มนตร์น่านหนาว Novels & Stories

หลังจากสื่อสารกันนับครั้งไม่ถ้วน ถึงกับทำเครื่องประดับชิ้นพิเศษชิ้นนี้ออกมา เขาตั้งชื่อให้มันว่า [รักเซี่ย] ซึ่งหมายความว่าเขารักอันยีเซี่ย เขายอมเป็นคนที่อยู่เงียบๆ ในความรักครั้งนี้ แต่ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้?

คนเท่านั้น ปราณชำเลืองมองผ้าห่มผืนหนาที่คล้ายจะขมวดเป็นก้อนกลม เสียงลมหายใจประหลาดของนรีประกอบกับการสั่นไหวเล็ก ๆ บ่งชัดว่าอีกฝ่ายกำลังหนาวเย็นตามคำอ้างที่ได้ฟัง นี่อาจเป็นสาเหตุที่เขาตัดสินใจนอนอยู่ข้างเธอในตอนนี้ แค่เครื่องทำน้ำอุ่นพังนรียังไม่สามารถอาบน้ำได้ แล้วจะห ลับลงได้อย่างไรกับแค่ผ้าห่มผืนเดียว

ฉัตรกล้าครางลั่นห้อง ชายหนุ่มกดท่อนเอ็นร้อนย้ำเน้นให้ทุกหยาดหยดของลาวาร้อนเข้าไปในโพรงถ้ำ ณิชาภารู้สึกตัวเบาเหมือนร่างกายกำลังลอยอยู่ในท้องฟ้ากว้าง “สุดยอดมากพี่ณิชา ผมมีความสุขมาก พี่ณิชามีความสุขไหมผมทำให้พี่มีความสุขไหม” “มันดีมากกล้า พี่ไม่เคยมีความสุขแบบนี้มาก ่อน”

💨 อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงอย่างผิดปกติ ความเย็นเยือกแทรกซึมเข้าตามอากาศ เหมือนพายุเวทมนตร์กำลังคืบคลานเข้ามา 🔄 เครื่องใช้ไฟฟ้าหลายอย่างเริ่มกะพริบเอง หน้าจอแล็ปท็อปของยูนะโชว์ตัวเลขสุ่มและสัญลักษณ์แปลกๆ ราวกับถูกแฮ็กจากพลังบางอย่างที่มองไม่เห็น

ขุนเขายังคงทักท้วง “แล้วยังไง? คุณก็เหมือนน้องชายฉันนั้นแหล่ะ มาน่าอย่าคิดมาก เร็วๆฉันหนาว บรื๊อ!!” ชายหนุ่มเหลียวซ้ายเหลียวขวามองไปโดยรอบบริเวณที่บัดนี้มืดมิด มีเพียงแสงโคมไฟริบหรี่จากในเต้นท์ ลมพัดเย็นหอบเอาอากาศหนาวมากระทบกับผิวกายทำให้ขนลุกซู่ เออ…ยิ่งด� �กยิ่งหนาวแหะ เอาก็เอาวะ! คิดได้ดังนั้นขุนเขาจึงตัดสินใจมุดเข้าไปยังผ้าเต้นท์ที่มีร่างบางนอนรออยู่ด้านใน

อากาศหนาวที่ฝางไม่เหมือนที่อื่น เพราะสำหรับน่านแล้ว มันเป็นความหนาวที่มาพร้อมกับความอบอุ่น และเธอคงไม่สามารถเจอบรรยากาศแบบนี้ได้ที่ไหนอีก คนข้างกายยังคงนอนหลับตาพริ้ม น่านเป็นฝ่ายลืมตาตื่นขึ้นมาก่อน เธอจึงมีโอกาสได้นอนมองใบหน้าอีกฝ่ายได้นานเท่านาน จดจำทุกอย่างเอาไว้ ให้ได้มากที่สุด

ผมทำท่าครุ่นคิดขณะที่กำลังขับรถอยู่ สายตาก็เหลือบไปมองคนตัวเล็กที่นั่งหน้านิ่วคิ้มขมวดเพราะกำลังคิดชื่อน้องอยู่ "แม่น้ำแข็งบอกว่าคุงอาที่รักชื่อธันวา ธันวาเป็นเดือนที่มีหน้าหนาวมีหมอกสีขาวเยอะ ๆ ส่วนอาฟาเรนท์ มีชื่อเหมือนฟาเรนท์ไฮที่เป็นหน่วยของอุมพูม อุมพูม อมหะ พูม อุง... อุนพูมหรือเปล่าน้าา"

คืนก่อนออกเดินทางไปเที่ยว ซูหร่านแท็กผมในกลุ่ม “นายเช็กตั๋วเครื่องบินของนายหน่อยสิ” ผมเปิดดูตั๋วเครื่องบินที่จองไว้ ปรากฏว่าตั๋วถูกยกเลิกและขอคืนเงินแล้ว ตั๋วถูกยกเลิกเมื่อสามวันก่อน ยังไม่ทันได้พิมพ์อะไร ก็มีข้อความเด้งมาในกลุ่มไม่หยุด เย่หล่าง: [ผมพนันกับพี่หร่านไว้ว่าพี่จะเช็กตั๋วก่อนออกเดินทางหรือเปล่า ผมพนันว่าพี่ไม่มีทางเช็กดู แต่พี่หร่านดันบอกให้พี่เช็กดูซะอย่างนั้น โกง!] ซูหร่าน: [พอเหอะ ยังไงนายก็แพ้แล้ว ถึงเขาเพิ่งรู้เมื่อกี้ก็เถอะ รีบจองตั๋วใหม่เลย แต่คงไม่ได้นั่งด้วยกันนะ] พวกเขาคุยกันสนุกมาก เหมือนครั้งที่แล้วพวกเขาก็พนันกันว่ากี่วันผมถึงจะรู้ว่าห้องพักที่โรงแรมถูกเปลี่ยนเป็นห้องนอนรวมสามคน และผมคือคนที่ต้องนอนเตียงเสริม รวมถึงก่อนหน้านั้นพวกเขาก็พนันกันว่าผมจะรู้หรือเป

เขาเริ่มทำน้ำเสียงขุ่นมัว “หม่อนไม่อยากเป็น…เป็นเมียเก็บของคุณน่านค่ะ” “เมียเก็บ?” น่านฟ้าทำเสียงสูง “ค่ะ” “หึ หึ ฉันไม่เอาเด็กกะโปโลอย่างเธอมาเป็นเมียฉันหรอกน่า อย่างมากก็แค่คนนอนคุยก็แค่นั้นแหละ”

ยชาวบ้านตัดไม้สำหรับเอาไว้ใช้ก่อไฟตั้งแต่ดวงตะวันขึ้นจนดวงตะวันลาลับขอบฟ้า แต่ก็ยังไม่รู้ว่าเขาจะถูกเรียกไปใช้งานเมื่อใด เพราะบางวันดึกดื่นค่อนคืนแล้วเขายังถูกเรียกให้ไปตักน้ำจากลำธารมาใส่ตุ่มดินที่เรือนอยู่เลย ซึ่งคนที่ใช้ก็คือพ่อครูเปลวเทียนแต่ตัวของพ่อครูไม่ได้ม าเรียกเองแต่ให้บางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นมาเข้าฝันเรียก ทำให้เดโชนอนหลับไม่สนิทไปหลายคืนเพราะระแวงและยังไม่ชินกับสิ่งที่ต้องพบเจอ