ยอดหญิงแกร่งแห่งสกุลลู่ Mga Nobela at Kwento

ของนางกลับยิ่งกล้าแกร่งและอดทนขึ้นหลายเท่าตัว ต้าหลงและอี้หลงต่างหลงใหลในตัวนางจนถึงขั้นสาบานต่อฟ้าดินว่า ในชาตินี้จะมิขอมีหญิงอื่นใดนอกจากอันซูเซี่ยเพียงผู้เดียว หลังจากเริงรักกลางสายน้ำตกไปหลายระลอก ในเวลาต่อมาพวกเขาก็พานางมาสานต่อบทพิศวาสที่ตำหนักมังกร นางน ั่งหันหลังขย่มมังกรยักษ์ของต้าหลง กระดกสะโพกขึ้นลงพัลวันพลางร่อนเอวอย่างเหนือชั้น ในขณะที่ริมฝีปากอิ่มยังคงครอบครองมังกรของอี้หลงเอาไว้ ทั้งดูดดึงและไล้เลียจนเขาครางระงมแทบขาดใจ

บิดาของเจ้าของร่าง ด้านข้างคือสตรีวัยสามสิบปลาย ๆ รูปโฉมงดงาม ท่าทางอ่อนหวาน แต่แววตาซ่อนความคมกริบ ฮูหยินรอง “หลิวซื่อ” และข้างกายนางคือหญิงสาวในชุดสีชมพูอ่อน ใบหน้าสะสวย อ่อนโยนราวดอกบัวขาว คุณหนูใหญ่ “เวินเยว่หลัน” เวินซูฉีเพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าคนพวกนี้ไม ่ง่าย จากนั้นเวินหลี่เฉิงตวาดทันที “นังลูกไม่รักดี! เจ้ายังมีหน้ากลับมาอีกหรือ!”

้เป็นวิญญาณอาฆาตที่ถูกจองจำอยู่ในอดีตอีกต่อไป ทว่าบัดนี้เธอคือหนิงรุ่ย สะใภ้ใหญ่แห่งบ้านสกุลโจว ผู้เข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว และสามารถกางปีกปกป้องครอบครัวของเธอจากภัยคุกคามทุกรูปแบบได้อย่างสมบูรณ์แบบ หญิงสาวหันหลังกลับ ก้าวเดินออกจากกระท่อมร้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นคา

หญิงสาวเริ่มเห็นเค้าลางความวุ่นวายสองสกุล “ท่านแม่ การหมั้นกับบุรุษมากรักมิใช่ปัญหาใหญ่เลยเจ้าค่ะ หากเทียบกับปัญหาอื่นระหว่างสกุลหลินกับสกุลลู่” “ลูกแม่ หยุดคิดเพื่อสกุลหลินก่อน สำคัญที่ผู้แซ่ลู่ต่างหาก คนผู้นี้คิดว่าเจ้าเป็นสตรีใจดีอ่อนแอและควบคุมจัดการง่าย แต่งเจ้าม าเพียงเพื่อให้ดูแลหลังเรือนเท่านั้น ส่วนตัวเขาก็แค่ร่ำสำราญกับอนุเต็มจวนไปวันๆ ต่อให้เจ้าต้องเหน็ดเหนื่อยปานใดก็หาได้ใส่ใจไม่ ตรงนี้ต่างหากที่เป็นปัญหา”

ไฉนลืมไปแล้วว่าบุรุษผู้นี้คือแม่ทัพแข็งดั่งหินผา หลีหลงเว่ยออกมา “นางไม่ใช่เมียกบฏ” “เจ้าควรเรียกนางใหม่เสีย” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจอยู่สิบส่วน “สตรีผู้นั้นนามลู่อัน”

ลมเย็นโชยเอื่อย ค่ำคืนยาวนาน งานเลี้ยงยังคงดำเนินไป บุปผาพลิ้วไหว ให้เย้ายวนใจ ดอกแล้วดอกเล่า กระทั่งถึงการแสดงของสตรีที่จักรพรรดิทรงรอคอย คุณหนูตระกูลหลิว. นางมีนามว่า หลิวฉานเหยา หญิงสาวแสดงความสามารถศาสตร์ศิลป์ด้วยบทเพลงสูงส่งทั้งไพเราะจับใจและหาฟังยาก ห ลังจากเรียวนิ้วกรีดกรายทำนองสุดท้าย การบรรเลงจึงจบลง ตามด้วยเสียงปรบมือชื่นชมจากผู้คนทั่วทั้งงาน

วันนี้ทั้งฮั่นเจี่ยและหูเจี่ยไม่อยู่ ชุ่ยอิงไม่จำเป็นต้องเสแสร้ง เธอมองไปที่เล่อเหยาอย่างดูแคลน “ตอนนี้ฉันคือนายหญิงแห่งบ้านสกุลเจียง ระวังปากหน่อยนะคุณเล่อเหยา เพราะถ้าฉันไม่พอใจ ฉันอาจจะสั่งให้คนจับคุณโยนออกไป “แกกล้าเหรอ คุณพ่อเป็นคนให้ฉันอยู่เอง แกต่างหากที่จะถู กจับโยนออกไป!”

หลิวอ้ายโหรวได้แต่มองกลุ่มของซูหนิงจิงอย่างหมั่นไส้ เธอเชื่อว่าการที่ซูหนิงจิงกับลูกได้เข้าไปรู้จักกลุ่มตระกูลใหญ่คงเพราะเธอขายลูกสาวให้ตระกูลจ้าน หลิวอ้ายโหรวเห็นภรรยาตระกูลรองต่างมองไปทางนั้นเช่นเดียวกัน เธอยิ้มร้ายออกมาก่อนจะชวนเจียวจูกับจ้าวลี่ลี่ไปพูดคุยกับคนพวก นั้น “สวัสดีคุณนายโหยว คุณนายไป๋ คุณนายเซียะและคุณนายทุกท่านค่ะ ดิฉันหลิวอ้ายโหรว ภรรยาของจ้าวไห่ถัง นี่ลูกสาวดิฉันและพี่สาวเจียวจูภรรยานายท่านหลงค่ะ” หลิวอ้ายโหรวส่งยิ้มประจบกลุ่มคนที่เธอพอจะรู้จักบ้างนิดหน่อย

จกับความมิเป็นกุลสตรีของนาง จ้าวเหลียนและมู่ตานลอบยิ้มให้แก่กันด้วยความพึงพอใจในตัวของว่าที่สะใภ้อีกคนขอสกุลโม่ หากมองข้ามเรื่องฐานะชาติตระกูลไปแล้ว เมี่ยวจ้านคือสตรีแกร่งผู้หนึ่งซึ่งหาตัวจับยากเลยทีเดียว ยิ่งประวัติของหญิงสาวที่พวกนางรับรู้มาโดยตลอดนั้น สร้างค วามตกตะลึงให้กับพวกนางมิน้อย หญิงสาวผู้นี้เหมาะที่จะกุมหัวใจและเคียงข้างหยวนฟางของพวกนางยิ่งนัก

เมื่อเสี่ยวลู่หานได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะครุ่นคิดอีกคราอย่างใช้ความคิด เขาจำได้ว่าสตรีนางนี้เป็นอนุของชินอ๋อง อันธพาลเหล่านั้นเป็นคนของตระกูลหลิว หลิวหยวนเหนียง!!! "ข้าขอยืมดาบเจ้าเสียหน่อย!" "คุณชาย!!!" "หุบปาก!!! นางเป็นเพียงสตรีไร้การต่อสู้ ข้าอยู่เฉยมิได้!!!"