ย้อนกลับมาครั้งนี้ ข้ามิใช่เหยื่ออีกต่อไป Novels & Stories

“พวกผมไม่อยากเลอะเลือดชั่วของคุณหรอก ดังนั้นรบกวนคุณช่วยลืมเรื่องของพวกผมด้วยนะครับ” “นับจากนี้ คุณก็จะถือว่าเป็นอีกคนที่ย้อนอดีตกลับมา เหมือนเฟิ่งลู่เยี่ยน คนที่คุณเกลียด”

่เง่าเพื่อให้โอกาสพวกนางได้กลับตัวเป็นมิตรต่อข้าแต่วันนี้พยานหลักฐานมันชัดเจนแล้วเพคะ ว่าหัวใจของพวกนางมันดำมืดเกินกว่าจะเยียวยา” นางหยุดเว้นจังหวะพลางสูดลมหายใจเข้าลึก “นางยังคงต้องการเหยียบย่ำข้า มิหนำซ้ำยังกล้าลงมือกับลูกของข้าที่เพิ่งลืมตาดูโลก คนที่กล้าทำร้ายเด็กทารกท ี่บริสุทธิ์ ย่อมมิต่างจากอสูรกายในร่างมนุษย์ ในเมื่อพวกนางเลือกทางเดินนี้ ข้าก็จะสนองคืนให้ชนิดที่ว่าแม้แต่ความตายก็ยังกลายเป็นสิ่งที่พวกนางต้องอ้อนวอนขอ!”

"เพียงแต่คุณเลือกที่จะเป็นปีศาจเองต่างหาก และวันนี้... ฉันก็แค่เลือกที่จะไม่เป็นเหยื่อให้คุณอีกต่อไป" ภัทรเม้มปากแน่น ความโกรธแค้นที่เคยมีในใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสำนึกผิดที่สายเกินไป

และคราวนี้ โหลวหรานจะไม่ใช่เหยื่ออีกต่อไป แต่จะเป็นผู้กำหนดหมากกระดานนี้เองทั้งหมด “เกี้ยวมาถึงแล้วเจ้าค่ะกุ้ยเฟย…” เสียงชิงอี้สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เพราะตื่นตะลึงกับภาพตรงหน้า

“คนอื่นน่ะ คนที่นอนกับเขาคือคนอื่น” “ฉันนึกว่าเธอยอมเอาตัวเองไปเป็นเหยื่อซะอีก” “ฉันไม่เอาตัวเองไปเป็นเหยื่อให้เสืออย่างเขาแทะเล่นหรอกน่า”

เหมือนผมคนก่อน แต่ตอนนี้ผมพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่าไม่มีทางที่ผมจะกลับไปเป็นแบบนั้นอีกแล้ว "มึงจำคำมึงไว้" ผมยกยิ้มมุมปาก ขึ้นอย่างหงส์ลงอย่างหมาผมเห็นมาเยอะแล้ว ไม่ต้องมองคนไกลตัวที่ไหนยกตัวอย่างตัวผมเองนี่แหละ แรกๆ ทำร้ายเขาสารพัด แต่ตอนนี้หลงจนโงหัวไม่ขึ้น

“หึ...! ร่างใหม่ของข้าแล้วอย่างไร ข้ามีอำนาจจะง้อผัวไปทำไม ข้าจำได้ดีครั้งนี้ต้องกลับมาแก้แค้น มิใช่มาบำเรอกามให้ชายมากรัก” ชาติที่แล้วข้าจำได้ว่าเคยเจ็บชำมามากเพียงใดชาตินี้ข้าไม่กลับไปทุกข์ซ้ำเช่นดังเดิม .......................................................................................................................................................................................................................... ฟ๊าบ...ฟ๊าบ!

"เฮียสำนึกผิดจริง ๆ เฮียไม่มีทางทำแบบนั้นอีกแน่นอนวันใหม่ มันจะไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นอีกแล้ว" "แล้วหนูจะมั่นใจได้ยังไงว่าถ้าหนูกลับไป หนูจะไม่เจอเหตุการณ์แบบเดิม"

ผู้ใดกันที่บอกว่ามนุษย์เป็นสัตว์ประเสริฐ แม้จะใช่ แต่ต้องไม่ใช่กับผู้ที่รังแกเด็กชายคนนี้แน่นอน! เสียแรงที่นางเคยเกิดเป็นมนุษย์ เสียดายจริงๆ ... “หลานหยาง อุ้มเขาขึ้นมา”

“ตั้งแต่นี้ไป ฉันจะทำให้คุณเป็นคนใหม่…ไม่ใช่หมอหลีที่ถูกรังแกอีกต่อไป” เธอลุกขึ้นยืน หันกลับไปพยักหน้าให้เขา “ไปกันเถอะค่ะ ไปเอาสิทธิ์ของคุณคืนมา”