พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย Novels & Stories

บทจะอ้อนก็อ้อนเป็นลูกแมวเลย นี่น่ะเหรอนายหัวหิรัญผู้เย่อหยิ่งผยอง คนที่ไม่เคยเป็นสองรองใคร ทำไมมาแพ้ให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอได้ "ให้อภัยพี่นะครับ พี่สาบานว่าต่อไปจะดีกับหนูยิ้มให้มากๆ ให้โอกาสพี่แก้ตัวสักครั้งนะครับคนสวย"

ายตาที่มีเสน่ห์ คำกล่าวในนิยายบรรยายถึงสายตาของตัวร้ายว่า สบตาเพียงครั้ง…ยอมจำนนทั่วล้า วันนี้หญิงสาวได้ประจักษ์แล้วเมื่อได้สบตากับเขาเข้าอย่างจัง คงมีเพียงนางเอกในนิยาย จางเซียวเหยียนเท่านั้นที่สายตาของเขาผู้นี้มิมีผล และนั้นทำให้เว่ยตงหยาง หรือที่ใครต่างเรียกเขาว่า เว่ยอ๋องผู้นี้สนใจนางและสุดท้ายก็หลงรักนางในที่สุด "ขออภัยท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันมิทราบว่าท่านประทับอยู่ เช่นนั้นมิรบกวน หม่อมฉันขอตัวออกไปก่อนเพคะ"

สมองหญิงสาวยังไม่ทันได้คิดใคร่ครวญให้เข้าใจสิ่งที่เขาบอก ชายผู้เป็นลูกน้องของอ๋องผู้นั้นก็พูดต่อยาวเหยียด “แต่จงจำไว้ ไม่ใช่ว่าใครจะทำหน้าที่นี้ได้” เขาพูดต่อ “ท่านอ๋องของข้าไม่ชอบให้สตรีเข้าใกล้ ร่างกายพระองค์ต่อต้านทุกการสัมผัสโดยเฉพาะการร่วมรัก หากเจ้าล้มเหลวในการเข ้าใกล้ท่านอ๋อง เจ้าเองก็จะจบชีวิตไม่ต่างจากสตรีที่อาสามาทดสอบก่อนหน้านี้”

“พ่ายรักเหรอคะ?” “ใช่ ... พ่ายรัก” พ่ายรัก ... เมียอ้วน พ่ายต่อความดี พ่ายต่อความรักที่เธอมีให้กับเขาเสมอมา แม้จะรู้ตัวช้าว่ารัก แต่วันนี้ก็ได้รักแล้ว และจะรักแค่เธอคนนี้ตลอดไป ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม...

“ข้าแนะนำเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ เพราะนางเป็นพระชายาที่ฝ่าบาทประทานให้ แม้จะไม่ชอบเช่นไรท่านอ๋องก็จำต้องฝืนใจทำดีกับนางตามมารยาท แล้วเป็นอย่างไร ยามนี้ดูเหมือนฝืนใจหรือไม่ ท่านอ๋องดูจะโปรดปรานนางมิใช่น้อย” “รั่วเอ๋อร์ ข้ามาอยู่เพียงวันเดียวยังรู้สึกได้ สตรีผู้นั้นต้องมีบ างสิ่งที่ใช้ดึงดูดท่านอ๋องเป็นแน่ นางเป็นอย่างไรบ้างเล่าในจวน เจ้าเล่าให้พี่ชายฟังเถิด”

“ท่านอ๋องงดงามราวกับเทพเซียน แต่งกับหญิงที่หน้าตาอัปลักษณ์จิตใจยังโหดเหี้ยมเช่นเจ้า ช่างไม่เหมาะสมจริง ๆ” “ขอเพียงท่านอ๋องรีบหย่ากับเจ้า ชายาอสรพิษที่ถูกทิ้งเช่นเจ้า เหมาะจะแต่งกับขอทานเท่านั้น...” ไป๋โค้วก่นด่าอย่างสนุกสนาน ยิ่งด่าก็ยิ่งเสพติด

เสี่ยวเจียงเศร้าโศก "พระชายา ท่านมีเหตุผลใช่ไหม? ท่านใช้ตัวตนอื่นเพื่อเข้าหาท่านอ๋อง เพราะท่านต้องการได้รับความจริงใจจากท่านอ๋องใช่ไหม? ตอนนี้ท่านทำสำเร็จแล้ว ท่านอ๋องก็แค่โกรธที่ท่านหลอกลวงเขา แต่หัวใจของเขาไม่เย็นชาอีกต่อไป มองออกว่าเขายุ่งเหยิงมาก ในใจของเขามีท่าน ขอแค่ท่านยอมอ่อนข้อและขอโทษเขาดี ๆ เขาจะให้อภัยท่าน"

นางทำไม่ได้เลย “พระชายาเพคะ” รุยหลงเก็บซ่อนความสะใจไว้ใต้รอยยิ้มเปื้อนน้ำตาของนาง “ท่านอ๋องมิได้รักท่านอย่างแท้จริง ท่านอ๋องเพียงต้องการพลังชีวิตของท่านและกำจัดท่านทิ้ง!” “กำจัดข้า?”

ท่านอ๋อง! “ข้า...รัก...ท่าน”

ท่านอ๋องสะดุ้งตื่นขึ้นมา เห็นใบหน้าหวานแย้มยิ้มยั่วยวน ริมฝีปากอวบอ้าเผยอ เหมือนเชิญชวนให้จูบ ท่านอ๋องผุดลุกขึ้นพลางสะบัดตัวเองจากหญิงแพศยา พระชายาตกตะลึงงัน "ท่านอ๋องเพคะ สะบัดตัวหนีหม่อมฉันทำไมเพคะ " ท่านอ๋องได้สติ พลางยกยิ้ม "ขอโทษเจ้าด้วย เปิ่นหวาง� �ันร้าย พอเจ้ามาปลุกเลยตกใจนิดหน่อย " ส่งสายตาหวานให้นางร้าย