ลักพาตัว Novels & Stories

"จำได้" ฉันจะลืมครั้งแรกในชีวิตที่ถูกลักพาตัวไปได้ยังไง แต่เรื่องนั้นยังไม่ได้จัดการอีกเหรอ

เธอก็ไม่รู้จะพูดยังไงชีพจรเขาไม่นิ่งเหมือนตอนที่เธอเข้าไปแต่ก็ดูไม่ออกว่ามันดีหรือร้าย แนวตะเข็บชายแดน ปัง! ปัง!! ทั้งทหารและเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ล้อมผู้ต้องหาที่ลักพาตัวหลานสาวอดีตรัฐมนตรีไว้และก็ยิงขู่

Rrrr Rrrr เสียงโทรศัพท์ดังเพียงไม่กี่ครั้ง เหมอดแปลกใจไม่ได้ว่าอีกฝ่ายจะโทรมาทำไม ทั้งที่ตอนเย็นก็ต้องเจอกันอยู่แล้ว “ว่าไง คิดถึงพี่เหรอ?” “พี่เหมฟังผมให้ดีนะ ตอนนี้ผมกับไอ้ขลุ่ยถูกใครลักพาตัวมาขังที่ไหนสักแห่งไม่รู้” เป้รีบพูดจนลิ้นพันกันไปหมด แถมยังเรียบเรียงผิด ๆ ถู ก ๆ

อารมณ์คุกรุ่นเมื่อสักครู่อ่อนลงเพราะเจ้าตัวระงับมันไว้เต็มอัตราศึก “คุณกำลังทำผิดกฎหมาย โทษการลักพาตัว กักขังหน่วงเหนี่ยว ทำให้คนอื่นขาดอิสรภาพ มันหนักมากเลยนะคะ ถึงจะเครียดแค้นแค่ไหน คุณเองก็ควรจะคิดถึงหนูพอร์ตบ้าง ถ้าคุณไม่อยู่ แกจะอยู่กับใคร” อลินดาใช้จิตว ิทยาในการโน้มน้าวเพื่อหวังให้เขาเห็นใจ

ครอบครัวโจวพบว่าเหรินเสี่ยวเป่าถูกลักพาตัวไปและต้องการไล่ตามเขาอย่างสิ้นหวัง แต่โชคไม่ดีที่มีคนมากเกินไปและพวกเขาตามไม่ทัน "ลักพาตัว มีคนลักพาตัวเด็กไป! ชายร่างสูงคนนั้น เขาลักพาตัวลูกของฉันไป" โจวหงอิงวิตกกังวลอย่างมากและใบหน้าของเธอซีดเผือก

หญิงสาวรีบโพล่งออกไปทันที พร้อมน้ำตาแห่งความหวังไหลอาบหน้า แต่ถึงแบบนั้นก็พยายามใช้เสียงเบา ไม่ให้มาเฟียเจ้าของห้องรู้ตัวก่อน (รบกวนช่วยเล่ารายละเอียดหน่อยได้ไหมคะ) “ฉะ...ฉันชื่อ สาริสาค่ะ เมื่อวานถูกกลุ่มผู้ชายลักพาตัวขึ้นรถแถวหน้ามหาลัย B ช่วงเย็น...อึก...เขาจับฉันม าที่ไหนไม่ทราบ มันเป็นตึกสูงแปดชั้นในตัวเมือง ขอร้อง ช่วยส่งตำรวจมาช่วยฉันด้วยนะคะ”

ในสมุดบันทึก จากในร่างที่พ่อยังเขียนไม่เสร็จทำให้รู้ได้ว่า ช่วงเวลาที่เกิดคดีลักพาตัวขึ้นคือวันที่สิบสอง เดือนเมษายนของปีนั้น และวันครบรอบวันตายของพ่อคือวันที่สิบแปด เดือนเมษายน นี่สามารถอธิบายได้เรื่องหนึ่ง...คนร้ายลักพาตัวไม่ได้ถูกจับกุมตัวในที่เกิดเหตุ อย่างน้อยในตอนที่พ่ อเสียพวกเขายังหลบหนีอยู่ข้างนอก ไม่อย่างนั้นการกระทำนี้ของคนขับรถบรรทุกจะไม่มีความหมายอะไรเลย

“นายใหญ่! แจกการ์ดไปแล้ว? นี่ถ้าเฟิ่งหวงไม่ยอมแต่งนายใหญ่จะทำอย่างไร” “นายใหญ่ก็แค่ลักพาตัวกระมั้ง หรืออาจจะต้องมัดเฟิ่งหวงไว้ แต่ในเมื่อนายใหญ่ไม่ต้องทำถึงเพียงนั้น ฉะนั้นเราไม่ต้องคิดถึงมันแล้วกัน”

พี่กองปราบเช็ดน้ำตาให้ฉันอีกรอบ เขาเก็บอุปกรณ์ต่าง ๆ รวมถึงโทรศัพท์มือถือของฉันใส่กระเป๋า แล้วจูงมือของฉันออกจากห้องทำงาน ฉันเดินตามเขาด้วยสติที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาพาไปไหนไม่ได้สนใจด้วยซ้ำ ตอนนี้ฉันตกใจจนตั้งสติไม่ได้ ลูกสาวของฉันตกบันไดงั้นเหรอ ตกได้ยังไง ทำไมถึงมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นกับหมูน้อยของฉัน ยิ่งคิดว่าหมูน้อยคงจะเจ็บมากมาย ขาทั้งสองข้างของฉันก็แทบจะไม่มีแรงก้าวเดิน

ลากนิ้วสากไปตามกรอบหน้าเด็กสาว เจตนาชัดเจนว่าลักพาตัวหล่อนมาเพื่อจุดประสงค์อะไร แบบนี้มันเข้าข่ายกักขังหน่วงเหนี่ยว กระทำชำเรา อะไรอีกล่ะ แต่ใครสน อัครามีเงิน เขาจะทำอะไรก็ได้ ไม่มีใครสามารถเอาผิดเขา นังหนูมุกตกเป็นรองอัคราทุกทาง ต่อให้คุณสะอาดรู้เรื่อง คุณสะอาดก็ต ้องคุยกับเด็กสาวให้ไม่เอาผิดหลานชายของท่านอยู่แล้ว