มนตร์น่านหนาว Novels & Stories

ไม่ใช่น้ำตาแห่งความกลัว แต่เป็นน้ำตาของการคิดถึงสิ่งที่จำไม่ได้ นางจึงตั้งชื่อกฎข้อที่สี่ว่า เมื่อโหยหา ความหนาวจะย้อนกัดกินหัวใจ และเปิดประตูให้ภาพลวง แต่กฎข้อนี้แตกต่างจากข้ออื่นอยู่หนึ่งอย่าง มันมิได้ให้เพียงความทรมาน มันให้ “คำเรียก” ราวกับมีใครบางคนอยู่ปลายทางของ ความหนาว

สิงขรตะโกนสั่ง เขาวิ่งฝ่าหิมะเข้าหาชาบริริ ดาบจันทราทมิฬในมือส่องแสงสีน้ำเงินเข้ม เขาถ่ายเทพลังเวทมนตร์ลงไปในดาบจนเกิดเป็นคลื่นน้ำแข็งเพื่อต้านทานความร้อน

#มนต์ดำร่ายรักเสน่หา เพื่อนกินหาง่ายเพื่อนตายหายาก คุณหาเจอหรือยังเพื่อนที่เหมือนน้องแพรเศร้า เป็นเพียงภาพประกอบเท่านั้น. sds

ลมทะเลในยามราตรีกาล พัดพาเอาความหนาวเหน็บซึมเข้าสู่อณูเลือด ร่างอรชรของนิชมลยืนห่อไหล่อยู่ตรงระเบียง เหม่อมองขึ้นดูท้องฟ้า คืนนี้ไร้เงาของพระจันทร์ มีเพียงเสียงเกลียวคลื่นที่กระทบฝั่ง ประสานกับเสียงหรีดหริ่งเรไร หญิงสาวต้องสู้กับความหนาวเย็นและหัวใจของตัวเอง รู้ ทั้งรู้ว่าต้องช้ำ รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่เคยแคร์หรือเหลียวแล แต่ทำไมเวลาที่นึกถึงดวงตาคมดุคู่นั้น เธอก็ต้องใจอ่อนแทบทุกที อาจจะเป็นเพราะในตัวของเธอมีเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาด้วยหรือเปล่า เพียงแค่คิดน้ำตาหยดใสๆ ก็ไหลลงมาอาบแก้ม

อันหรานยกนิ้วแตะโต๊ะหินเบา ๆ นัยน์ตาสีดำสนิทเปลี่ยนเป็นแดงเรื่อราวแสงเลือดในคืนจันทร์ดับ “ยาที่ข้าให้เจ้านำมาจากแดนปีศาจ เห็นทีต้องใช้ได้แล้ว” เสียงของนางนุ่ม แต่ความเย็นเยียบแผ่ซ่านจนต้นไม้รอบศาลาไหวระริกเหมือนรับรู้ถึงพลังมืดที่เจ้าของมันกำลังกระตุ้น

หลิงไท่เอ่ยเสียงเบา สายลมโบกโบยเบาๆพัดเอาม่านสีขาวพลิ้วแผ่วโบกสะบัดไปมา กลิ่นโม่ลี่ฮวา(ดอกมะลิ)ลอยมาตามลม ทำให้สดชื่นไม่น้อย เข้าก้มลงเท้าแขนลงคล่อมร่างบางเอาไว้ "ลืมตาเสียที" "อือออ หลิงไท่ ข้าฝันร้าย"น้ำเสียงตอบกลับแหบแห้งแผ่วเบา

ความหนาวเหน็บที่ไร้ร่องรอย พลันสาดซัดกวาดผ่านโถงทางเดินศิลาทมิฬแห่งศาลาโอสถจันทรา ฉุดรั้งอุณหภูมิให้ดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งสัมบูรณ์ ความเย็นเยียบที่กัดกินลึกถึงกระดูกดำนี้ หาได้ก่อกำเนิดจากค่ายกลเวทมนตร์ หรือรังสีฆ่าฟันของกองกำลังเผ่ามารไม่ ทว่ามันแผ่ซ่านอ อกมาจากสรีระสูงโปร่งของอาคันตุกะปริศนา ผู้กำลังเยื้องย่างฝ่าความมืดมิดด้วยท่วงท่าที่งดงามประดุจภาพวาดสวรรค์ที่ถูกเนรมิตให้มีชีวิต

�ดยสาร สาวๆหลายคนพยายามส่งสายตาหวานเยิ้ม บางคนถึงขั้นเตรียมจะขยับเข้าหาเพื่อขอช่องทางติดต่อ แต่น่านน้ำกลับเมินเฉยราวกับคนเหล่านั้นเป็นธาตุอากาศ เขาไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยสักนิด สายตาคมภายใต้เลนส์สีเข้มจดจ้องเพียงเส้นทางที่จะพาเขาไปขึ้นรถเพื่อบึ่งกลับบ้านให้เร็วที่ สุด

ฮวาเฟยฟาพนมมือจรดหน้าอกลูกแก้วสีน้ำเงินเปล่งแสงรอยออกมาจากหน้าผาก “มนต์แห่งมังกร จงฟังข้า คลื่นน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งทะเลใต้” สิ้นเสียงฝนฟ้าก็ตั้งเค้า และตกลงบริเวณที่มอดไหม้ชุบชีวิตให้กับสิ่งที่ดำเป็นตอตะโกให้ฟื้นคืนในระดับหนึ่ง มนต์นี้สามารถคืนความงดงามให ้ร่างที่ตายได้ แต่ไม่สามารถคืนวิญญาณให้สิ่งนั้นได้ มีต้นไม้พฤกษาใหญ่น้อยล้มตายมากมายจากการสู้รบเมื่อสักครู่

“เถอะน่า ไปลองให้วิวดูหน่อย” รรินรับชุดที่วิวยื่นให้ เดินเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องลอง เธอมองดูตัวเองในกระจกที่ใส่ชุดเปิดไหล่รัดรูปสีดำเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจนก็เกิดอาการหน้าแดงขึ้นมาเพราะมันดูโป๊เกินไปสำหรับเธอที่เคยใส่แต่เสื้อผ้าปกปิดมิดชิด