พ่อผัวฝังมุก นิยาย & เรื่องราว

“เป็นศพของหมัวมัวที่ติดตามชายาเอกตงขอรับ นางถูกเอาไปฝังที่สุสานไร้ญาตินอกเมือง” กู้เยว่ฉีใบหน้าซีดเผือด นึกถึงอดีตชาติของตน สิ่งที่ตงฮุ่ยหมิงกำลังเผชิญอยู่ช่างเหมือนเรื่องของนางในครานั้น เริ่มจากบิดาต้องคดีสำคัญจนบ้านแตกสาแหรกขาด ถูกคนในจวนอ๋องเหยียดหยาม

มาเฟียร้ายอย่างคุณเพลิงไม่เคยก้มหัวให้ใครมีแต่ความโหดร้ายที่ใช้กับชีวิตมาเฟียแต่ในวันนี้เขาเดินเข้ามาพร้อมกับพวงมาลัยคุกเข่าลงตรงหน้าพ่อของพราวมุกผู้หญิงที่เขารักมากและอยากใช้ชีวิตอยู่กับเธอ พ่อของพราวมุกได้เพียงแต่ยืนมองผู้ชายตรงหน้าหรือคนรักของลูกนั้นคุกเข่าลงพร้อมกับพ วงมาลัยในมือ

หนูยิ้มที่ซุกอยู่ในอกมุกดาเงยหน้าขึ้นมองหน้าอิน "พ่อร้องไห้ทำไมคะ" "เปล่าครับพ่อไม่ได้ร้อง"อินโกหกทั้งๆที่รู้ว่าโกหกลูกไม่ได้แต่ก็ยังฝืน "แม่มุกขา พ่อร้องไห้ค่ะ"เด็กน้อยบอกกับคนเป็นแม่

แถมเขายังขบกัดไปทั่ว ๆ จนผิวเนื้อขาวโพลนของเธอเป็นรอยคมฟันและรอยจ้ำช้ำแดง “อ่าห์ แม งั่ม งั่ม หมับ ซ๊วบซ๊าบ แผล่บ...จ๊วบ...งั่ม งั่ม!” พ่อผัวสะบัดใบหน้าหล่อเหลาคมสันถูไถกับร่องอกอวบไปมา พร้อมกับเสียงครางอย่างหื่นห่าม

"เท่าที่มิงค์ทราบ...มุกเขาไม่ค่อยอยากเล่าถึงคนเป็นพ่อของลูกเท่าไหร่นักหรอกค่ะ โก้เขาไปเจอมุกที่ตัวเมือง กำลังท้องอ่อนๆ และอยู่คนเดียว ทำงานเป็นเชฟร้านอาหาร มุกเขาเล่าให้โก้ฟังว่าพ่อเด็กตายแล้ว เขาชวนมาเกาะมุกก็ไม่ยอม โก้เขาเลยมาเล่าให้มิงค์ฟัง พอดีนายหัววิลเขา

จากนั้นสะใภ้ก็มีอันต้องร้องครางลั่น เมื่อท่อนเอ็น ‘ฝังมุก’ ยาวใหญ่ใกล้เคียงท่อนแขนเด็ก อัดเข้ามาพร้อมกับจังหวะโก่งเอวกระเด้าเข้าใส่เต็มลำเต็มรู กระแทกเข้าสุดออกสุด เม็ดมุกเสียดครูดสองกลีบเบ่งบวม ทำเอาสะใภ้บิดตัวไปมา ได้ลิ้มลองท่อนเอ็นฝังมุกของพ่อผัว กระแทกรัวให้อย่า งซาดิสม์ดุดัน พ่อผัว ฝังมุก พุทธศักราช 2562 ที่ร้านเสริมสวยเล็กๆ แห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในตลาดย่านอำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

หญิงสาวตั้งสติแล้วกล่าวกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงสั่น “แม่กาจรอให้พ่อตายแล้วฝังศพพ่อไว้บริเวณบ้านเหมือนกับในหนังหรือไง” “ก็อาจจะทำแบบนั้นเพราะแม่ไม่อยากเข้าคุก”

อดีตรุ่นพี่ที่เหมือนเป็นคนรู้จักกันกับพ่อของเธอ พ่อของมิวฝากฝังมิวไว้กับตระกูลกู โดยที่กูรู้อยู่แก่ใจว่าพ่อเธอมันก็แค่เห็นอำนาจและเศษเงินที่กูมี แล้วอยากจะฝากลูกสาวไว้เพื่อจะหุ้นทางอ้อม พ่อกูเป็นมาเฟียและดูแลเรื่องดำมืดทั้งหลายไว้ในอุ้งมือหยาบโลนทั้งสองข้าง แ ละกูเป็นลูกคนเดียว จะเรียกว่าลูกเศรษฐีก็ได้

เฟยหยางฝังบิดาของตนไว้ที่เชิงเขา บ้ที่านเก่าที่พวกเขาเคยอยู่ใต้ต้นสนใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์ของหมู่บ้านได้ชัดเจน ชายหนุ่มพาลูกเมียคุกเข่าลงหน้าหลุมฝังศพ กราบลาบิดาเป็นครั้งสุดท้าย “ท่านพ่อ...ลูกจะมีชีวิตที่ดี จะดูแลครอบครัวให้ดี จะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง หลับอย่างสง บเถอะนะขอรับ” สายลมพัดผ่าน ใบสนร่วงลงมาเบาๆ ราวกับกำลังตอบรับคำสัญญาของชายหนุ่ม

ใบหน้าพริ้มเพราระเรื่อขึ้น “แปลว่าจะไม่แต่งใช่ไหม” “ไม่...” “ไม่แต่งปล้ำนะ” “งั้นยิ่งไม่แต่งใหญ่เลยค่ะ อุ๊ย...” “ไม่แต่งปล้ำทำเมียจริง ๆ นี่แน่ะ” “อุ๊ย... ป๊ะป๋าขา....”