หลงราช Novels & Stories

จ้าวหย่งคังกล่าวขึ้นมาอีกครั้ง สตรีนางนี้รู้จังหวะดีนัก นางเดินก้าวข้ามประตูเข้าไป ยอบกายลงอย่างงดงาม ยืนขนาบเคียงข้างกับแม่ทัพจ้าว ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มอยู่เสมอ จ้าวหย่งคังจึงได้กล่าวขึ้นมาอีกครั้ง “ถังม่านชิงจะมาเป็นภรรยารองของลูก และนางจะอยู่ที่แดนเหนือด้ วยกันขอรับ”

เป๊งยกที่หนึ่ง เสียงระฆังตีก่อนขึ้นชกมวยดังขึ้นในหัวของเพียงพอ ไม่คิดว่าคุณอคินก็ยังมีโมเมนต์ผู้ปกครองเหมือนเดิม ‘หวงยิ่งกว่าพ่อ’

าไว้แน่น มู่หานจวินแอบถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเบาๆ ทั่วทั้งวังหลวงมีผู้ใดบ้างไม่รู้... ว่า องค์ชายรองซ่งเหวิน ผู้นี้ เป็นทั้งลูกแหง่ปากหวาน และเป็นโอรสองค์โปรดดุจแก้วตาดวงใจของไทเฮา ทว่าชะตาฟ้าลิขิตกลับเล่นแง่ เพราะผู้ที่ได้ก้าวขึ้นนั่งบนบัลลังก์มังกรในปัจจุบัน กลับไม่ใช่องค์ชายคนโปรดของพระนาง... แต่เป็น ฮ่องเต้หลงเหวิน ซึ่งเป็นเพียงพระโอรสที่เกิดจากสนมชั้นต่ำเท่านั้น!

บรรยากาศในท้องพระโรงยามเช้าเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มตก ขุนนางนับร้อยยืนก้มหน้าตัวสั่นงันงก เบื้องหน้าของพวกเขาคือ ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ ผู้มีฉายาว่า 'มัจจุราชหน้าหยก' หยวนเฟยหลง ในชุดคลุมมังกรสีดำขลิบทองนั่งตระหง่านอยู่บนบัลลังก์ ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชา แผ่รังสีอำมห ิตกดดันจนเหล่าขุนนางแทบไม่กล้าหายใจ

รัชศกชางซิ่ง ปีที่สิบหก คือปีที่นางได้รับการหมั้นหมายกับหลงจื่อซวน องค์ชายรองของฮ่องเต้เทียนฉี่กับหวังซูเฟย ก่อนที่จะได้อภิเษกสมรสกันในปีถัดมา ภายใต้การสนับสนุนของตระกูลเฉิน ด้วยการยกความดีความชอบในการยึดแคว้นต้าหมิงให้ นั่นจึงทำให้หลงจื่อซวนได้รับการแต่งตั้งให้เป ็นไท่จื่อ และเพียงแค่ปีเดียว หลงจื่อซวนก็ก้าวขึ้นครองบัลลังก์ต่อจากฮ่องเต้เทียนฉี่ในรัชศกชางซิ่ง ปีที่สิบแปด และสิ่งแรกที่มันทำก็คือการโยนข้อหากบฏใส่หน้าตระกูลของนาง!

หลิงอวี๋พยายามนึกย้อนถึงคนตระกูลหลงที่อยู่ในสมอง คำเรียกว่าท่านอ๋องนั้นเป็นได้เพียงแค่ลูกชายของมหาเทพหลงมิกี่คนเท่านั้น หลงหมิงก็คือเจ้าแห่งทะเล ส่วนพ่อของหลงเพ่ยเพ่ยก็เป็นเจ้าแห่งทิศใต้

อาเฉียนรีบปิดประตูใส่หน้าผู้คนเพื่อบดบังสายตาสอดรู้สอดเห็น คนสกุลไป่ลุกขึ้นยืนก้มหน้าอย่างทำตัวไม่ถูก “เอาล่ะ ข้ายังไม่เคยได้พบหน้าและแนะนำตัวสักครั้ง ทั้งๆที่พาตัวเหลียนฮวาไปอยู่ด้วยเสียนาน ข้าคือจ้าวหลงเทียน ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน วันนี้มาเพื่อจะรับตัวเหลียนฮวาเข้าไปอ ยู่ในวังหลวง นางตั้งครรภ์มังกรแล้ว ต้องได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม หวังว่าพวกท่านคงไม่คัดค้าน”

ฮั่นคุณ “ถ้าเช่นนั้นพวกเจ้าก็รีบหาเมียเสียสิ จะได้ไม่เป็นภาระข้า” “ท่านพ่อ ตั้งชื่อให้น้องเถอะขอรับ” “น้องห้าของเจ้า ชื่อ หยางเพ่ยหลง น้องหก หยางเทียนหลง ส่วนน้องเจ็ดหยางหนิงเฟิ่ง”

จิดารันที่เดินตามมาเอ่ยถามยิ้ม ๆ ดวงตาสวยเฉี่ยวจับจ้องร่างบางที่ดูน่าทะนุถนอมไม่วางตา “ครับ คนนี้ชื่อพราวเป็นแฟนผมเอง ส่วนอีกคนชื่ออิงฤดีเป็นเพื่อนในแผนกเดียวกัน”

‘ช่วยหรือขอรับ’ ‘อืม เจ้าหลงทางมานานเกินไปแล้ว จากนี้ควรมีความสุขเสียทีนะ’ ‘ข้าหลงทางหรือขอรับ หมายความว่าอย่างไรกัน’ อคิราห์พนมมือถาม ไม่เข้าใจว่าพระรูปนี้พูดถึงอะไรอยู่ เค้าไม่ได้เดินทางไปไหนทำไมถึงได้หลงทาง หรือหมายถึงตอนนี้งั้นเหรอ