รอยรักในความทรงจำ Novels & Stories

เขากับเภตราเปรียบเสมือนช้อนกับส้อม ที่ไม่ว่าจะถูกแยกออกจากกันนานแค่ไหน แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาอยู่ด้วยกันเสมอ อาจทิ้งร่องรอยการขีดข่วนบนผิวเนื้อ เพื่อคอยย้ำเตือนเรื่องราวในอดีต แต่กลับยิ่งทำให้คนสองคนรักและเข้าใจในกันและกันมากยิ่งขึ้น จึงไม่มีรอยร้าวใดจะมาทำลายความรักของเขาแ ละหล่อนลงได้ หากมีหัวใจเป็นหนึ่งเดียว

ความรัก ไม่ต้องมีปลายทางก็ได้ แค่ได้เดินไปกับความทรงจำ มันก็พอแล้ว” คิมิยิ้มบาง ๆ ในความเงียบของห้องที่มีเพียงแสงจอส่องกระทบใบหน้าซีดเซียว เหมือนร่างกายกำลังตอบแทนหัวใจที่ฝืนมานาน

แต่มันก็ได้เพียงแค่ตัดพ้อเขาในใจ ไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้ว ที่โดนกระทำอยู่แบบนี้ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันเจ็บจนแทบจะไม่รู้สึก ร่างกายทุกส่วนไม่มีส่วนไหนที่เขาไม่ทำรอยไว้ รอยที่มันเต็มไปด้วยความทรงจำที่แสนจะเจ็บปวด ความรักที่มีให้มันมีค่าแค่เม็ดฝุ่น “อ๊ะ” “ฮึ...ก็มีปากนิ นึก ว่าเป็นใบ้ ทำไม? โดนแค่นี้ถึงกับไม่ไหว!”

คราวนี้ต่างฝ่ายต่างเต็มใจพร้อมกับดึงความทรงจำแห่งความสุขนั้นกลับคืนมา ผ่านสัมผัสเร่าร้อนและดูดดื่มอยู่เนิ่นนาน จนรู้สึกถึงลมหายใจหอบพร่าและร่างกายที่ร้อนรุ่มขึ้น จวบจนกระทั่งพอใจ เรียวปากจึงได้พละออกจากกัน แต่หน้าผากยังคงแนบกันอยู่ ชั่วอึดใจเขายกมือซ้ายเชยคางเธอให

เมื่อพวกเธอเริ่มหยุดหัวเราะ จู่ ๆ โรสก็ร้องไห้ออกมาทันที ความทรงจำที่สวยงามในอดีตของเธอได้กลายเป็นรอยแผลเป็นในหัวใจของเธอ ปริมาณความรักที่เธอให้เจย์นั้นเท่ากับอันตรายที่เจย์ทำกับเธอ

นาวีกอดกระชับเอวบางเข้ามาใกล้ ริมฝีปากหยักประทับลงไปโดยไม่รั้งรอ เพียงวินาทีสั้นๆ ที่สัมผัสกันก็สามารถกระตุ้นความทรงจำให้หลั่งไหล ภาพเริงรักของพวกเขา การทรมานที่หอมหวาน ประหนึ่งไม่เคยลบเลือน ตื้นเขินเสียจนสะกิดแค่เล็กน้อยก็ตื่นตัว

ังลืมฉันไม่ได้เลย วันนี้พอกลับประเทศมา ฉันถึงได้เห็นว่าข้อมือด้านในของเขายังมีรอยสักชื่อเล่นของฉันอยู่ รูปคู่ของเราทุกใบ หรือแม้แต่ไดอารี่ที่เขาเขียนก็ยังเก็บรักษาไว้อย่างดีเลยล่ะ เธอเห็นไหม ในฝันเขายังเรียกชื่อฉันอยู่เลย สงสัยคงฝันถึงวันเก่าๆ ของเราแน่ๆ ก็นะ... ช่ว งเวลารักแรกน่ะ มันเป็นความทรงจำที่ไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตอยู่แล้วนี่เนอะ"

กล่าวโทษเขาทั้งทางวาจาและนัยน์ตาคมคู่สวย แล้วจู่ๆ ความทรงจำของคุณมิว ก็จู่โจมสมองของเธออีกครั้ง รอยยิ้มของเขา อ้อมกอดแสนอุ่นของเขากำลังกอดคุณมิวในสมองของเธอ พวกเขามีความสุขมาก กวินรักภรรยาของเขามากเหลือเกิน. แพรงรุ้งใจหายวาบ รู้สึกถึงประตูทุกบานที่อ ยู่ในหัว มันเปิดอ้าออกทีละบานทีละช่อง ให้เธอได้เข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง เข้าใจ... และเข้าใจ

บุรุษเผยรอยยิ้มทั้งน้ำตา รอยยิ้มนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพราะความสุข แต่มันคือความรัก ความคิดถึง และความโหยหาที่ถูกกักเก็บมาตลอดสามปี ความทรงจำที่แปรเปลี่ยนเป็นบาดแผลของการรอคอย และตอนนี้ นางอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ภาพลวงตา ไม่ใช่ภาพฝันที่เมื่อตื่นก็จะจางหายไป ใบหน้าก ดลงแนบกับหน้าผากของนาง ลมหายใจอุ่นแนบชิด ราวกับต้องการยืนยันให้หัวใจของเขารับรู้ว่านางอยู่ที่นี่จริงๆ

บทที่ 5 วิธีการซ้ำซาก! NC บทรักอันเร่าร้อนดำเนินไปเนิ่นนานราวกับไร้จุดสิ้นสุด หยาดเหงื่อพร่างพรายบนใบหน้าที่แดงระเรื่อจากแรงอารมณ์