ย้อนเวลากลับมาเป็นแม่ลูกหกพาสามีนายพรานหนีภัยสงคราม Novels & Stories

เวลาผ่านไปหนึ่งเดือน คุณรจนาหายจากอาการป่วย เธอบอกให้ลูกชายขนเสื้อผ้าและข้าวของกลับมาอยู่ที่บ้านของสุริยะ โดยให้เหตุผลกับลูกชายทั้งสองว่าต้องการกลับมาดูแลอดีตสามี ฆนากรกับนภวินท์ดีใจที่มารดายอมให้อภัยบิดา ครอบครัวกลับมาพร้อมหน้ากันอีกครั้ง หากความสุขนั้นไม่ได้เต็มพร้อมเมื่อ

หวังจุนเหยา หวังเหลียนและหวังจื่อฮุยเดินทางกลับถึงคฤหาสน์ก่อนเที่ยงเล็กน้อย คุณย่า พ่อ แม่และพี่ใหญ่ของหวังเหลียนต่างรุมกันช่วยดูแลหวังจื่อฮุยแล้วบอกให้หวังจุนเหยากับหวังเหลียนไปกินข้าวก่อนเลย พวกเขาจะไปกินทีหลัง สองสามีภรรยาหันมองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจอย่างปลง ๆ ต อนที่พวกท่านไปเยี่ยมพวกเธอที่ รพ. พวกเขาต่างแย่งกันเลี้ยงลูกชายเธออย่างไม่ยอมกัน มาวันนี้ที่เธอกับลูกกลับมาถึงบ้าน พวกเขาก็ยังคงเป็นเช่นเดิม ทำเอาเธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี เพราะนี่ก็เป็นลูกคนแรกของเธอกับสามีเสียด้วย

ี่ติดกับเชิงเขา นางหันซ้ายหันขวาไม่มีใครจึงได้เอาหมูป่าออกจากแหวน มาให้สามีนางแบก กลับไปบ้าน ส่วนเทพสงครามที่ตามมาอารักขาคุ้มครองท่านพ่อท่านแม่ออกจากป่าไปด้วยความปลอดภัยแล้ว ก็กลับขึ้นสวรรค์ทันที เทพมารดรนั้นนางได้กลับขึ้นไปก่อนแล้ว ไม่ใช่นางไปยุยงให้แม่ทัพสวรรค์ลง มาเกิดจริงๆนะ ไม่ได้การแล้ว เขาต้องรีบไปขัดขวางเสียแล้ว ใครจะอยากมาเกิดพร้อมเจ้าแม่ทัพหน้าเหม็นนั่นกัน เชอะ

ไม่รู้ว่าตั้งแต่กลับไปโลกปัจจุบัน ในโลกนิยายเวลาจะล่วงเลยไปนานเท่าไรแล้ว เมื่อได้เห็นหน้าสามีก็อดสงสารไม่ได้ เขาต้องทุกข์ใจเพียงใดถึงได้ไม่ดูแลตนเอง ปล่อยให้ทรุดโทรมไม่เหลือความเป็นอ๋องผู้สูงศักดิ์เอาเสียเลย “ก็เพราะใครกัน เอาแต่หนีเที่ยวตั้งหนึ่งเดือนเต็ม ดูลูกสิค ิดถึงท่านแม่จะแย่แล้ว” ชายหนุ่มอุ้มลูกทั้งสองวางขนาบข้างภรรยา เด็ก ๆ ต่างคุยกันอ้อแอ้ไม่หยุด ราวกับว่าอยากจะบอกเล่าให้มารดาได้ฟัง ถึงสิ่งที่พวกเขาต้องทนคิดถึงนานแค่ไหน

�ตอย่างตื่นเต้นตลอดเวลา ชายหนุ่มนอนมองภรรยาเล่านิทานด้วยแววตาล้ำลึกเขาพลาดชีวิตกับครอบครัวไปเกือบห้าปีเพราะสงคราม ต่อจากนี้เขาจะชดเฉยให้พวกเจ้าสามแม่ลูกทั้งชีวิตของเขา จะมีลูกน้อยกับนางเพิ่มอีกสักคนสองคนถ้านางยอมรักเขาและให้อภัยแม่ทัพจางคิดในใจอย่างมาดหมาย ห ลังจากเล่านิทานจบนางก็ร้องเพลงกล่อมลูกน้อยต่อพอได้ยินเพลงของมารดาสองแฝดนอนหลับไปด้วยรอยยิ้มเพลงของนางช่างไพเราะเหลือเกิน

เพราะตราประจำตระกูลอยู่กับพี่เขา พวกเราไม่ได้ไปทำสงครามนะคะแม่ ไม่ต้องกลัวขนาดนั้น” เฉินโม่หรานรีบบอกเพราะกลัวว่าแม่จะตกใจไปกว่านี้ แต่การที่เธอและสามีกลับไปที่ตระกูลจ้าวเพื่อทวงทุกอย่างคืนมันก็ไม่ต่างกับการทำสงคราวในตระกูลหรอก

นางคงย้อนเวลามาในช่วงที่ความสัมพันธ์ของคนทั้งสามกำลังมีปัญหา เพราะตัวนางเองที่กำลังหูเบาหลงเชื่อสตรีนางหนึ่งในหมู่บ้าน เป่าหูให้หนีไปกับชายอื่นพร้อมกับเงินก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ของสามี ต่อไปนี้จะไม่มีจือหลินหญิงสาวหูเบาและอ่อนแอผู้นั้นอีกต่อไปแล้ว จะมีเพียงแม่และภรรย าผู้ถวายชีวิตเพื่อครอบครัว “ท่านแม่ ข้าขอโทษอย่าโกรธเลยนะขอรับ” เด็กน้อยที่เพิ่งตื่นนอน แต่กลับพบว่ามารดาจ้องมองเขาอยู่ก่อนแล้ว ร่างเล็กรีบถดถอยกายลงจากตัวมารดาทันที ด้วยกลัวว่าจะถูกดุด่าเหมือนเช่นเคย

เพราะในอดีต สามีภรรยาตระกูลจ้าวถูกผูกติดอยู่กับสงครามและการช่วงชิงบัลลังก์จนเวลาล่วงเลยผ่าน เมื่อมาถึงยุคสมัยฮ่องเต้องค์ปัจจุบัณ นายท่านจ้าวลาออกจากตำแหน่งแม่ทัพ ทั้งคู่จึงพากันออกเดินทางขึ้นเหนือลงใต้ ท่องเที่ยวชมสถานที่ต่างๆ พร้อมบุตรฝาแฝดคนเล็ก จวบจนเวลาผ่านไ ป บุตรสาวคนโตที่เป็นชายาอ๋องคลอดหลานชายหญิง สองสามีภรรยาจึงกลับมาต้าเฉินอีกครั้ง แน่นอนว่าการกลับมาครั้งนี้ย่อมไม่ใช่แค่เพียงเรื่องหลานๆ เท่านั้น แต่ยังมีเรื่องของบุตรสาวบุตรชายคนเล็กอีกด้วย

กำลังท้องแก่และพ่อแม่ผู้ชรา ข้าเคยสัญญาว่าจะกลับมาหานาง และให้นางรอคอยข้า ไม่คิดว่าสงครามครั้งนั้น ข้าจะอ่อนแอ ถูกสังหารตายตั้งแต่ห้าวันแรกในสนามรบ ก่อนตายข้าคิดถึงบิดามารดาและเจ้ามาก อธิษฐานขอให้ตนเองระลึกรู้ถึงอดีตจดจำพวกเจ้าได้ และขอโอกาสให้ได้กลับมาชดเชย ในสิ่งที่ข้าได้ทำตกหล่นไปเมื่อยังมีลมหายใจ” “ข้า ก็คือภรรยาท้องแก่ผู้นั้นรึ”

“ท่านพ่อเจ้าคะ แต่ข้าอุตส่าห์กันพี่รองกับท่านแม่ออกไปจากความวุ่นวายในเมืองหลวงได้แล้ว เหตุใดต้องดึงเขากลับมาอยู่ตรงกลางสงครามอีกด้วยเล่า?” “เฉียนเกอ เจ้าฟังพ่อนะ เจ้าเป็นสตรี จะแบกทุกชีวิตของสกุลหานเอาไว้เพียงลำพังมิได้ เจ้ายังมีพ่อ มีท่านแม่ และพี่รอง เช่นไรพวกเรามาร่วมกัน แบกภาระนี้ด้วยกันเถิด มากคนก็มากกำลัง” “แต่ท่านพ่อ...”