หนี้แค้นแปดปี เปลี่ยนเป็นเถ้าธุลีของศัตรู Novels & Stories

ลิลลี่ลุกขึ้นยืนเท้าสะเอวอย่างภูมิใจ "สรุปตามนี้นะ สี่ล้านห้า! ฉันไปล้างจานละ เจ้าหนี้ก็นอนอืดอยู่ตรงนี้แหละ!" คินทร์มองตามแผ่นหลังบางที่เดินฮัมเพลงไปล้างจานในครัวด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม "หึ... ยัยตัวแสบเอ๊ย หนี้สี่ล้านห้าน่ะมันลดง่าย แต่หนี้ใจที่เธอติดฉันไว้เน ี่ย... ฉันไม่ลดให้แม้แต่บาทเดียวหรอกนะ"

มินตรามองหน้าเขา พูดความจริง “ฉันเป็นลูกหนี้คุณ มีสัญญาหนี้สามปี” เขาไปปล่อยหนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเธอติดหนี้นี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ “อะไร หนี้ทั้งหมดเท่าไร แล้วผมให้คุณทำอะไรเป็นการใช้หนี้”

“และเจ้ามิได้ติดหนี้อะไรข้าเลย เป็นข้าต่างหากที่ติดหนี้พวกเจ้า! หลายปีมานี้ล้วนเป็นข้าที่ติดหนี้พวกเจ้า ทำให้เจ้ากับเยวี่ยเยวี่ยต้องถูกคนติฉินนินทา ข้าจะชดใช้ให้พวกเจ้าเอง!” “อาอวี๋ เจ้าวางใจได้ ข้าเองก็กลายเป็นคนที่มีเงินหนึ่งตำลึงแล้วให้เจ้าได้เช่นกัน!” “ข้าจะรักพวกเจ้าด้วย ความรักทั้งหมดที่ข้ามี!”

บุญคุณสิบห้าปีที่เลี้ยงดูมา นางจดจำขึ้นใจ แต่สามปีที่เหมือนตกนรก นางก็ลืมไม่ลง นางเคยคิดไว้แล้วว่า ก็ต่างคนต่างชดใช้ ถือว่าไม่มีหนี้ต่อกันอีก ก็ดีเหมือนกัน แต่ภายหลังก็ได้รู้ ว่าตนเองคือลูกแท้ ๆ

สี่ปีมันเหมือนยาวนานและแสนสั้นในคราวเดียว สี่ปีที่ลุงจางฉวนกับป้าสะใภ้ใช้มันเป็นข้ออ้าง ขายนางเป็นอนุให้เพื่อนเศรษฐีของลุงจาง ทั้งคำอ่อนหวานหว่านล้อมจนกลายเป็นขู่บังคับให้นางเป็นอนุ หญิงสาวปฏิเสธเสียงแข็งยืนกรานที่จะไม่ยอมใช้หนี้บุญคุณด้วยการเป็นอนุอย่างเด็ดขาด “เจ้าอายุขนาดนี้แล้ว ตบแต่งไปเป็นอนุก็ดีมากเพียงใดแล้ว” “ให้ข้าทำอย่างอื่นมิได้หรือ? ไยต้องขายข้าเป็นอนุ” “เจ้ามันคนอกตัญญู!”

หนี้พวกนี้กำไรก็ได้ทบกันไปเรื่อยๆ ก็ได้เป็นสัญญาเปื้อนเลือด สามารถจินตนาการได้ว่าลุงรองเสิ่นได้เซ็นสัญญาพวกนี้ในสถานการณ์แบบไหน และสัญญาหนี้เหล่านี้ สี่ปีที่แล้วก็ได้มีแล้ว

“ตอนนี้พี่ต้องการเงินมาหมุนก่อน แล้วพี่จะใช้คืนทีหลัง แกช่วยพี่หน่อยได้มั้ย” “แซนด์น่ะเหรอคะ พี่ภูลืมไปรึเปล่าว่าตอนนี้แซนด์เป็นหนี้สี่สิบล้านอยู่นะ แค่นี้ก็เป็นหนี้หัวโตแล้ว”

“ตอนนี้ให้ทำงานในแคมป์ก่อสร้างครับ เหลืออีกหนึ่งคนของเรากำลังตามถึงเชียงราย” ลูกหนี้รายใหญ่ย้ายถิ่นฐานกลับบ้านเกิด เจ้านี้กำเงินเจ้าสัวหัสดินมานานกว่าห้าปี เงินต้นที่หยิบยืมเพียงห้าแสน ทว่าขาดส่งดอกเบี้ยมานาน หากนับดอกเบี้ยมาด้วยรวมแล้วก็น่าจะทบเป็นล้าน “เตี่ยก็ปล่อยไม่ดูต าม้าตาเรือ ปล่อยให้คนไม่มีกำลังจ่ายคืน”

ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะถามท่านทั้งสอง คิดว่าจะมีหนีแค่ก้อนเดียวแต่ตอนนี้เหมือนหนี้ก้อนนี้จะบานปลายออกไปเรื่อย ๆ "ตอนนั้นพ่อยืมป้ามณีมาหลายครั้งแต่ร่วม ๆ ที่พ่อคิดได้ประมาณ 1 ล้าน"ฉันถึงกับเบิกตาโพรง 1 ล้านเลยเหรอแล้วแบบนี้ฉันต้องทำงานถึงเมื่อไหร่หนี้ ก้อนนี้จะหมด

สรุปสั้นๆ ง่ายๆ ว่าบริษัทฯของคุณพายัพเป็นหนี้ คุณแดนไทย เลิศวัฒนากิจ เป็นจำนวนเงินทั้งสิ้นรวมสี่สิบล้านบาท และคุณพายัพผิดชำระหนี้มาเกินกว่าหนึ่งปี ตอนนี้หนี้สินทั้งหมดทั้งสิ้นรวมหกสิบห้าล้านบาทถ้วน “ที่ผมเรียกทุกคนมาวันนี้ก็เพื่อจะแจ้งให้ทราบว่าเงินจำนวนนี้ผิดช