Novel & Cerita พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย

ตั่บๆๆๆ มายด์ที่รู้สึกว่าด้านในลื่นไหลขึ้นจึงรู้สึกเสียวตามสัญชาตญานและความเจ็บก็หายไปมากเช่นกัน โพรงรักตอดท่อนเอ็นใหญ่ที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในรูรักสีหวาน ไคล์ที่ข่มความเสียวซ่านเอาไว้ไม่ไหวจึงเลื่อนมือลงจับเอวคอด พร้อมตอกอัดแก่นกายแข็งร้อนเข้าใส่ในรูรักที่ ฟิตมากอย่างดุดัน ตั่บ!ๆๆๆ จนกระทั่งเขาก็ได้ส่งเธอไปถึงจุดหมาย ก่อนที่เขาจะเร่งจังหวะตอกลำกายอย่างดุเดือดกว่าเดิม จากนั้นไม่กี่วินาทีร่างแกร่งก็เกร็งกระตุกพร้อมกับปล่อยน้ำกามเข้าไปในโพรงรักของแฟนเก่าที่สุดท้ายแล้วเขาก็ได้เป็นคนแรกของเธอหลังจากเลิกกับเธอมาหลายปี

"เพ้อเจ้อหน่า ข้ามีคนรักอยู่แล้วท่านอ๋องเองก็รู้ อีกทั้งข้ากับเขาต่างกันเกินไป เขาไม่มีทางมาชายตาแลสตรีเช่นข้าหรอก" "ก็มิแน่~ ท่านอ๋องอาจจะเห็นสตรีที่เพียบพร้อมจนเบื่อแล้ว เลยอยากสนใจสตรีธรรมดาเช่นเจ้าดู เดี๋ยวนะ! หากพู่กันนั้นท่านอ๋องให้เจ้ามาแสดงว่าวันนี้เขาก็รู้แล้วว่าพู ่กันที่คุณหนูใช้เป็นของเจ้า"

รูเสียวตอดกระตุกเมื่อท่อนเอ็นใหญ่ค่อยๆ ชักออกไป ร่างขาวผ่องทรุดตัวลงพลางหอบเหนื่อย เธอถูกชายอื่นปี้จนน้ำแตกต่อหน้าท่านอ๋องเช่นนี้ น่าอายเหลือเกิน “นางเร่าร้อนมาก ท่านอ๋องคิดตรงกันหรือไม่” ท่านชายอวิ๋นหลงจงใจถ่างกลีบสาวซึ่งมีน้ำกามหยดให้เซียวอ๋องทอดพระเนตรให้ชัด� � “เสียงครางของนาง แรงตอดเสียวของนาง และความฉลาดเฉลียวของนาง ข้าถูกใจนางยิ่งนัก ใคร่จะซื้อตัวนางกลับซานหยวน ท่านอ๋องคงไม่คิดขัดขวาง”

นางถอนหายใจเบา ๆ ค่อย ๆ หันเข้ากำแพง เพื่อซ่อนสีหน้าไว้และพึมพำ “ข้ามันโง่เง่าหลงตัวเองนัก ทำไมในตอนนั้นข้าถึงได้เชื่อกัน? ทำไมถึงได้หวั่นไหว? เป็นเพราะข้ายังเด็ก องค์ชายในตอนนั้นรักใคร่หลงใหลในตัวข้า และข้าไม่ลังเลเลยที่จะเสี่ยงต่อสู้ไปด้วยกัน เช่นนั้นข้าจึงไปกับเขา ท้ายที่สุดก็ยังคงเป็นข้าที่ผิด ในตอนนี้จะโทษใครได้” แม่นมอู่ร้องไห้ "พระชายาอย่าคิดเช่นนั้น ท่านอ๋องชอบพระองค์มาตั้งแต่แรก แต่ตอนนี้เขากำลังเลอะเลือน ผู้ชายชอบลองหาอะไรใหม่ ๆ อยู่เสมอ ท่านอ๋องจะต้องกลับมา ท่านต้องรู้ว่าตัวเองคิดผิดแน่เพคะ"

เซี่ยซีหว่านหยุดชะงัก “อันที่จริงในอนาคตอาถิงสามารถแต่งงานกับภรรยาแบบไหนก็ย่อมได้ แต่ต้องไม่ใช่คุณ เขารักคุณ ตอนที่คุณจากไปเขากินยานอนหลับทั้งขวด เขากำลังฆ่าตัวตาย ความรักที่เขามีต่อคุณมันกำลังทำร้ายตัวเขาเอง อีกทั้งคุณยังทำให้อาการป่วยของเขาแย่ลง คุณกำลังทำร้ายเขาอยู ่ ดังนั้นผมจะไม่ปล่อยให้คุณอยู่เคียงข้างเขาเป็นอันขาด” “อีกอย่างเรื่องระหว่างคุณและจื่อเซียน...จื่อเซียนก็เป็นลูกชายของผมเช่นเดียวกัน เขาไม่เคยชอบใครมาก่อน คุณคือคนแรกที่เขาชอบ คุณเก็บพวกเขาไว้ทั้งสองคนไว้เช่นนี้ ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาก็จะหันหลังให้กับคุณ”

“พระชายาท่านอ๋องมิได้รู้อาคมหรอกกระมัง? ฉินไป๋หลี่เหมือนคนวิญญาณโดนล่อลวง เขาถึงกับด่าภรรยาของตนเช่นนั้น” “ใครจะรู้ มันน่าแปลกที่พระชายาอัปลักษณ์ขนาดนี้แต่ตอนที่แต่งให้ท่านอ๋องกลับยังมิโดนประหาร นี่ไม่เหมือนกับอาคมชั่วร้ายที่ล่อลวงใจคนหรอกหรือ”

กิ๊ฟเอ่ยวาจาอย่างฉะฉาน ทั้ง ๆ ที่เปลวไฟในใจพวยพุ่งไป – หน็อย นี่บอสหลอกด่าฉันว่าเป็นนางงูพิษเหรอ- “อ่าว... ผมเรียกชื่อคุณผิดเหรอ”

กอดแนบแน่น หงถิงปล่อยน้ำตาร่วงรินคิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำนี้ “ท่านอ๋องรักแต่ทำร้าย รักในชั่วไม่กี่วันอย่างนั้นหรือ” “หงถิงคนดีของข้า เชื่อเถอะว่าตอนนี้ในใจข้ามีแต่เจ้าเท่านั้น” จูบซับน้ำตาที่ไหลริน “ท่านอ๋องรักแต่กักขังรังแก”

" ทำไมรึ รึว่าเจ้าไม่ใช่ อ๋อข้ารู้แล้ว เจ้าคงอยากขยับสถานะไปเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของท่านอ๋อง แต่ท่านอ๋องไม่ชายตาแลสินะ " " เจ้า " " ทำหน้าตาแบบนี้แสดงว่าข้าดูไม่ผิดจริงๆ ให้เจ้าฝันไปเถอะ ชาตินี้ก็ได้แค่ฝันนั่นแหละ ท่านอ๋องรักพระชายาของข้าคนเดียวไม่คิดจะรับอนุหรือสตรีอุ่นเตียง"

เยี่ยนซื่อเอ๋อร์เสียงสั่นอย่างนึกไม่ถึง "ท่านอ๋องจะทำกับหม่อมฉันเช่นนี้หรือ นี่คือชายาของท่านนะ!" หลี่อ๋องสบตานางอย่าง ไม่สะทกสะท้าน "ข้าเคยรักเจ้าอย่างสุดหัวใจ