หลงราช Novels & Stories

คราวนี้ใบหน้าเธอแดงก่ำ ยิ่งมองลำท่อนที่ขึ้นแข็งเป็นลำแล้วก็พาให้ใจสั่น แม้ส่วนลึกในใจจะร่ำร้องหาเขา แต่ว่านี่มันเพิ่งบ่าย หากเริ่มตอนนี้มีหวังเธอไม่ต้องเดินพอดีพรุ่งนี้ ชายหนุ่มคว้าแขนหมับแล้วลากเข้าไปชิดลำตัวพร้อมกระซิบรอดไรฟัน “พี่ขี้หึง และก็เป็นคนหวงของ ยิ่ งเมียจะหวงเป็นพิเศษ และไม่อนุญาตให้แจกยิ้มกับใคร ถ้าปลายไปนั่งให้ผู้ชายมองโลมเลียอีก พี่จะเอาทั้งวันทั้งคืน”

หลันฮวาถามกลับไปด้วยสีหน้าท่าทางงุนงง “ก็บุรุษที่ร้องเรียกชื่อเจ้าอยู่นั่นอย่างไรเล่า เขาคือพระอนุชาในฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน นามว่าเฉินฟางหรง ถือบรรดาศักดิ์ชินอ๋อง” หลี่เจียงตอบทำเอาหลันฮวาถึงกับตกตะลึงคาดไม่ถึงเลยทีเดียว

หวงหลงหมายถึงเจียงหมิงเจ๋อ “อา ท่านจำข้าได้เช่นนั้นหรือ” “ข้าเคยเห็นท่าน ยามนั้นท่านถูกสังหารไร้ซึ่งดวงวิญญาณแล้ว อีกทั้งข้ายังจดจำกลิ่นอายบงกชคืนวัฏ และเกล็ดมังกรของข้าที่หลอมรวมในกายท่านได้ ในโลกนี้มีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่จะสามารถมีทั้ง 2 สิ่งจากถ้ำหิมะพันปี ที่แท้ท่านผู้นั้นนำไปเพื่อให้ท่านเช่นนั้นหรือ”

ฉันกวักมือเรียกคนที่อยู่ให้ลงข้างๆ ฉัน ซึ่งเขาก็มานั่งลงแต่โดยดี "อาร์มจ๋าา มึงชงเหล้ามาหายเขาหนอยยยย" "หายอะไรละ ให้ เอ่อ... เอาไหมครับพี่เฟย" "ใครชื่อเฟย ชื่อเหมือนผัวกูเลยง่าา" ประเทศไทยนี้จะมีคนชื่อเฟยสักกี่แสนคนกันเชียว ว่าแต่เขาอายุมากกว่าหรอไอ้อาร์มถึงเรียกเข าว่าพี่อ่ะ

ธอจะเป็นอะไรที่สำคัญสำหรับเชา เพราะว่าเขามีคนที่รักและอยากใช้ชีวิตด้วยอยู่แล้ว ซึ่งคนๆ นั้นก็ไม่มีวันเป็นเธอ ‘หนู…ตกลงค่ะ’ คชาไม่ได้ตอบอะไรนอกจากสั่งให้เธอเก็บข้าวของที่จำเป็น ส่วนเขาก็เดินหายออกไปจากบ้านทิ้งไว้ก็แต่คุณดนุมือขวา ที่ขับรถพาเธอไปทิ้งไว้ที่คอน� �ดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระเจ้า

ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นกษัตริย์ครองแคว้นจ้าว นาม จ้าวเทียนหลง อยู่ในฉลองพระองค์สีเหลืองทองนั่งบนบัลลังก์สูงสุดในท้องพระโรงของวังหลวงด้วยท่วงท่าสง่างามและองอาจ เอ่ยขึ้นทันทีที่บทสนทนาผ่อนคลายลงมากแล้ว “พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท พระองค์มากความสามารถ กระหม่อมย่อมต้องเห็นด้วยอยู ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เหวินหลางเอ่ยแย้งด้วยรู้ดีว่าฮ่องเต้พระองค์นี้มิได้ต้องการว่าร้ายตนแต่อย่างใด

อนเขากับฮองเฮาและไทเฮาจึงจะเสด็จไปจะดีกว่า ฮ่องเต้เห็นว่าในเมื่อเขาไปเองไม่ได้ตอนนี้ เขาก็แค่ออกราชโองการตั้งชื่อให้เหลนทั้งสองคนของเขาเสียก็สิ้นเรื่อง ฝ่าบาททรงสั่งขันทีให้นำราชโองการไปที่จวนแม่ทัพใหญ่หลังจากตั้งชื่อให้เหลนชายคนโตว่าเจียงโหย่วเฉียง ส่วนเหล นคนรองฝ่าบาททรงให้ชื่อว่าเจียงคงหมิง ขันทีเฒ่าเมื่อได้รับราชโองการแล้วก็รีบขอตัวไปที่จวนแม่ทัพใหญ่ก่อนที่พวกเขาจะตั้งชื่อ

หลิวอี้เฟยรีบถาม "ถวายพระพรพระชายา ข้าน้อยชื่อว่า จางหลง เป็นองค์รักษ์ของท่านอ๋อง"

มันเคยมีอยู่ ครั้นนั่งต่อได้ไม่นาน เสียงร้องขานก็ดังขึ้นจากหน้าประตูตำหนัก “ฮ่องเต้เสด็จ... ฮองเฮาเสด็จ...” ภายใต้แสงสว่างของไข่มุกราตรีบนเสาหยกที่ส่องแสงเรืองรองกระจ่างตา พระวรกายสูงสง่าในฉลองพระองค์สีเหลืองปักฝีเข็มเป็นมังกรทองทะยานฟ้า ทรงเยื้องย่างเข้าสู่งานเลี้ ยงเคียงข้างพระวรกายบางในฉลองพระองค์สีแดงถักทอลวดลายหงส์สยายปีกของมารดาแห่งแผ่นดิน ด้านหลังของทั้งสองพระองค์ติดตามมาด้วยเหล่าบรรดาองค์ชายและนางสนมในชุดงดงามละลานตา

อรรถกรณ์รีบยกมือห้ามชโลธรเอาไว้เสียก่อน “ไม่เป็นไรดีกว่าครับผมอิ่มพอดีเลย.. เดี๋ยวน้ำซุปนี่ผมทานเลยครับ” เขาว่าเท่านั้นก่อนจะใช้ช้อนตักน้ำซุปในถ้วยขึ้นมาพิจารณาอยู่สักพัก เขารู้สึกลังเลขึ้นมาที่จะเอามันเข้ามาในปากกลัวว่ารสชาติมันจะประหลาดพิลึกเหมือนกะเพราของเขาในวัน นี้