อกับแม่เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อนและต้นเหตุของเรื่องเลวร้ายก็คือฉันเองถ้าไม่เป็นเพราะฉันพ

สิ้นเสียง คำต่อว่าต่อขานจากสามพี่น้องก็รัวเป็นชุดทำปลีแทบหูดับ เหตุผลหลักๆ ก็คือไม่บอกว่ามีลูกทำให้พวกตนอดเลี้ยงน้อง ตั้งสามปีที่น้องทิวาไม่ได้รับความรักจากพวกตน “ทิวาครับนี่ลุงคุณกับป้ามิวครับ ลุงคุณมีศักดิ์เป็นพี่ชายของปะป๊า ป้ามิวเป็นแฟนลุงคุณ แล้วคนนี้ก็พี่เสือ พี่ส ิงห์ แล้วก็พี่แมงปอ ทุกคนมีศักดิ์เป็นพี่ของทิวาครับ”

’ เจสสิก้าเริ่มอึกอัก ก็มีแอบยิ้มในใจนิดๆแต่แล้วก็แกล้งพูดต่อ “พี่ดูแลหนูดีเท่าเขาไม่ได้หรอก… เพราะเขาเป็นพี่ชายที่ดูแลหนูมาตั้งแต่เด็กต่างหาก” “พี่ชาย!?” ปอร์เช่ผละตัวออกมามองหน้าคนพูดด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด

คำสารภาพนั้นทำให้ปรานไหมเบิกตากว้างด้วยความฉงน “จะเป็นไปได้ยังไงคะพี่ภัค...เราเป็นพี่น้องกัน สังคมที่ไหนจะยอมรับให้พี่น้องมาแต่งงานเป็นสามีภรรยากันได้” เธอถามอย่างเป็นกังวล “เราไม่ใช่พี่น้องกันจริง ๆ นี่ ไหมก็รู้”

รัวเข้ามาราวกับเขื่อนแตก ไอซ์มองหน้าจอที่โชว์แจ้งเตือนยาวเหยียดจากคนที่เมมชื่อไว้ว่า ‘พี่หมาแก่’ 💬Leo_Ink : “หนูถึงบ้านปลอดภัยไหมครับ? เตี่ยว่าอะไรหรือเปล่า” 💬Leo_Ink : “ตื่นมาไม่เจอ... พี่เหงามากเลย อยากกอดอีกแล้ว” 💬Leo_Ink : “ตั้งใจเรียนนะ อย่าลืมหาอะไรกินด้วยล่ะ คนดีของพี่”

บัวบอกกับชายหนุ่มตรงหน้า “เอาเถอะ วันนี้เป็นวันดีบ้านเราทำบุญบ้านพี่พุ่มก็ขึ้นไปฟังพระสวดเถอะเจ้าค่ะ” เพ็ญที่เดินมาสมทบเอ่ยตัดบทพี่ชายของตน

EP64 - กลรัก รุ่นพี่สถาปัตย์ (ฟาริน) "พี่ก็รู้ตลอดแหละค่ะ" "พี่ก็มีพี่น้องนะครับ ถึงพี่จะเป็นลูกคนเล็กของพ่อ แต่พี่ก็มีน้องชายอีกคนที่เป็นลูกของแม่ติดมานะครับ ต่อให้ไม่ใช่พ่อเดียวกัน และพ่อของเขาจะทำให้แม่ทิ้งพ่อกับพวกพี่ไปก็ตาม แต่ยังไงก็น้อง พี่ยังเป็นห่วงเขาเลยครับ กับรินที่ เป็นพี่น้องกันแท้ๆ โตมาด้วยกัน ไม่ห่วงก็แปลกแล้วครับ"ลีวาย

"ไม่อะ หนูอยากกลับไปกินขนมจีนแกงเขียวหวานไก่อร่อยมากเลยใช่ไหม?" "อืม" ถึงจะตีกันบ่อยสักแค่ไหนแต่สุดท้ายพี่น้องก็คือพี่น้องกันอยู่ดีมีปัญหาก็คุยกันปลอบใจกันแปลก ๆ อาจจะเป็นเพราะว่าทั้งสองเป็นฝาแฝดกันเวลาคนหนึ่งไม่สบายใจอีกคนจะสัมผัสได้โดยสัญชาตญาณ

ทั้งคู่ไม่เคยรู้ความจริง ไม่เคยเติบโตมาด้วยกัน แต่ในวินาทีนั้น… กลับรู้สึกผูกพันอย่างประหลาด มิรินเดินเข้าไปหา “พี่…” ณิชาน้ำตาไหล “อย่าเรียกฉันแบบนั้นสิ” มิรินยิ้มทั้งน้ำตา “แต่เราเป็นพี่น้องกันไม่ใช่เหรอ?” ณิชาพยักหน้า “ใช่” “งั้นหนูขอกอดพี่ได้ไหม?”

แอ๊ว (พี่ชายคืออะไร) กี๊ซ (ทำไมน้องไม่มีขน) “เหมือนจะมีอะไรที่ไม่เข้าใจกันนะ ฮ่า ๆ” หงส์กลั้นหัวเราะ คนอื่นเองก็พยายามเม้มปากอย่างสุดความสามารถ กลัวว่าหัวเราะออกไปแล้วสองพี่น้องแปลกหน้าจะรู้สึกไม่ดี