รอยรักในความทรงจำ นิยาย & เรื่องราว

้างเตียง เธอจะรักเขาจริงหรือเปล่านะเห็นทีต่อไปนี้เขาคงต้องถามเธอให้รู้เรื่อง เพราะเขาเองก็รักเธอเช่นกัน ความเจ็บปวดในหัวใจจากแผลที่หนึ่งฤทัยฝากไว้มันจางหายไปราวกับปลิดทิ้ง คนเราจะสามารถรักใครอีกได้จริงหรือทั้ง ๆ ที่ความทรงจำของรักครั้งเก่ายังคงชัดเจน สิงห์จมอ ยู่กับความคิดที่สับสนของตัวเองกลับไปกลับมาจนกระทั่งหลับไปในท่านั้น

อึ้งค่อย ๆ ปรือขึ้นอย่างเชื่องช้า เมื่อพยายามพลิกตัวกลับไปมอง ภาพแรกที่ปรากฏสู่สายตาคือแผงอกกว้างเปลือยเปล่าที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ผิวขาวจัดของเขามีรอยข่วนจาง ๆ ฝากเอาไว้เป็นหลักฐาน ลลิตาหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันทีเมื่อความทรงจำทุกฉากทุกตอน ทั้งเสียงครางกระเส่า และจังหวะรักที่ดุดันเมื่อคืน ไหลบ่าเข้ามาในสมองราวกับไฟล์วิดีโอที่ถูกกดเพลย์ซ้ำ

ความรักของเรย์และฌาเมลเริ่มต้นด้วยความรักแบบธรรมดาไม่ได้หวือหวา หรือเต็มไปด้วยคำสัญญามากมาย แถมมันยังเติบโตมาพร้อมความบอบช้ำ และมีรอยแผลฝากไว้ในใจของคนทั้งคู่ แต่รอยแผลนั้นกลับย้ำเตือนให้ทั้งสองคนรู้ตัวเองว่าลึกลงไปในหัวใจพวกเขาไม่เคยลืมกันและกันเลย ไม่ว่าเ วลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เมื่อทั้งคู่กลับมาเจอกันอีกครั้ง แม้มันจะเป็นการกลับมาเจอกันที่เจ็บปวดกว่าเดิม และเต็มไปด้วยความทรงจำที่ทั้งหวานและขม

โมกข์อยากจะตะโกนเพื่อระบายความเดือดที่คุโชนอยู่ในอก ทว่ากลับทำได้แค่ถอยห่างออกมา ในเมื่อคนกระทำผิดนั้นคือบุคคลที่เขาไม่สามารถง้างมือขึ้นเพื่อตีได้ เจ็บเกินเจ็บ ความทรงจำต่างๆ ในภาพถ่ายสลักสำคัญต่อใจอันห่อเหี่ยวเป็นอย่างมาก บัดนี้กลับถูกทำลายราวกับถูกกัดจนเป็นช่องโห ว่ ภาพรอยยิ้มของสองคนซ้อนทับกัน ทั้งของคนรักที่ตายจากไปกับอีกหนึ่งคนที่มีอิทธิพลต่อคนตัวโตไม่น้อยเลย

อันหนิงยกมือขึ้นลูบหน้า ความฝันสาหัสเมื่อคืน ยังติดอยู่ในความทรงจำ ทุกการกรีดของคมบนเนื้อหนัง ทุกการฟาดแส้ที่เจ็บปวดและทรมาน หยดโลหิตที่ไหลหยด… คือการจดจำที่เจ็บปวด ไม่มีอะไรจะลบกลบภาพความจำเหล่านั้นได้

บรรยากาศในเรือนของท่านไจ่เสียงยามค่ำ เพลานี้เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง ทั้งท่านไจ่เสียงเองแลท่านหญิงใหญ่ มิมีผู้ใดสามารถข่มตานอนลงได้ “ท่านหญิงจาง เหตุใดจึงยังมินอน?” ท่านไจ่เสียงเอ่ยถาม “น้องยังมิอาจข่มตาลงได้เพคะ ในใจร้อนรุ่มคิดถึงเพียงแต่ฟางเฟย นี่ก็คราที่สองแล ้วหนา ที่นางได้รับลูกธนูอาบยาพิษ หม่อมฉันเกรงว่า...นางจะทนพิษบาดแผลมิไหว”

แต่เพราะลูกสาวเธอดีเกินไป​ เธอรักของเธอมาตั้งแต่เด็ก​ อีกอย่างอติรุจเป็นรักแรกของรสา​ เธอมั่นคงในคำสัญญา​และซื่อสัตย์​กับคนรักมาโดยตลอด​ แต่กลับกันคนที่เอย​คำสัญญา​ออกมาเขาลืมมัน "คุณแม่รสาไม่โอเคเลย​ รสาเจ็บ​ มันเจ็บมากๆเลยค่ะ​ รสาไม่คิดว่าพี่รุจจะใจร้า ยกับรสาได้ขนาดนี้​ รสาเสียใจแต่รสาจะพยายามไม่เสียน้ำตาให้ผู้ชายแบบนี้อีก"

ความเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน หยาดน้ำตาใสๆ ค่อยๆ รื้นขึ้นมาคลอหน่วยในดวงเนตรของนาง ก่อนที่จะไหลรินลงมาอาบพระปรางค์อย่างช้าๆ ภาพความทรงจำในอดีตหวนคืนมา ราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำ... รอยยิ้ม คำสัญญา และความรักที่เคยมีให้กัน

อีกแล้ว และฉันเชื่อว่าเราจะจดจำ ทุกบทเรียนที่สอนให้เราเข้าใจความรัก ความเจ็บปวด และความผิดพลาด ในรักแรกได้เสมอ ........................

ความทรงจำมิอาจเปลี่ยนแปลงแก้ไขให้เป็นไปอย่างใจใครคนหนึ่งต้องการได้ ดั่งเช่นห้องนี้แม้ถูกพระเพลิงเผาผลาญไปแล้ว แต่ก็มิอาจทำลายล้างความทรงจำแห่งรักที่ฝังรากลึกอยู่ในหัวใจเขาได้ “หนูแก้ว...” น้ำเสียงเศร้าสร้อยเอ่ยร้องเรียก นิ้วยาวลากไล้บนภาพที่เขาใช้ความทรงจำ บรร จงจรดปลายดินสอและพู่กันแต้มสีสันให้เหมือนกับสาวน้อยหนึ่งในหัวใจออกมาอย่างที่คิดได้ว่าเหมือนแก้วดาริกาอย่างที่สุด