หม่ามี๊เกิดใหม่ไฉไลกว่าเดิม Novels & Stories

กินเยอะแล้วเห็น​ไหม​ ลำบากแดดดี้เลย​ " หม่ามี้​ขาทำไมน้องกินนมเก่งจัง " ตอนน้องพราวเกิดใหม่​ๆก็กินนมเก่งเหมือนกันค่ะ​ " แดดดี้​ก็กินนมเก่งไม่แพ้น้องเลยนะ

“แล้วฉลามล่ะ หายแพ้ท้องแทนเมียแล้วใช่ไหม” “หายแล้วๆ พี่เสือ ผมมีข่าวดี ผมได้แฝดละพี่ ท้องของอุ๋งใหญ่กว่าตอนตั้งท้องเต๋าเต้ยเยอะเลยเมื่อเทียบกับอายุครรภ์”

พ่อแม่บอกฉันหมดทุกอย่างว่าชาตินี้ฉันทำอะไรไว้บ้าง เหมือนโจวเผยเปลี่ยนไปตั้งแต่วันเกิดของฉัน ฉันเดาว่าเธอก็น่าจะกลับมาเกิดใหม่เช่นกัน ตอนนี้เหมือนฉันมีพลังเต็มเปี่ยมอีกครั้ง เผยเผยกลับมาเกิดใหม่เหมือนฉัน ไม่แน่เธออาจเข้าใจฉันก็ได้ ฉันเริ่มตามหาเบาะแสของเผยเผย

กลางกายสาว ความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนหวนกลับมาฉายซ้ำในหัวสมองเป็นฉาก ๆ ๆ ใบหน้างามพลันร้อนผ่าวสลับซีดเผือด ไม่ใช่ความฝัน... นางเกิดใหม่แล้ว และนางก็เพิ่งผ่านค่ำคืนวสันต์กับบุรุษแปลกหน้าไปแล้วจริง ๆ !

“เจ็บอีดอก กูหมายถึง กูอยากเกิดมาแล้วไม่มีขนเหมือนมัน” “ตายเกิดใหม่ แต่ก่อนตาย ชาตินี้มึงต้องทำบุญเยอะๆ เพราะไม่รู้ว่าเกิดใหม่แล้วจะได้เกิดมาเป็นคนอีกรึเปล่า กลัวเกิดเป็นหมา แต่อีจินก็เกินไปหน่อยนะกูว่า หื่นเกิน แค่เห็นหน้าอีมิก็แข็งแล้ว” เส้นด้ายพูดไปหัวเราะไปพลา งนึกภาพจินจ้องจะจับไอมิเอะกินตลอดเวลา

“มีความสุข?” “ทุกข์ต่างหากล่ะไอ้ห่า! ตอนแรก ๆ เอาอกเอาใจกูอย่างงั้นอย่างงี้ อ้อนเหมือนแมวน้อยทุกเช้าเย็น แต่ดูตอนนี้สิ! จากแมวน้อยกลายร่างเป็นอิเสือโหด! โหดร้ายกับกูทุกทีถ้าได้มีโอกาส! เรื่องบ่นให้ผัวอันนี้ยืนหนึ่ง! กูเชื่อว่าบรรดาผัวทั้งหลายน่าจะชิน... มีเมียเหมือนมีแม่ ยิ่งกว่าแม่บังเกิดเกล้าซะอีก!” “...”

ชายชราทบทวนคำขอก็พบว่าไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงที่เขาสามารถทำได้จึงพยักหน้าลูบเคราของตนไปด้วย "เย้" เธอดีใจอย่างมากที่ได้ไปเกิดใหม่ในยุคจีนโบราณที่ใฝ่ฝัน อีกไม่นานภาพตรงหน้าพลันดับมืดลงไป

มาถึงก็เริ่มเลยนะ ฉันจะเปลี่ยนตัวเองเป็นผู้หญิงเรียบร้อยต่างหากล่ะ พูดน้อย ๆ “เอ่อเอาใหม่ก็ได้นึกว่าไปเกิดใหม่แล้วซะอีก...แค่นี้ไม่น่าจะเสียมารยาทแล้วเนอะ” “ปากเสียเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะยายนี่” มายาหันมาจ้องหน้าฉันเขม่ง

“ไม่สิ นั่นไม่ใช่แมวเนย” “แต่แมวใหม่กระโดดได้สูงกว่า ขนก็นิ่มกว่านะคะ ราคาก็แพงกว่า” คำถามของจิตแพทย์สาวยิ่งทำให้คนฟังนิ่วหน้า

“เปลี่ยนไปมากเลยละเจ้าค่ะ ราวกับเกิดใหม่ แต่ก็ดูสุขใจมากกว่าแต่ก่อนนักเจ้าค่ะ” “แค่นั้นก็เพียงพอแล้วแม่นาง”