Novel & Cerita รักนอกการวางแผล

หญิงสาวหาทางเลี่ยงพร้อมกับดิ้นขลุกขลักในวงแขนแข็งแรง “ยารักษาแค่แผลภายนอก แต่แผลในใจรักษายังไงก็ไม่หาย” เขาเค้นเสียงบอก ขณะลดใบหน้าลงไปหา จนเธอรู้สึกวูบวาบไปทั้งกาย “แผลในใจต้องใช้เวลานะคะ”

“มิว ฉันชื่อมิวไม่ใช่ลูกแกะน้อยหรือแม่ชีน้อย วันหลังกรุณาเรียกให้ถูกด้วยนะคะ อีกอย่างแค่แผลภายนอก ทำความสะอาด ล้างแผลและใส่ยา ดูจากแผลที่แตกไม่ถึงครึ่งเซนติเมตรไม่จำเป็นต้องเย็บค่ะวางใจได้ ทำแผลแล้วรับยาก็กลับบ้านได้เลย” “ครับ ๆ ถ้าอย่างนั้นฝากทำเบา ๆ ด้วยนะครับคุณ ...พยาบาลน้องมิว”

"โอเคๆ" นิชาถอดเสื้อของดีแรคออกแล้วทำแผลภายนอกให้กับเขา ส่วนแผลภายในก็เห็นจะเป็นรอยฟกช้ำที่อยู่ตามตัว @เวลาผ่านไป

เมื่อมาร์คอฟวางหญิงสาวลงบนเตียง เหล่าหมอและพยาบาลก็พากันตรวจเช็คร่างภายนอกและเตรียมอุปกรณ์ทำแผลให้เธอ “บริเวณมือเศษแก้วไม่บาดลึกมากครับ ทำแผลเสร็จ สองสามวันมือจะใช้งานได้” “...”

ขณะที่คุณหมอกำลังเปิดแผลนานารีบหันหน้าหนีไปทางอื่น "ผิวหนังด้านนอก.." เขาก็บรรยายแผลที่ได้รับอุบัติเหตุมา เพื่อให้เธอมีอะไรเขียนลงไป

เกวลินเดินมาหาสี่หนุ่มที่กำลังดื่มสังสรรอยู่ภายในสวยบรรยากาศภายนอกมีสายลพัดผ่านอย่างเย็นสบาย “ขอโทษนะคะ เอากับแกล้มมาเสริฟ์ค่ะ” มือเรียวจัดการวางขนมที่เอเพิ่งจะเอาเสร็จใหม่วางลงตรงหน้า โอบกุลเงยหน้ามองหญิงสาวก่อนเอ่ยต่อว่าเล็กน้อย “บอกให้ทำกับแกล้มไม่ใช่รึไง”

้นนั่งบนเตียงกว้างอย่างยากลำบาก ผ้าห่มผืนหนาเลื่อนหลุดลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นรอยช้ำเป็นจ้ำแดงสลับเขียวตามผิวเนื้อเนียนละเอียด ทั้งที่ลาดไหล่ หน้าอก และข้อมือทั้งสองข้างที่มีรอยนิ้วมือหนาบีบตรึงเอาไว้จนเนื้อแทบเขียวคราม ร่องรอยป่าเถื่อนเหล่านี้คือหลักฐานชิ้นโบแดงที่ย้ำเตือ นถึงสิ่งที่อนาวินทำกับเธอเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา

คุณหมอนิชาส่ายหน้า "เออ ไม่มีอะไร แผลข้างนอกเท่านั้น เพียงแต่รอยข่วนเล็ก ๆ นี่ ไม่ต้องกังวลนะ เดี๋ยวก็หายแผลไม่ลึกไม่เป็นแผลเป็นหรอกไม่ต้องกลัว ว่าจะไม่สวย"

“ยังไงเหรอครับ” “ถ้าคุณหมอไม่เชื่อก็ดูนี่สิคะ” พูดจบดาวิกาก็ปลดกระดุมเสื้อตัวนอกแล้วถอดออก เธอหันหลังให้เขาดูรอยแผล “คุณโดนอะไรมาครับ”

เป่ยซิวเยี่ยน “เป็นเพียงบาดแผลภายนอกเท่านั้น ไม่ต้องดูแล้ว” เสิ่นหรูโจวไม่อยากมาโดยเสียเปล่า จึงกล่าวว่า “แผลภายนอกก็ต้องใส่ใจเช่นกัน ไม่งั้นจะอักเสบได้ ก็ให้ข้าลองดูเถิด”