รักที่เป็นม่านหมอก の小説・ストーリー

“ผมจะปกป้องม่านม่านให้ดีที่สุด จะไม่ยอมให้ม่านม่านต้องเจ็บปวดอีก และจะรักม่านม่านไปตลอดชีวิต” คำบอกรักที่ตรงไปตรงมาเกินไป ทำให้ใบหูของเธอแดงระเรื่อ เหวินม่านเม้มริมฝีปากยิ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความรัก “ฉันเชื่อคุณค่ะ”

มือเรียวยกขึ้นจับแก้มทั้งสองข้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา นี่คือตัวเธอในวัยรุ่น เป็นไปได้ยังไง เกิดเรื่องอย่างนี้ได้ยังไงกัน! ---------------------------------------------------------------- ฤดูฝนที่ชุ่มฉ่ำ เหมาะกับนิยายรักดราม่าที่สุดแล้วค่ะ ละอองอายของเสิร์ฟ รอยรักในสายฝน ร่วมกันย้อนเวลากลับไปช่วยยัยน้องให้ผ่านพ้นชะตาชีวิตที่ระทมท ุกข์ไปพร้อมกันนะคะ คิดถึงช่วงเวลาที่มีความสุขร่วมกับทุกคนผ่านตัวหนังสือ ช่วงนี้ละอองอายยังขาดความมั่นใจในผลงานของตัวเองอยู่มาก ฝากเพื่อนๆช่วยเป็นกำลังใจ คอมเม้นต์เข้ามาพูดคุยเรื่องนิยาย หรือจะไม่ใช่นิยายก็เม้นต์มาได้นะคะ คิดถึงมากกก

“ไม่ห่วงได้อย่างไร ข้ารักเอ็งนะไพรพาย” “พ่อครูแสงไฟล่ะ” “...” “รักรึไม่” ไพรพายยื่นหน้าเข้าไปใกล้เดือนอ้ายแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ทำให้เดือนอ้ายรู้สึกเห่อร้อนไปทั้งใบหน้า จึงหยิบพวงดอกพุ่มแดงที่ทำเสร็จแล้วขึ้นมาจับพลิกไปมาอย่างมีพิรุธ

ฟู่เหวินอวี่ก้มหน้าลง สีหน้าของเขาดูอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “กาลครั้งหนึ่ง ในป่ามีเจ้ากระต่ายตัวหนึ่ง ในฤดูหนาว มันปั้นตุ๊กตาหิมะไว้หน้าบ้าน” “ตุ๊กตาหิมะมีจมูกกลม ๆ และรอยยิ้มสดใส”

แพ้ ยิ่งคราวนี้ ฉันเห็นคนที่รักเธอ มากเหลือเกิน ฉันไม่ห่วงแล้ว เขาเป็นคนดี หลายชาติที่ผ่านมาฉันเฝ้ามองดูเธอตลอดเวลา มีทั้งเสียใจ และดีใจ เห็นหน้ากัน แตใช้ชีวิตร่วมกันไม่ได้ ทรมานยิ่งกว่า หมอกบางๆ กั้นกลาง ระหว่างเราทั้งสองคน กางกั้นทุกอย่าง ทำให้เราต้องจากกัน อุตสา ห์ตามหา พบกันแล้วก็ลำบาก เธออย่าเบื่อฉันเลยนะ ฉันรอเธอมานาน คิดถึงมานานมาก ให้ฉันพูดเถอะ ก่อนที่เราจะไม่ได้คุยกัน บางที่ฉันอาจพูดวนไปวนมา แก่แล้ว ฉันแก่เพื่อรอพบเธอ วรางคณาพูดอะไรไม่ออก เศร้าเหลือเกิน นี่คือเรื่องจริงใช่ไหม

ไร่สายหมอกแม้อยู่ติดกับไร่ดุจตะวัน แต่วิวชมพระอาทิตย์นั้นสู้ไร่ดุจตะวันไม่ได้ แต่ทว่าภูเขาด้านนี้โอบล้อมไร่สายหมอกไว้ ทำให้มีความอบอุ่นกว่าบริเวณอื่นและมีสายหมอกปกคลุมตลอดปี และจะมากช่วงฤดูฝนจนยาวไปถึงฤดูหนาว “รักเขามากเหรอ” ไม่รู้ทำไมเทียนไขถึงอยากถามออกไป บางครั้งนัยน์ตาเศร้าของเขาก็มองดูน่าสงสาร “หนึ่งดาวคือหนึ่งเดียวที่ผมรัก”

ฮุ่ยเหอยังร้องไห้จนใบหน้าชุ่มน้ำตา หลิงไท่ชะงักมือที่กำลังจะเช็ดคราบน้ำตาให้ "เจ้าว่าอะไรนะ" "ข้าบอกว่าข้าไม่เอาพระชายา ข้าจะไม่รักใคร ข้ารักเจ้าหลิงไท่" "รักแบบพี่น้องนั่นแน่นอนอยู่แล้ว ข้าเองก็รักเจ้าเช่นกัน"

เดร์บอก ทั้งคู่จึงเพียงยิ้มให้กัน “ครับขอให้มีความสุขและความรักยืนยาว ดั่งดอกทานตะวันที่เคียงคู่แสงตะวันนะครับ” เอ่ยบอกพร้อมกับยื่นช่อดอกไม้ให้กับปัน

แม่และม่านมุก “อารักหนูม่าน อาอยากดูแลหนูม่าน ยกหัวใจของหนูม่านให้อาดูแลเถอะนะ อาสัญญาว่าจะรักและซื่อสัตย์ต่อหนูม่าน อาจะไม่มีวันทำให้หนูม่านเสียใจ” “อาธรรศ...” “แต่งงานกับอานะ” สองตาผสานกัน เป็นธรรศที่อ้อนวอนขอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ ขอแค่ม่านมุกเปิดโอกาสให้เขาได้เข้าไปเ ป็นส่วนหนึ่งของชีวิต สาบานเลยว่า ชาตินี้ทั้งชาติม่านมุกจะไม่มีวันเสียน้ำตาเพราะเขาอย่างแน่นอน

งามก็มีความหม่นหมองวาบผ่านแม้เพียงครู่เดียว แต่คนที่จับจ้องนางอยู่ก็ทันเห็นแววตาหม่นเศร้านั้น เข้าใจว่าชายาตนกำลังกังวลเรื่องใด "ลี่เอ๋อ พี่ไม่มีวันเบื่อเจ้าเข้าใจหรือไม่ ความรักกับความใคร่มันให้ความรู้สึกต่างกันมากนัก สำหรับพี่ เจ้าคือความรักที่พี่นั้นมีแค่คนเดียวเท่านั้น และหากพ ี่เจอรักแท้อย่างเจ้าแล้วความใคร่นับเป็นตัวอะไร ที่สำคัญชายาพี่งดงามถึงเพียงนี้พี่คงไปไหนไม่รอดคงยอมตายอยู่แทบเท้าเจ้าแล้ว"