หลงราช Novels & Stories

“พระองค์ก็คือฮองเฮาซีฮัน เป็นพระอัครมเหสีเอกของฮ่องเต้เฉียนหลงผู้เกรียงไกร พระองค์ทรงดำรงพระอิศริยยศอยู่เหนือพระสนมของฮ่องเต้นับร้อย” “ใช่...ข้าเคยอ่านประวัติศาสตร์และรู้ว่าเฉียนหลงฮ่องเต้เป็นนักรักบันลือโลก” “อะไรคือบันลือโลกหรือเพคะ” “ก็โด่งดังยังไงล่ะ เป็นที่ร ู้จักของคนทั่วไป”

พระราชวังต้าหมิงกง ตำหนักองค์ชายหลี่หลงจี พระวรกายสูงใหญ่ของโอรสสวรรค์ พระนามหลี่หลงจี กำลังทอด พระเนตรภาพเขียนสีตรงหน้าด้วยความพึงพอพระทัยเป็นยิ่งนัก ด้วยภาพวาดดังกล่าวปรากฏเป็นภาพอิสตรีที่กำลังยืนชมดอกโบตั๋น ภาพวาดที่ขึ้นเป็นมันวาวยิ่งขับให้อิสตรีท ี่อยู่ในภาพดังกล่าวงดงามอย่างยิ่งยวด

หลิวห่าวเทียนพูดยืดยาว “คนที่บอกข้าก็คือองค์ฮ่องเต้นั่นแหละเจ้าค่ะ” “เจ้าหมายความเยี่ยงไร” ฮัวหยุนที่ยืนเงียบอยู่นานไม่ปล่อยผ่าน “ก็หมายความว่าองค์ฮ่องเต้มีนามจริงว่าหลิวเช่อใช่หรือไม่ ส่วนนามรองของพระองค์คือจื่อถง ซึ่งหลังจากข้าได้ยินข้าก็ย่อมรู้ได้ทันทีอย่างไรเล่า” เจ้า ตัวเล็กตอบพลางยกมือกอดอก

ฮิมาริคือน้องต่างมารดาคนที่สองในจำนวนพี่น้องสี่คนที่เกิดจากแม่เดียวกัน เธอรู้ว่าพี่ชายไม่พอใจแต่ก็ทำเป็นไม่รู้ “หัวนอนปลายเท้าเป็นอย่างไรบ้างเราก็ไม่รู้นะคะ” “เท่าที่ฉันรู้ ก็ดีกว่าคนใกล้ตัวฉันหลาย ๆ คนนะ” “คุณลุงว่าหนูเหรอคะ” หญิงสาววัยสิบเก้าปีนามว่าโมเอะรู้สึกร้อนตัวกับคำพู ดของผู้เป็นลุงคนโต

ตึ่ง เสียงของลิฟต์ที่มาถึงดังขึ้นแต่ฉันก็ยังคงยืนนิ่งเหม่อลอยไม่ยอมเดินไปไหนจนบอดี้การ์ดเข้ามาสะกิดเบาที่บริเวณแขนเพื่อให้ฉันได้สติและหลุดออกจากภวังค์แห่งจินตนาการ "เชิญครับ" "ขอบคุณค่ะ" "นายหญิงอย่าไปฟังเลยนะครับ ในเมื่อนายเลือกนายหญิงแล้วไม่มีทางที่นายจะไปชอบค นอื่นได้แน่นอนครับ"

เขาเปิดมันช้า ๆ กลัวเหลือเกินว่าจะเห็นชื่อของนางในนั้นแต่ผู้เขียนไม่ใช่นาง “ข้า หลงจื้อ อดีตรัชทายาทแห่งราชวงศ์หลงอวี่ ขอรับผิดในความขลาดเขลาของตน ที่เลือกหนีแทนที่จะเผชิญ ที่เลือกยอมให้ประวัติศาสตร์เขียนคำว่า ‘กบฏ’ ลงบนชื่อของคนที่ข้ารัก”

เซ็งชิบหาย “ไอ้ลูกโชน มันก็แค่เสือผู้หญิงธรรมดาเพื่อน” ไอ้รุ่ง เพื่อนผมที่มานั่งแดกเหล้าด้วยกันโพล่งขึ้นมา ไอ้นี่แหละที่ผมมักให้เป็นสายให้บ่อยๆ จริงๆ จะใช้รุ่นน้องก็ได้ แต่ต้องจ่ายเงินมันร้อยนึงค่าสืบหาข้อมูลศัตรู “ม่อไปทั่ว โดยเฉพาะสาวคณะแพทย์อะไรนั่นที่แฟนม ึงเรียนอยู่” ไม่เคยได้ยินเหรอ เพื่อนกันให้คำปรึกษาฟรี

เสียงระฆังนั้นกำลังบ่งบอกถึงพิธีเฉลิมฉลองที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากการให้กำเนิดโอรสจากสนมคนหนึ่งของฮ่องเต้แคว้นเป่ยหยางแห่งนี้ ฮ่องเต้พระองค์นี้มีพระนามว่า หยางจื้อเฉิง พระองค์ทรงมีฮองเฮาอยู่เคียงข้างเป็นหงส์คู่มังกรมาเนิ่นนานและมีสนมคนโปรดอีกหล ายนางจนเต็มวังหลัง

ร่างเล็กสั่นเทาด้วยความกลัว มือชื้นเหงื่อ แต่ยังสู้คุกเข่าก้มหน้ามือราบกับพื้นทั้งสองข้างรอฟังขันที “ราชโองการจากองค์จักรพรรดิ เนื่องด้วยเซียวลู่หลานทำคุณงามความดี ช่วยชีวิตชินอ๋องให้พ้นจากอันตรายที่ถึงแก่ชีวิต กระทำความดีคอยช่วยส่งข่าวให้ทางราชสำนัก ขอประการยกโทษท ั้งหมดของตระกูลเซียวให้แก่เซียวลู่หลานเพียงผู้เดียว และคืนตำแหน่งกงจู่เดิมพร้อมชื่อพระราชทานนามใหม่ ฮุ่ยหมิ่นกงจู่ พระราชทานสมรสแก่เย่ชินอ๋อง กินตำแหน่งขั้นหนึ่ง ตำหนักอิงฮวาถนนสายตะวันออก ผ้าแพรยี่สิบพับ ทองสิบหีบ รับราชโองการ!!”

หลงไท่ คือชื่อรองที่มีเพียงฮ่องเต้กับสวีหวงกุ้ยเฟยเท่านั้นที่เรียกได้ แม้แต่เหล่าอี๋เหนียงที่เขาโปรดปรานยังไม่กล้าเอ่ย แต่สตรีตรงหน้ากลับเรียกออกมาง่าย ๆ เช่นนี้! ระหว่างที่ร้องไห้ฟูมฟาย จี้หงเหมยก็แอบเช็ดทั้งน้ำตา เครื่องประทินโฉม และน้ำมูกลงบนชุดเจ้าบ่าวของเขาอย่างสา แก่ใจ