ยอดหญิงแกร่งแห่งสกุลลู่ Mga Nobela at Kwento

ฮ่องเต้ผายมือไปทางขุนนางที่อยู่ภายในท้องพระโรง สุ่ยเทียน น้องภรรยาของเสนาบดีจ้าวก้าวเท้าออกมาคุกเข่าลงข้างโจวลู่เหวิน พร้อมเอ่ยเสียงดัง ว่าตนต้องการประลองกับลู่เหวิน

แม้นางจะเป็นเพียงสตรี ทว่ากลับมีฝีมือที่เก่งกาจไม่เป็นสองรองใคร ตอนนางอายุครบยี่สิบสอง นางถูกแต่งตั้งเป็นแม่ทัพหญิงคนแรกของแคว้นโจว และยังได้รับสมญานามว่า ‘ไร้เงา’ อีกทั้งสกุลลู่ของนางยังกุมอำนาจทางการทหารทั้งหมดเอาไว้ในมือ หลายปีมานี้ลู่ฟางหนิงเข่นฆ่าผู้บริส

“เจินหลีหลี่ เจียงอีอี เซียงลู่เหยา ฟ่านจื่อหลาน แล้วพวกเธอล่ะ ในตอนนี้มีเรื่องราวกังวลใจอะไรที่อยากจะไปมูเตลูขอพร อย่างฉันกันบ้างรึเปล่านะ?” หลี่เจียนเจียนอดที่จะรำพึงถึงเหล่าบรรดาเพื่อนรักแก๊งค์สาวสุดสวยของตนไม่ได้ ก่อนจะตัดสินใจออกไปซ้อมมวยไทยต่อไปเพื่อระบายความ กลัดกลุ้มที่สุมแน่นอยู่ภายในอกของเธอตอนนี้

เรือนไม้กลางป่า ในห้วงเหมันต์ ลมหนาวยามราตรีพัดต้องยอดสนให้เอนเอียง เสียงไม้ไผ่กระทบกันดังแว่วอยู่ในความเงียบของผืนป่า แสงจันทร์ขาวนวลลอดผ่านม่านหมอกบางต้องพื้นไม้บนเรือนเรียบง่ายกลางป่า เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เก่าซึ่งเต็มไปด้วยเอกสารและสมุดบั ญชี เสียงดีดลูกคิด “แกรก ๆ” ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงความตั้งใจของหญิงผู้เป็นนายเหนือบ่าวทั้งหลาย เซี่ยหลัวเยี่ยน บุตรีแม่ทัพเซี่ยอวี้เทียนที่เคยรุ่งเรือง

ท่านชายหนานมู่กวงที่ไม่คิดว่าใครจะระแคะระคายชาติกำเนิดที่แท้จริงของตนเองได้ จึงได้แต่แสร้งเป็นกรุ่นโกรธสตรีรุ่นลูกที่ลบหลู่เขาผู้ที่กำลังขึ้นอยู่เหนือผู้คน “ทหารมาจับมันไว้ ข้อหาลบหลู่เบื้องสูง” ธาตุแท้ของท่านหญิงผู้อ่อนหวานคล้ายจะแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ทำให้ ซูเม่ยอดหัวเราะขึ้นมาเบาๆไม่ได้ โดยไม่สนใจว่าจะมีทหารเข้ามาจะจับตัวนางแต่อย่างใด

ตงฮุ่ยหมิงพยักหน้า “อืม แสดงว่านั่นมิใช่ฝีมือนาง และในเมื่อมิใช่ฝีมือเรา เราก็แค่ยืนอยู่บนภูสูงดูพยัคฆ์กัดกันจะดีกว่า” หมัวมัวสวีมองหญิงสาวที่ตนเลี้ยงมาแต่เล็กแต่น้อยด้วยความชื่นชม คุณหนูของนางทั้งงดงาม เฉลียวฉลาด และรอบรู้ ด้วยฐานะของจวนตุลาการย่อมคู่ควรกับการ เป็นซื่อจื่อเฟยที่สุดแล้ว คุณหนูใหญ่สกุลกู้นั่นก็แค่หญิงสาวที่ดูมีมาดของคุณหนูสกุลใหญ่แต่แท้จริงออกวิ่งรอกแอบค้าขาย

ด้แล้วหรือ ในขณะที่มู่เลี่ยงหรงพยายามไม่สนใจจ้าวกุ้ยอิน แต่เยี่ยนหยางจงกลับจดจ้องสตรีงดงามในชุดสีแดงเพลิงอยู่เงียบ ๆ ในสายตาของเขาท่านหญิงช่างเปล่งปลั่ง ผิวนวลขาวผ่องดุจน้ำค้างแข็งในฤดูหนาว อวบอิ่มงดงามสมคำร่ำลือว่านางคือหยางกุ้ยเฟยแห่งแคว้น ถึงแม้ภายนอกจะดูอ่ อนแอ แต่ดวงตาสีนิลนั้นมีแววดื้อรั้นดุจนางม้าป่า ช่างพยศดุดันยากจะกำราบ เขาแทบไม่เชื่อว่าหญิงสูงศักดิ์จะให้ความรู้สึกเช่นนี้ได้ ‘ช่างเหมือนกันเหลือเกิน’

หลินซูเหมยเอ่ยออกมาบ้าง สองสาวรับใช้ผู้ติดตามพากันอมยิ้ม หวนฮูหยินได้ฟังเช่นนั้นก็รู้สึกสนุก นางเป็นสตรีที่มิชอบเรื่องงานเย็บปักถักร้อย แต่ทว่ากลับชอบขี่ม้าและจับอาวุธ ความจริงสตรีเช่นนางน่าจะมีสามีเป็นแม่ทัพหรือไม่ก็เกี่ยวข้องกับทหารถึงจะเหมาะ แต่ทว่าตระกูลของนางกลับ เกี่ยวดองกับสกุลหวน ทำให้นางมิมีทางเลือก

หลินเฟยที่คล่อมอยู่เหนือร่างหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งแกร่งสะบัดผมยาวสลวยไว้ด้านหลังมองคนใต้ร่างด้วยสายตายั่วยวนนัก ใช้นิ้วเรียวเล็กไล้ตั้งแต่จมูกโด่งได้รูปมายังริมฝีปากหนาที่นางรู้ว่าร้ายกาจเพียงใดบดคลึงแผ่วเบาจนคนใต้ร่างครางอือ แม่ทัพหยางหรงหรี่ตามองภรรยารักด

ส่วนด้านคุณหนูจากสกุลลู่นั้นได้ยินว่าเป็นคุณหนูสามที่อยู่บนเกี้ยวเจ้าสาว มิใช่คุณหนูใหญ่ผู้มีชื่อเสียงดีงามด้านความสามารถรอบด้านที่สตรีชั้นสูงพึงมีและรูปโฉมที่งดงามจนเป็นที่เลื่องลือผู้นั้น คุณหนูสามลู่เข่อชิงผู้นี้ไม่ค่อยมีผู้ใดได้รู้จักพบหน้านางนัก ได้แต่พากันคิ ดไปว่านางจะต้องเป็นหญิงสาวที่ไม่ต่างจากท่านแม่หรือพี่สาวผู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังว่าเป็นสตรีผู้เรียบร้อยอ่อนหวานเป็นยอดหญิงงามที่เหมาะสมกับการเป็นสตรีในห้องหอเป็นที่สุด