روايات وقصص ضمن หมอผู้มีพรสวรรค์

ผู้อาวุโสไป๋มองโอรสสวรรค์ที่เป็นคนไข้ของตนเองมานาน เขายื้อชีวิตคนผู้นี้มานับครั้งไม่ถ้วนแต่ก็ยังไม่อาจฟื้นฟูร่างกายที่เสียหายจากสงครามให้กลับมาเป็นปกติได้ จนเขาแอบคิดถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมา. ‘ศิษย์รักของข้ามีพรสวรรค์ที่หาได้ยากยิ่ง ไม่รู้ว่านางจะมีหนทางรัก� �าที่ดีหรือไม่’

“หม่อมฉันรู้มาจากคนที่อยู่ในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ว่าผู้นำภูเขาศักดิ์สิทธิ์มียาวิเศษอยู่ในครอบครอง ซึ่งนั่นสามารถรักษาความบกพร่องของทางสติปัญญาแต่กำเนิดเหมือนกับอาการของบุตรีของหม่อมฉันได้ และยังสามารถรักษาโรคของพระองค์ได้อีกด้วยเพคะ” ต้องบอกเลยว่าคำพูด ของซูชิงอู่ทำให้ฮ่องเต้เฒ่าซาบซึ้งใจจริง ๆ

รับสั่งพร้อมทอดพระเนตรใบหน้าหมอหลวงตรงหน้าพระพักตร์ที่เอาแต่ก้มหน้ามองพื้นอยู่ในขณะนั้น หมอหลวงคนดังกล่าวเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็มิอาจหาเหตุผลใดมาคัดค้านได้ ด้วยเพราะรับสั่งของเหยี่ยนฮองเฮาล้วนถูกต้องและเป็นเช่น นั้นจริงๆ ไม่คาดคิดเลยว่าแคว้นฟ่านจะมีตัวยาวิเศษที่สา มารถรักษาพระอาการที่หนักหนาสาหัสขององค์ชายผู้ปราดเปรื่องจนดีขึ้นภายในเวลาอันรวดเร็ว

“พรสวรรค์ไม่เคยโกหกใคร” “ความสามารถของคุณ สมควรได้รับเวทีที่กว้างใหญ่กว่านี้” คืนนั้น ในที่สุดฉันก็เปิดแฟ้มเอกสารเล่มนั้นออกดู

ชายชราผู้มีหน้าที่เป็นโหรหลวงประจำตระกูลกล่าวเสริม ชาร์ลก็พยักหน้าตามแล้วกล่าวอธิบายปิดท้ายอีกครั้ง "ใช่ขอรับ โดยปกติแล้ว อาการแบบนี้เป็นในแวมไพร์ที่อ่อนแรง จะเหมือนการปิดสวิตช์ตัวเองเพื่อพักผ่อนน่ะขอรับ"

อย่ากระนั้นเลย ขนาดว่าบ้านเมืองสุขสงบแล้วการแพทย์เป็นหนึ่งในใต้หล้า ตัวละครเอกของเรื่องคือหมอหลวง ‘ไท่ซือจิ่ว’ ได้รับการขนานนามว่าเป็นหมอเทวดา ฝีมือเก่งฉกาจเสียจนเป็นที่ถูกใจของฮ่องเต้และเชื้อพระวงศ์ ว่ากันว่าไม่มียาตำรับใดที่เขาไม่สามารถปรุงมันขึ้นมา ครั้งหนึ่ง ฮองเฮา องค์ก่อนเกือบถูกลอบปลงพระชนม์ด้วยยาพิษของแคว้นศัตรู ไม่ว่าหมอคนไหนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไร้หนทางแก้ แต่เมื่อมาถึงมือหมอหลวงผู้นี้ ฮองเฮากลับรอดชีวิตราวปาฏิหาริย์

หมวยเอื้อมมือมาแตะไหล่ “งั้นมึงก็ทำให้เขาเห็น ว่าแม่เขาแม่งโคตรเก่ง โคตรอดทน ถึงจะโดนทิ้ง โดนตัดทุกอย่าง ก็ยังยืนได้อยู่” พริมกัดริมฝีปาก น้ำตาค่อยๆ ไหลออกมาอีก

เขาเป็นหมอแต่เขาไม่ได้ใส่แว่นตา เขาเหมือนนายแบบหรือเหมือนพระเอกในซีรีย์จีนยังไงยังงั้นเลย ที่สำคัญเขาเป็นผู้ชายที่มีแรงดึงดูดต่อเพศตรงข้ามมาก ๆ เขามีเสน่ห์ที่ทำให้ทุกครั้งที่เขาเดินเข้ามาในห้อง ทุกสายตาจะต้องหันไปมองอย่างหลงใหล โดยเฉพาะกับเธอ เขาคือหมออคิราห์ วรโชติเมธีกุลหรือหมอพอร์ช “หนูนุดามารับพี่เกี๊ยวกลับบ้านค่ะ” เมื่อเกี๊ยวเดินเข้ามาหาสองพ่อลูกที่ตอนนี้ยืนอยู่ในห้องสมุดเดียวกับเธอ เธอรู้สึกแปลกใจแต่ก็ไม่กล้าถามอะไร ได้แต่ยิ้มรับในความสดใสของเด็กน้อย และเก็บความแปลกใจไว้ในใจเช่นเดิม

หลุดเอ่ยถามด้วยความเขินอาย เธอไม่ได้โลกสวยถึงขั้นไม่รู้ว่าการตรวจพรหมจรรย์จะต้องทำอย่างไร และของสงวนที่ไม่เคยมีชายใดได้เห็นจะต้องมีหมอรูปหล่อตรงหน้าเป็นคนแรกที่ได้เห็นและสัมผัสอย่างนั้นหรือ! “นี่คุณจะเอายังไง หมอไม่สามารถทำใบรับรองผลขึ้นมาเองได้นะครับ เกิดคุณสร้างเรื่องข ึ้นมา หมอว่ามันไม่คุ้ม และถ้าคุณไม่สะดวกใจตรวจก็ไม่เป็นไร” อัคคีพูดอย่างรำคาญ เธอไม่ควรจะเรื่องมากหรือต่อรองอะไรด้วยซ้ำ เพราะในฐานะแพทย์ เขาไม่สามารถเขียนผลตรวจมั่วๆ ได้

ธารณ์ชวนคุยต่อ เมื่อเห็นหญิงสาวเงียบไปหลังจากพูดชื่อเพื่อน "ทำไมละคะ" "ก็คนไข้เห็นเราใส่ชุดกาวน์ไม่รู้หรอกว่าเราแผนกไหน เห็นเป็นหมอก็ถามไว้ก่อน ซึ่งบางอาการก็ต้องเป็นหมอเฉพาะเท่านั้น อย่างคราวก่อนก็มีคนไข้มาถามเรื่องผ่าตัดสมองกับผม ผมก็ไม่รู้จะตอบยังไง เพราะปกติผมรับ ดูแลแต่หัวใจอะครับ โดยเฉพาะหัวใจสาวๆ" ปภาวรินทร์หัวเราะกับมุขสามบาทห้าบาทของหมอหนุ่ม ความจริงไม่ได้ขำเขาเท่าไหร่หรอก แต่ตลกอาการของหมอพีร์มากกว่าที่กลอกตามองบน เบ้ปากกับมุขของเพื่อน