Novel & Cerita ราชวงศ์

“เปิดปาก ใช้ลิ้นกับข้าหลานเอ๋อร์” “ทะ ท่านบอกว่าข้าจะไม่เสียพรหมจรรย์” ร่างเล็กสัมผัสท่อนเนื้ออุ่นทาบตรงหน้าท้อง ใหญ่โตร้อนผ่าวจนน่าหวาดหวั่น ดวงตารีดั่งหงส์ก้มมองใบหน้าคมเข้มชินอ๋องระยะใกล้จนมองเห็นความปรารถนาทั้งหมด “เจ้ายังไม่เสีย นอกเสียจากว่าเจ้ายินยอม หลานเอ๋อร์ของข้า” มือแกร่งกดท้ายทอยเล็กลงส่งลิ้นแย้มริมฝีปากเล็กสอดใส่ลิ้นสากเข้าโพรงปากกวาดไล้ เซาะไรฟัน เสาะหาบางอย่างถ้วนทั่ว มือลูบแผ่นหลังอ่อนนุ่มเลื่อนลงสะโพกกดให้หญิงด้านบนรับรู้แรงกระหายแห่งราคะมากล้น “ข้าต้องการเจ้ามานาน เจ้าเองก็รู้หลานเอ๋อร์” “ข้ารู้ แต่ข้าไม่ต้องการเช่นนั้น อื้อ อา ท่าน อ่า” ........................... หญิงคณิกา กับ อ๋องสูงศักดิ์ ขายข่าวไม่ขายตัว ทว่าในที่สุดนางก็ตกเป็นของเขาจนได้

อัจฉริยะทางการแพทย์ยุคปัจจุบันเดินทางข้ามผ่านเวลากลายมาเป็นพระชายาอ๋องผู้ถูกทอดทิ้ง แม้แต่ลูกชายของตนยังถูกเรียกว่าลูกนอกสมรส! จ้าวสงครามที่สองขาพิการรังเกียจนางเยี่ยงมด แม้แต่การอยู่การกินของนางก็แสนระกำลำบาก! ดีที่นางมีมืออันวิเศษของหมออัจฉริยะ และพรแห่งห้วงเวลาอยู่ ถูกคนรับใช้ดูหมิ่น ก็ทำให้ตาบอดเสียเลย! พวกนางรับใช้ แม่นมรังแก ก็ตัดเส้นเอ็นข้อมือเสียให้! สามีขี้เผด็จการ ก็แขวนเขาไว้บนต้นไม้ซะสิ! หลิงอวี๋ถลกแขนเสื้อขึ้น ทำเสียจนตำหนักอ๋องอี้วุ่นวาย! อาศัยมือวิเศษคู่นั้นที่ช่วยชีวิตท่านเสนาบดี ช่วยชีวิตไทเฮา... ! ชนะใจชายหนุ่มผู้มากยศมั่งคั่งทั้งหลาย ในที่สุด นางก็ถูกสามีจ้าวสงครามต้อนจนมุมเสียได้ “ขโมยทั้งร่างกายทั้งหัวใจข้า ยังคิดที่จะหนีไปให้ไร้ร่องรอยอีกรึ?”

เซี่ยเหยียนอวี่ถูกใส่ร้ายจนโดนองค์ชายจวิ้นอี่เนรเทศ เขาตรอมใจตาย แต่ความแค้นสุดท้ายก่อนวิญญาณดับสิ้นพาเขาย้อนเวลากลับไปยังจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดเพื่อแก้ไขมัน

เมื่อดวงวิญญาณของโจวหลิง หญิงสาวจากยุค 2000 ข้ามภพมาอยู่ในร่างของ องค์หญิงซ่งหลิงซู แห่งแคว้นหลง เธอคิดว่าชีวิตใหม่ในฐานะองค์หญิงจะเต็มไปด้วยความสง่างามและความสุข แต่เธอกลับต้องเผชิญชะตากรรมสุดแปลกที่ไม่เคยคาดฝันว่าจะได้พบ เมื่อองค์หญิงนั้นต้องแต่งงานกับบุรุษพร้อมกันถึงสองคน! เพียงเพราะองค์หญิงซ่งหลิงซูมีดวงกาลกิณีกินบ้านกินเมืองแล้วยังเกิดในดาวมารอีก จึงต้องแก้เคล็ดด้วยการแต่งงานกับบุรุษดวงชะตาดีเพื่อมาค้ำจุนดวงชะตาองค์หญิงให้พ้นจากโชคร้าย โจวหลิงในร่างขององค์หญิงซ่งหลิงซูจึงมีสามีในคราวเดียวถึงสองคน คนแรกคือ องค์ชายเซียวหยางชุน แห่งแคว้นเฟิงผู้เอาแต่ใจตน และ แม่ทัพเหยียนอี้ ผู้แสนอบอุ่น ทั้งสองต่างแย่งชิงหัวใจและสิทธิ์ในตัวองค์หญิงซ่งหลิงซูอย่างไม่มีใครยอมใคร โดยเฉพาะเรื่องบนเตียง... สามีคนเดียวยังปวดหัว นี่สวรรค์ส่งมาให้ถึงสองคน! งานนี้โจวหลิงจะรับมือยังไงดี ในเมื่อเกิดมาเธอก็เพิ่งเคยมีสามีสองคนครั้งแรกเหมือนกัน!

“ท่านชายเหมือนคนที่ยืนอยู่บนยอดเขาเหลียงซาน ส่วนข้านั้นเหมือนน้ำค้างที่อยู่บนยอดหญ้า.. มันต่างกันเกินไป” “มีอะไรที่นางมีแล้วเจ้าไม่มี” “นางเป็นคุณหนู รูปร่างหน้าตาก็งามสง่า ดูดีกว่าข้าเป็นไหนๆ” “อย่างนั้นเหรอ” คิ้วเข้มพาดเฉียงย่นเข้าหากันเล็กน้อยขณะมองหน้านาง เพ่งมองใบหน้างามที่ไม่ค่อยกล้าสู้สายตาสักเท่าไหร่ แล้วคลี่ยิ้มกว้างส่งให้เมื่อนางยอมสบตาสู้ “ทำไมข้าไม่รู้สึกแบบที่เจ้าว่าเลย” คำพูดของเขาทำให้เธอเขินจนหน้าร้อนระอุ ถ้าเอาน้ำแข็งมาวางคงละลายเป็นน้ำในพริบตา “สายตาท่านคงจะมีปัญหาอย่างหนัก” “คงจะใช่ หัวใจของข้าก็เช่นกัน” “ไปกินข้าวเถอะเจ้าค่ะ อาหารเย็นหมดแล้ว” ถ้ายังไม่เปลี่ยนเรื่องเธอคงเสียตัวให้เขาแน่

ท่านอ๋องเก้าแห่งแคว้นหมิงถูกบังคับให้แต่งงานกับองค์หญิงหานซูลี่ผู้มีร่างกายใหญ่โตราวกับหมีขาว ด้วยความหวาดระแวงที่นางเป็นองค์หญิงจากแคว้นศัตรู จึงไล่นางไปอยู่เรือนท้ายจวน นางจึงทำการปลูกผักและเลี้ยงสัตว์เพื่อหาเงินส่งกลับแคว้นของตน

เมื่อองค์ชายถังมู่เหรินถูกบังคับให้แต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับองค์หญิงจ้าวซีเฟย การอยู่ร่วมจวนเดียวกันเหมือนอยู่บนเกาะภูเขาน้ำแข็งอีกฝ่ายเย็นชา อีกฝ่ายไร้หัวใจ แล้วทั้งคู่จะลงเอยกันได้เช่นไร... "เจ้ากล้าคบชู้งั้นหรือ เจ้าเป็นพระชายาข้า แต่พาชายอื่นเข้ามาในตำหนัก ตอนที่ข้าไม่อยู่งั้นหรือ" "ความคิดท่านมันสกปรกเหมือนปากท่าน พี่เยว่เทียนแค่มาเยี่ยมข้าก็เพียงเท่านั้น พวกข้าบริสุทธิ์ใจ ไม่เหมือนท่าน กับท่านหญิงเหมยซูหนี่ว์ของท่านหรอก" "ต่อปากต่อคำ เจ้ารู้จักคำว่า กาลเทศะ ให้เกียรติสามีบ้างหรือไม่ องค์หญิง" "แล้วท่านเล่า รู้จักคำว่าให้เกียรติสตรี บ้างหรือไม่ การกล่าวที่ไร้ซึ่งหลักฐาน วิญญูชนเข้าไม่ทำกันเพคะ" "เจ้าจะยั่วโมโหข้างั้นหรือ ต่อไปห้ามให้เขา เข้ามาเหยียบในตำหนักข้าอีก" "พระองค์ช่างไม่มีเหตุผล ขอตัวเพคะ" "เจ้าจะไปไหน ใครอนุญาตให้เจ้าไป" "พระองค์ สำรวมกิริยาด้วย ปล่อยหม่อมฉันเดี๋ยวนี้" "ดูท่า ข้าคงต้องทำหน้าที่สามี เจ้าจะได้เลิกยั่วผู้ชายคนอื่นไปทั่วเสียที" "หยาบคาย ต่ำช้า ท่านปล่อยข้านะ หยุดนะ ไม่.....

ตำนานนางปาดถือกำเนิด! อิจฉาจนได้ดีเป็นอย่างไรเปิดอ่านหลิวหงเถา หลิวหงเถาขี้อิจฉามาก นางจึงพัฒนาข้อด้อยของตนเองจนกลายเป็นข้อเด่น หลิวหงเถาอิจฉาพี่สาวที่ได้อภิเษกกับชินอ๋อง อิจฉาสหายในวัยเยาว์ที่ได้เป็นไท่จื่อเฟย อิจฉาพี่ชายฝาแฝดที่ได้รับความรักจากบิดาอย่างล้นเปี่ยม หารู้ไม่ว่าคนที่นางอิจฉาล้วนอิจฉานางทั้งนั้น เพราะไม่ว่าจะชินอ๋องหรือไท่จื่อต่างก็หลงเสน่ห์ในตัวนางทั้งสิ้น ส่วนพี่ชายที่นางอิจฉาก็รักนางมากกว่าตนเอง หลิวหงเถาเอ็นดูชิงหมินเด็กรับใช้ที่บิดาเก็บมาเลี้ยง การกลับภพเดิมของเขาโดยไม่ร่ำลาทำให้หลิวหงเถาก้าวเข้าสู่เส้นทางการเป็นหงส์ จากวังบูรพาสู่วังหลัง สถานที่ที่สตรีต่างแกร่งแย่งความโปรดปรานจากบุรุษเพียงคนเดียว ทว่าตัวนางนั้นกลับได้ความรักมาอย่างล้นเปี่ยมเพราะดวงชะตาดอกท้อ!

เมื่อองค์ชายผู้สูงศักดิ์ถูกสลับใบหน้ากับจอมโจร และกำลังจะถูกส่งไปประหาร ทว่าฟ้าดินกลับช่วยให้เขาหลบหนีออกมาได้ และได้รับความช่วยเหลือจากหญิงสาวหมอยาในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งเข้าใจว่าเขาเป็นเจ้าโจรชั่วคนนั้น แต่กลับให้โอกาสเขาได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในหมู่บ้านร่วมกับเธอ... เขาจะใช้ชีวิตอย่างไรต่อไป จะทวงคืนชะตาตนเองกลับมาได้หรือไม่?

ผู้อื่นทะลุมิติมาเป็นคน ส่วนนางตื่นมาในร่างแมวจรจัดอาศัยวัดร้างเป็นบ้าน กลางดึกคืนหนึ่งมีคนหลงเข้ามา เพื่อหลีกหนีจากชีวิตแสนลำเค็ญ แผนการหาคนเลี้ยงดูจึงเริ่มต้นขึ้น...ไต้ชินอ๋อง ทำไมชื่อคุ้นจัง