หย่าร้าง

เรื่องของเรา...จะเอายังไง โดย แสงเทียน >>> ผมไม่สนว่าคุณจะเป็น หรือ ไม่เป็นอะไรกับมัน! แต่ ได้ ผม แล้ว ก็รับผิดชอบกันด้วย!! โปรยปก "คุณอย่ากระแทกแรง ฉันเจ็บ...." "คุณแค่อึดอัด...ไม่ได้เจ็บ" "มะ ไม่...ฉันเจ็บ คุณ..." "เรียกชื่อผมสิ...นนท์ คุณนนท์ เรียกสิมิน" "คุณนนท์ มินเจ็บ อึกกก!!"

พิมดาว สาวน้อยที่มีลักษณะคล้ายทอมบอย จนเพื่อนต่างตราหน้าว่าไม่มีผัวแน่นอน แต่เธอหาได้สนใจไม่ ด้วยความชอบกีฬายิงปืนเป็นชีวิตจิตใจเธอแอบพ่อกับแม่ไปฝึกยิงปืนประจำที่สนามฝึกจนเป็นนักแม่นปืนประจำสนามก็ว่าได้ เธอยิงปืนเก่งก็ไม่ได้หมายความว่าอย่างอื่นจะเก่งตามไปด้วย กับข้าว อาหาร ที่ผู้หญิงควรทำเธอไม่เป็นสักอย่าง "พิมดาวเอ้ย...ลูกเหมือนผู้ชายเข้าไปทุกทีละนะ" เมื่อบิดาและมารดาของเธอเอ่ยทัก แต่พิมดาวในวัยกำลังเป็นนิสิตมหาวิทยาลัยหาได้สนใจไม่ ทำตามฝันต่อไป เธอชอบลุยเหมือนผู้ชาย จนบางทีคิดว่าเป็นทอมบอย แต่ด้วยใบหน้าที่หวานประดุจน้ำผึ้งเดือนห้าก็ลบเลือนภาพทอมบอยออกไปจนหมด เมื่อจบการศึกษาเธอ พิมดาวตระเวนหางานทำหวังช่วยพ่อกับแม่มีรายได้อีกทาง แต่งานสมัยนี้หายาก สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้คือแม่ค้าในตลาดนัด ขายชุดชั้นในทั้งชายและหญิงอย่างไม่อายใคร พิมดาวคิดว่าทุกอย่างที่ทำแล้วได้เงินเธอทำได้หมด อาชีพสุจริตเป็นความภูมิใจของเธอ... แล้วเธอจะพบกับมาเฟียของเราได้ยังไง โปรดติดตามได้ในเรื่อง อ่านฟรีจนจบ สนับสนุนไรท์ด้วยนะ ขอบคุณคะ

เพียงเพราะคืนเหงาคืนหนึ่งป๋องแป้งได้สร้างตราบาปให้กับตัวเองและหนุ่มรุ่นน้องที่เป็นเภสัชกรชื่อธนา และความผิดพลาดเพียงคืนเดียวคืนนั้นได้เปลี่ยนชีวิตของเธอไปจากเดิมมากมาย

ชีวิตที่เขาเคยปรารถนาเพื่อไปเริ่มต้นใหม่กับ 'ผู้หญิงที่รัก' วันนี้เธอคืนมันให้แล้ว...

"ฉันยอมเลิกกับคุณง่ายๆ เพราะคุณบอกว่าไม่มีความสุขที่อยู่ด้วยกัน" ณรัฐนิ่งไปทันที "หนิง... ผมรู้ว่าผมเคยพูดคำนั้นจริงๆ แต่ช่วยฟังผมอธิบายได้ไหมว่าทำไม" "ตอนนั้นเราต่างก็ไม่ฟังกัน และผมไม่มีเวลาเหลือมาก รวมถึงผมไม่อยากเห็นแก่ตัวขอให้คุณรอในช่วงสองปีที่ผมไม่อยู่ ผมเลยพูดคำนั้นออกไป" "ผมอยากบอกว่าผมไม่เคยไม่มีความสุขที่เราอยู่ด้วยกัน และผมก็ไม่เคยไม่รักคุณ" นีนนารากระพริบตาถี่ๆ "เรื่องความรู้สึกมันก็เรื่องนึงค่ะ แต่ประเด็นคือคุณรู้ว่าถ้าพูดคำนั้นฉันจะต้องเสียใจ แต่คุณก็ยังเลือกจะพูดมันออกมา" ณรัฐรับฟังคำพูดนั้นอย่างโต้แย้งไม่ได้ และเขาในวันนั้นก็ยังเลือกจะทำ ไม่เคยมองว่าเห็นแก่ตัวเขาแค่รู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่เขาต้องพูดออกไป และเธอต้องฟังและทำตามโดยปัดความรู้สึกผิดทิ้งไป แต่เมื่อวันนี้ถูกชี้ให้มองจุดนั้นอีกครั้งเขาจึงเห็นความจริงที่แม้แต่ตัวเองก็แทบจะรับไม่ได้ "หนิง" เขาพูดเสียงพร่า "ได้โปรดเถอะ... เราลืมมันไปได้ไหม" ถ้าเธออยากให้เขารู้สึกผิดถึงที่สุด เธอก็ทำสำเร็จแล้ว

เสียงตีดังเพียะ ดังออกมานอกห้อง คนข้างนอกต่างสงสารคนในห้องจับใจนัก ทำไมนะทำไม น้องครีมต้องทนถึงเพียงนี้ คนข้างนอกห้องต่างภาวนาให้พายุอารมณ์ของคนในห้อง สงบลงโดยไว ภาวนาให้ทุกอย่างจบลงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่คนที่ถูกกระทำ จะบอบช้ำไปมากกว่านี้

คุณพ่อขา... หนูอยากได้พี่สาวคนสวยมาเป็นแม่ คำขอของบุตรสาวตัวน้อยทำเอาหัวใจของผู้เป็นบิดาสั่นคลอน กวินภพคุณพ่อลูกติดผู้สุขุมและร้อนแรง ต้องมาพ่ายแพ้ให้กับความสดใสของเธอ

ใบหย่าไม่ใช่สิ่งเดียวที่ชายผู้เป็นสามีทิ้งไว้ หากมีอีกหนึ่งสายเลือดที่เขาไม่ต้องการ…

ผู้หญิงแบบเธอจะให้ฉันเอาไปใช้งานอะไรได้นอกจากเรื่อง…บนเตียง!! เมื่อชีวิตของพริบพรีถึงคราวพลิกผัน พ่อของเธอติดหนี้การพนันแล้วหายตัวไปเหลือทิ้งไว้เพียงแค่จดหมายหนึ่งฉบับที่ระบุที่อยู่ของเจ้าหนี้ เธอเลือกที่จะเผชิญหน้าแทนที่จะหนีหายไปแบบไม่รับผิดชอบ แต่พอไปเจอเจ้าหนี้ก็ต้องตกใจ เขาเป็นถึงประธานของบริษัทยักษ์ใหญ่ในประเทศและเบื้องหลังยังเป็นถึงลูกชายของแก๊งมาเฟียใหญ่

"ท่านแม่เจ้าคะ ท่านลุงคนนี้บอกว่าเขาคือบิดาของพวกเราใช่หรือไม่เจ้าคะ" บุตรสาวเอ่ยถามารดาในขณะที่จ้าวเหวยเจิ้นยืนอย่างสง่าอยู่ตรงหน้า ขุนนางที่ตามเสด็จฮ่องเต้มาล่าสัตว์ก็รอฟังคำตอยบจากปากอดีตพระชายาของจวิ้นอ๋อง จางอวี้ซินเห็นว่าไม่สามารถโกหกคู่แฝดอีกต่อไปได้จึงพยักหน้าเบาๆ เด็กชายอีกคนมองหน้ามารดาก่อนจะเอ่ยถาม "ท่านแม่ มิใช่ท่านบอกว่าท่านพ่อพวกเราตายแล้วหรือขอรับ" จ้าวเหวยเจิ้นคิ้วกระตุก กล้าแช่งชักหักกระดุกเขาเชียวหรือนางนับวันยิ่งกล้ามาากนัก จางอวี้ซินไม่สนใจว่าตรงนั้นจะมีอดีตพ่อสามีอย่างชินอ๋อง หรือจะมีองค์หญิงองค์ชายขุนนางยศใหญ่ใดๆ ยืนอยู่ นางตอบกลับคำถามบุตรชายน้ำเสียงราบเรียบ "เสี่ยวเทียน แม่จะบอกลูกว่าคนบางคนตายน่ะแล้วจริงๆ แต่บางที่นรกอาจมิต้องการคงอยู่ที่ไหนก็ไร้ประโยชน์ เลยทำได้เพียงตะกายฝาโลงพยายามปีนขึ้นจากหลุมมาอีกครั้งน่ะ ลูกไปรอที่รถม้ากับน้องก่อนแม่มีธุระจะคุยกับคนแปลกหน้าคนนี้" "ท่านลุงเจ้าคะ ท่นเป็นท่านพ่อจริงเช่นนั้นไปอาบน้ำก่อนนะเจ้าคะ" "ใช่แล้ว..ท่านตายมานานเท่าอายุพวกเราคงเหม็นเน่านาดู" จ้าวเหวยเจิ้น"......"