ราชวงศ์

เมื่อโอสถทิพย์ปรากฎ แผ่นดินลุกเป็นไฟจากการแย่งชิงที่เกิดขึ้น แต่สิ่งที่พวกเขาตามหาอยู่นั้น อาจไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาคิด มันไม่ใช่พร แต่เป็นคำสาป สิ่งนั้นไม่ใช่เทพ แต่เป็นแวมไพร์ !

หนึ่งคนรักยากหักห้าม ถูกลิขิตให้พลัดพราก หนึ่งคนเคียงคู่ลิขิตสวรรค์กลับชิงชัง นี่นางทำสิ่งใดผิดถึงถูกกลั่นแกล้งจากฟ้า ให้พบกับจิ้งจอกดำทมิฬไร้หัวใจ ‘รั่วอ๋อง’ หรือ รั่วเทียนหยาง บุรุษไร้หัวใจ มิหน้ำซ้ำยังปากร้าย และเย็นชาราวกับหัวใจนั้นทำจากหินทมิฬดำที่แช่ในภูเขาน้ำแข็งนับพันปีก็ไม่ปาน (คัทซีน....)

ทารีน่าคือตัวร้ายในนิยายเรื่องนี้ ก่อนที่จะเข้ามาอยู่ในร่างของตัวร้าย เมนของเธอคือไคล์ เขาชอบนางเอกและพยายามฆ่าทารีน่าครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อปกป้องนางเอก นี่ชีวิตของเธอจะต้องถูกเมนตัวเองฆ่าเหรอวะเนี่ย

ไม่มีสามีไม่ถึงตายแต่หากไม่มีเงินซื้อข้าวกินนั่นต่างหากที่จะต้องตายจริงๆ สามีไม่มีแล้วอย่างไร ผู้ใดสนใจกันเล่าขอเพียงมีบ้านให้นอนอุ่นมีข้าวให้กินอิ่มเท่านี้ข้ากับน้องก็พึงใจที่สุด!

เมื่อทั้งสองอยู่กันคนละยุคต้องมาเป็นสามีภรรยากันในยุค 80 มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น แต่...ไม่เป็นไร สามีเธอคือมือสังหารมาจากยุคโบราณนี่นา เธอไม่กลัวคนพวกนั้นหรอก

บุรุษที่เจ้าแย่งมาแต่งทำสามีเป็นสวะเช่นนี้ เรื่องบนเตียงก็ยังไม่ได้เรื่อง เจ้าเอาอะไรมารักปักใจกัน ไป๋อันหรานเจ้าช่างเป็นสตรีที่โง่งมในรัก

กว่าจะรู้ว่านางมีค่าและคู่ควรกับตนก็สายเสียแล้ว หลินหลีฮัวจากไปแล้ว คิดเสียใจอยากได้นางกลับคืนยังจะทันหรือไม่ ชายาของข้าได้โปรดหวนคืน ทว่านางเป็นสตรีเช่นไร หลินหลีฮัวไม่ใช่พวกหวนคืนโดยง่าย!

เหยาอี้เหยา อายุเพียงแปดขวบเมื่อได้รับราชโองการแต่งตั้งเป็นท่านหญิง เป็นหนึ่งในราชทูตเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีกับชาวแดนเหนือ รวมทั้งต้องพยายามทำทุกวิถีทางให้ฉู่ซื่อจื่อโปรดปราน แต่ทำอย่างไรดี เพราะเขาเกลียดนางยิ่ง!

ความดีความชอบจากการรักษาฮ่องเต้ซึ่งถูกวางยาพิษจนหายเป็นปกติ ฮ่องเต้ให้นางขออะไรก็ได้ พระองค์จะยอมให้นางโดยไม่มีข้อแม้ นางจึงขอแค่ได้วิวาห์กับบุรุษที่นิสัยดีและเลี้ยงดูนางได้ เพราะนางอยากจะมีสามีเหมือนอย่างสตรีคนอื่นบ้าง กษัตริย์ตรัสแล้วย่อมไม่คืนคำ ฮ่องเต้จึงมีราชโองการให้เว่ยอ๋อง(หลีเว่ยเปี่ยว)เสกสมรสกับจางลี่ เพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจของหมอหญิงอัปลักษณ์นางนี้...

นางท่านหญิงใหญ่ผู้ถูกตราหน้าว่าไร้ยางอาย เขาแม่ทัพหนุ่มผู้เป็นคนรักของน้องสาวต่างมารดา เขาและนางต้องแต่งงานกันโดยมิได้รักใคร่ ด้วยความเข้าใจผิดที่นางมิได้เป็นผู้ก่อ เรื่องราวควรยุตินับแต่นางก้าวออกจากจวน แต่ไหนเลยความวุ่นวายยังตามติดนางมิหยุดหย่อน เมื่อเป็นเช่นนั้นนางควรที่จะหันกลับมาสู้ มิใช่ถอยอีกต่อไป