มนตร์น่านหนาว Novels & Stories

Ep.7 ไปเสม็ดเสร็จทุกราย (1/2) เพราะว่ากลางคืนนอนไม่ค่อยหลับ พอช่วงใกล้ๆเช้ามืดฉันก็เลยหลับยาว หลับลึก หลับสนิท หลับแบบไม่รู้ตัว ตื่นมาอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงใครสักคนอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ ฉันลุกขึ้นนั่งก่อนจ๊ะหยิบโทรศัพท์มาดูเวลา

เสียงพูดคุยที่ดังมาเข้าหูทำให้ลัลนาที่แอบมองอยู่นั้นขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจเพราะเป็นคำที่เธอไม่คุ้นชินหรือเคยได้ยินเสียเท่าไหร่ อีกทั้งน้ำเสียงของหญิงแปลกหน้ายังช่างแสนจะหวานและออดอ้อนชวนให้ผัวรักผัวหลงเสียเหลือเกิน พรึบ “ฮือ เกือบไปแล้ว” “ไม่ต้องกลัว” “ขอพักก่อนนะคะ วันนี ้สูงแค่นี้พอ ไว้พรุ่งนี้นิลจะปีนขึ้นไปให้สูงกว่านี้ให้ได้ค่ะ”

“วสันต์มีบุปผานานาพันธุ์ สารทงามจันทร์กระจ่างฟ้าใส คิมหันต์ลมโชยเย็นเมฆวิไล เหมันต์ได้ชมหิมะโปรยงาม” “คิมหันต์โชยเย็นเมฆวิไล โชยเย็นตรงไหน แดดร้อนขนาดนั้น” นางบ่นงึมงำ ไม่ได้ซึมซับบทกลอนนี้เข้าหัวแม้แต่น้อย

กลางลาน มีบ่อน้ำพุร้อนพวยพุ่งขึ้นเป็นสาย ละอองไอน้ำลอยอ้อยอิ่ง ท่ามกลางอากาศหนาวเย็นของต้นฤดูหนาว หนานกงเยี่ยนหลัวชะงักมอง คิ้วเรียวยกขึ้นเพียงเล็กน้อยอย่างแผ่วเบา “เชื่อมกับน้ำพุใต้ดินงั้นหรือ” เสียงของเขาเบา

กลางดึก แม็กก้มมองคนตัวเล็กที่กำลังนอนหลับอยู่ในอ้อมแขน เขาเอ่ยเรียกเบา ๆ "ชบา" "หืม..." เสียงตอบกลับงัวเงียราวกับยังไม่ตื่นดี "รักพี่ไหม" "รัก..." "มากไหม" "มากค่ะ..." แม็กยิ้มออกมา

เสน่หามนตรา บทที่ 11 - ห่วง "อย่า~~~ขอร้อง~~~อย่าทำ ปล่อยฉัน" เสียบแหบพร่า คำพูดที่แสนเบาหวิว คนในอ้อมกอดคนตัวใหญ่นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง มีเพียงแรงสั่นเล็ก ๆ จนทำให้ เชคฮ บราฮิม ต้องลืมตาตื่นในยามรุ่ง...อีกทั้งอุณหภูมิในกายของม่านฟ้ายังสูงผิดปกติ

ของโรงเรียนอนุบาลแสนรักเหมือนเดิม ช่วงเช้าของวันหนึ่งในช่วงของต้นฤดูหนาว ชายหนุ่มหน้าหวาน กำลังนอนหนุนตักของสามีสุดหล่อหลับตาพริ้มอยู่ภายในโฮมสเตย์ท่ามกลางธรรมชาติเขียวชอุ่ม ทะเลหมอกสีขาวปกคลุมทั่วภูเขาเสมือนอยู่บนก้อนเมฆ เสียงนกร้องที่ระบุสายพันธุ์ไม่ได้ดั งแว่วมาแต่ไกล แสงแดดลอดผ่านช่องว่างของไม้ยืนต้นเตี้ย ๆที่ใบลีบผอม สายลมอ่อน ๆ ที่หอบเอากลิ่นหอมดอกไม้อ่อน ๆ เพิ่มความรู้สึกผ่อนคลายให้กับคนที่ได้รับสัมผัสนี้

แสงไฟของแฟลชโทรศัพท์มือถือหมดลง และรอบกายก็รายล้อมด้วยความมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ลางเลือนที่ส่องลอดผ่านใบไม้หนาลงมายังซอกหินที่เธอนั่งกอดเจ้าคอบร้าอยู่อย่างต้องการความอบอุ่นและอุ่นใจ อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ยังมีเพื่อนแม้มันจะเป็นเพียงหมาน้อยแสนรู้ “หนาวจังเลยเนอะ เราต้องอ ยู่อย่างนี้ไปจนเช้าแน่ๆ เลย เจ้านายของแกคงไม่รู้ว่าเราอยู่นี่กว่าจะเช้าฉันต้องหนาวตายแน่ๆ เลย ฮือๆๆ”

ถ้าหากฉันสามารถทำได้ ฉันก็ไม่ยอมพลาดอาหารกลางวันฟรีที่ส่งมาถึงตรงหน้าแน่นอน แต่น่าเสียดาย เฮ้อ ฉันยังคงต่อสู้อย่างหนัก ขยันเตือนตัวเองจริง ๆ ในคืนมืดมิด ดวงจันทร์ส่องแสงใส่กิ่งก้านและใบไม้ที่ปลิวไหวอยู่นอกหน้าต่างสร้างเงาบนผนัง สั่นไหวมีชีวิตชีวา ดูคล้ายเอลฟ์ตัวน้อยเ ริงระบำ

้วยความอ่อนชื้นแต่แข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ “คุณปูรณ์ อื้อ... คุณปูรณ์...” หล่อนร่ำร้องสั่นไปทั้งราวจะเป็นไข้ หล่อนหนาวจากเนื้อตัวเกือบเปลือยตากแอร์ฉ่ำ และก็ร้อนราวถูกนาบด้วยถ่านร้อนๆ ยามปลายลิ้นเลียเร็ว ยิ่งยามริมฝีปากอุ่นจัดนั้นกลืนกินดึงดูดพร้อมตวัดไล้โดยรอบฐ าน หล่อนยิ่งรู้สึกร้อนฉ่าไปทั้งร่างจนอยากจะกรีดร้องระบายความอัดอั้นออกไป