Novel & Cerita ลูกเพื่อนแม่

ต้น จนท้องตั้งแต่เล็ก เอาง่ายๆ ผมก็ไม่ใช่เด็กที่ดีเด่ห่าไรมากตอนนั้น แต่อย่างน้อยมันก็เพื่อนผม ... เพื่อนเหรอวะ

"แม่ขาาาา" "เอ่ออออ แม่ว่าตอนนี้น้องเล่นคนเดียวก่อนดีมั้ยคะลูก เดี๋ยวแม่เล่นเป็นเพื่อนก็ได้นะคะ^^"

“วันหยุดนี้ คิณบอกแม่ว่าจะไปทะเล แต่ก็ไม่ได้บอกว่าไปกับใคร” คนเป็นแม่ที่เจอลูกอาทิตย์ละครั้ง บอกกับเพื่อนของลูกชาย ในใจคิดว่า เพื่อนลูกชายคนนี้ อาจจะเป็นแฟน เพราะเห็นว่าสนิทสนมกับมาหลายปี แต่ก็ไม่เคยคิดว่า ลูกชายตัวเอง จะไปชอบใคร คนอื่น

แม่ที่มีลูกสาว เป็นเพื่อน ส่ายหน้า " ไม่เป็นไรลูก น้องเพิร์ลไปกับเพื่อนเลย แม่ ไปซุปเปอร์เองได้จ้ะ "

ตอบออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ตอนนี้มันยังไม่มีจริงๆ ผมไม่ได้โกหกสักหน่อย “ถ้ายังไม่มี แม่มีใครคนนึงอยากแนะนำให้ลูกรู้จัก น้องเป็นลูกสาวของเพื่อนแม่เอง” “แม่อย่าจับคู่ให้ผมสิครับ ตอนนี้ผมยังไม่อยากมีจริงๆ”

"เพื่อนล้อหนู เพื่อนบีมพูดว่าน้องนิไม่มีพ่อ" "ความจริงก็ไม่ใช่ว่าเราไม่มีนี่คะ หนูก็แค่ต้องอธิบายให้เพื่อนฟังว่าตอนนี้พ่อจ๋าของหนูอยู่ที่ไหน หนูไม่ควรใช้ความรุนแรงกับเพื่อนก่อนเพราะสุดท้ายแล้ว ลูกแม่ก็ต้องมาเจ็บตัวเองเหมือนที่ทำให้เพื่อนเจ็บ"

ประโยคที่เธอพูดนั้นทำให้ดินหันขวับมามองฉันที่ได้แต่แอบถอนหายใจเงียบๆ “คุณแม่ครับ ผมไม่ไปได้ไหมใครจะอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่ล่ะ” “แม่คำนวณไว้แล้วลูกไปเรียนทั้งโทและเอกเร็วสุดสี่ปีถ้าลูกตั้งใจแต่ถ้าอย่างช้าหรือติดปัจจัยอื่นก็แค่เจ็ดปีหรือเก้าปี ตอนนี้แม่ยังแข็งแรงแม่ถึงอ ยากให้ลูกรีบไป”

"แม่จ๋า วันนี้หนูเย่นกับเพื่อนด้วยค่ะ หนูมีเพื่อนเย่นแย้วนะ" "แล้วเพื่อนชื่ออะไรคะ" "ไม่ยู้จักค่ะ" "อ้าว? งั้นเหรอลูก วันหลังของขวัญก็ต้องถามชื่อของเพื่อนด้วยนะคะ" "ค่ะแม่จ๋า"

แม่และทั้งรู้สึกละอายใจต่อเพื่อนที่เคยร้องขอเอาไว้จนความรู้สึกเหล่านั้นมันเลือนหายไป ถึงแม้ตอนนี้จะเปิดตัวว่าเป็นแฟนกัน แต่การใช้ชีวิตแต่ละวันมันก็เกินขั้นนี้ไปเยอะเลย แม้จะมองว่ามันเป็นการผิดพลาดแต่ความรู้สึกของตัวเองกลับไม่ได้ดีใจหรือยินดีแต่อย่างใด เพียงแต่รู้สึกว่า โชคดีแล้วที่เป็นเขาคนนี้

“ลูกสาวของเพื่อนพ่อ” “พ่อกับแม่มึงคงไม่อยากให้มึงรอหลินอีก ก็เลยอยากให้มึงแต่งงานกับคนอื่นให้จบๆไป”