ลักพาตัว Novels & Stories

มันพยายามดิ้นหนี เจ็บแค้นในใจเหลือเกิน ซ้ำยังไม่เคยคิดว่าตนจะมาแพ้ให้ผู้หญิงตัวเล็กแบบนี้ "แกถูกจับข้อหาพยายามฆ่า ทำร้ายร่างกาย พยายามลักพาตัวและขัดขืนการจับกุม" เสียงหอบพักหายใจสักแป๊บแล้วว่าต่อ "แกมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด หรือเรียกทนาย แต่ไม่ว่ายังไง ฉันก็จะไม่มีวันปล่อยให้ แกออกมาทำระยำ ลักพาตัวคนอื่นไปหน้าด้าน ๆ แบบนี้อีกแน่นอน" สิ้นคำพูดนั้น

) “เคยเป็นข่าวดังมากเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นเรายังเด็ก” (เด็ก? เด็กขนาดไหนกันวะ แล้วมึงไปรู้จักได้ไง) “กูอยากรู้ว่ามันเป็นคนเดียวกันกับที่ลักพาตัวสาหรือเปล่า” (ไอ้นั่นมันอินเวร์โนไม่ใช่หรือไง)

หลังจากรับประทานอาหารเช้าพูดคุยปรับความเข้าใจกันอยู่นั้น จู่ๆ โทรศัพท์ของอัคคีก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู ปลายสายคือ ขจร เลขาคนสนิทของเขา "มีอะไรหรือเปล่าขจร" อัคคีถาม "คุณอัคคีครับ แย่แล้วครับ น้องพีถูกลักพาตัวไปครับ พวกมันต้องการเงินร้อยล้าน และให้ปล่อยตัวคุณเจนจรัสกับ คุณนลินรัตน์ครับ"

มุกพิชชาฉวยโอกาส เตะเข่าคนร้ายเต็มแรง ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบ ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด แต่เธอไม่ปล่อยให้มันตั้งหลักได้ มือเรียวคว้าหมับ บิดแขนคนร้ายไพล่หลัง กดร่างมันลงกับพื้นอย่างชำนาญ “อย่าดิ้น” เสียงเข้มเปล่งออกมา มุกพิชชากดเข่าลงบนแผ่นหลังของมัน ตรึงร่างให้แน บกับพื้นแน่น “คุณถูกจับในข้อหาพยายามลักพาตัว กรุณาอยู่ในความสงบและให้ความร่วมมือ” เสียงเอะอะของผู้คนดังขึ้นรอบตัว เธอหันไปออกคำสั่งกับสามี

ใช่ การลักพาตัวถือเป็นอาชญากรรม หากฮั่วจินเฉินยื่นฟ้องเพื่อเหวินฉู่ ต่อให้ไม่มีการทำร้ายร่างกายร้ายแรง เสิ่นฮ่าวก็ต้องติดคุกอยู่ดี “จินเฉิน เขาบันทึกเสียงตอนบังคับให้ฉันสารภาพไว้ ฉันกลัวว่าเขาจะใช้บันทึกเสียงนั่นมาแบล็กเมลฉันภายหลัง…” เหวินฉู่กัดฟันแน่น เธอไม่มีวันยอมให้ห ลักฐานพวกนั้นกลายเป็นภัยต่อเธอ

นาลินหยัดตัวลุกขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้วิงวอน "มันไม่มีประโยชน์หรอกนะที่เธอจะมาขอร้องฉันตอนนี้ เธอตั้งใจหลอกฉันมาหกเดือนเต็ม เพราะฉะนั้นฉันก็จะทรมานเธอไปตลอดหกเดือนเหมือนกัน ฉันจะไม่ให้เธอออกไปเจอผู้คน และไม่ให้ติดต่อกับใคร ฉันจะขังเธอให้อยู่แต่ในนี้จนกว่าจะครบกำหน ดเวลา"

ข่าวการลักพาตัวเด็กมักจะดึงดูดความสนใจของผู้คนอย่างรวดเร็วและกลายเป็นหัวข้อข่าวบนแพลตฟอร์มต่าง ๆ ทันที แต่คราวนี้พวกค้ามนุษย์กล้าที่จะลักพาตัวเด็กสิบคนจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในคราวเดียว!

มั่วฝานไม่เข้าใจคำว่าหุบสมบัติแต่รู้ว่าไม่ใช่คำดีอะไรแน่ แต่เขาเข้าใจคำว่าลักพาตัว กักขัง ขัดขวาง… ไฟโทสะพลันโหมไหม้ทันที กองทัพตระกูลจ้านของพวกเขาบูชาเย่มู่มู่ดั่งเทพเจ้า กลับมีคนกล้าเอาสิ่งที่ไม่ควรได้รับมาเป็นของตน ลักพาตัวนางตามท้องถนนใหญ่

วทั้งปาก “พี่คิน ปล่อยหวา...อื้อ~” คนถูกกดไว้ใต้ล่างขยับตัวไม่ได้เลย ร่างหนักที่โถมทับเธออยู่นี้ราวกับจะบดขยี้เธอให้จมลงไปกับที่นอน อคินซุกไซ้ไปทั่วทั้งเรือนร่างราวกับเสือร้ายที่โหยหิว การขาดสติทำให้เขายิ่งกระทำอะไรต่อมิอะไรไปอย่างที่ใจปรารถนา ทั้งปลดเปลื้องและระบายความอ ัดอั้นใจให้กลายเป็นความกระสันที่มีต่อคนในอาณัติ โดยไม่เปิดโอกาสให้ร่างที่ดิ้นขลุกขลักใต้ลำตัวแกร่งนั้นหลุดพ้นจากพันธนาการไปได้เลย

“คุณหนูเย่ครับ ผมทำไปก็เพิ่เงิน เป็นเธอที่สั่งให้พวกเราทำเรื่องแบบนี้ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำกับคุณแบบนี้นะครับ ผมเองก็ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกับคุณ ยิ่งไปกว่านั้น......” ยิ่งไปกว่านั้นคนที่คุณหนูหลินคนนั้นต้องการให้พวกเขาลักพาตัวคือคนที่ชื่อซูหราน ไม่ใช่คุณหนูเย่คนนี้ด้วยซ้ำ แต่เข าก็ไม่กล้าบอกเย่ซือเหยียน ว่าพวกเขาจับมาผิดคน