หวงรักพ่อเลี้ยง Novels & Stories

ตรัยคุณมองดูอาการคลั่งรักแล้วคันปากยิบยิบ อยากจะให้ภรรยามาเห็นเหลือเกิน ว่าเพื่อนรักที่ใครต่อใครบอกกันว่าเข้าถึงยาก กลับเสียงสองใส่พ่อเลี้ยงที่ไม่ได้มีลุคอย่างที่ใครคิดไว้สักนิด " สวัสดีครับคุณตรัย " พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยทักทายพระเอกเพื่อให้คนอื่นไม่ผิดสังเกตแต่สายตากลับจ้องไ ปที่คนที่กำลังนั่งแต่งหน้าทำผมอยู่

จู่ๆ ภาพแห่งความสุขในอดีตก็ปรากฏขึ้นมา เสียงทุ้มของจางเฉิงที่ยังคงดังก้องอยู่ในหัว ดวงตาคู่สวยค่อยๆ หลับลงช้าๆ เพื่อให้เห็นภาพทุกอย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้น " หลินคิดถึงป๊าจังเลย " ดวงตาคู่สวยที่ยังคงปิดอยู่มีน้ำใสค่อยๆ ไหลออกมา เสียงใสที่สั่นเครือพึมพำถึงจา งเฉินผู้เป็นพ่ออย่างแผ่วเบา หิรัญที่เห็นท่าทีที่ผิดปกติของหญิงสาวตั้งแต่ไฟดับ เขาค่อยๆ ลุกจากโซฟาแล้วเดินตรงมาหาคนตัวเล็กอย่างเงียบๆ

คนเป็นพ่อเอามือมาลูบหัวเล็กของลูกสาวที่เขาเองก็รักเหมือนลูกแท้ๆ เห็นกันมาตั้งแต่มะปรางอายุสองขวบ เลี้ยงมาเองกับมือ จะไม่ให้เขารักได้อย่างไร "อยากให้พ่อไปงานแต่งแกไหม ถ้าอยากให้ไปพ่อจะไป" "ค่ะ ปรางอยากให้พ่อไป"อย่างน้อยในวันที่เธอถึงฝั่งฝัน ก็อยากให้พ่อคนนี้อยู่ในค วามทรงจำเธอด้วย"ปรางจะโทรหานะคะ"

ควินตันเอ่ยถาม แต่จริงๆแล้วชายหนุ่มพอรู้มาบ้างแล้วตั้งแต่ที่ให้ลูกน้องไปสืบประวัติรดามานั้นแหละว่าแม่ของรดาหย่าร้างกับสามี ทำให้เธอต้องเลี้ยงลูกเพียงคนเดียว “แม่นะ เจอสามีที่ไม่ดีทั้งนอกใจตบตีทำร้ายร่างกายแม่สารพัด จนพอมีรดา แม่ก็รักรดามากที่สุด รักมากกว่าอะไรทุกอย่าง พ อรดาได้สองขวบ แม่เลยหนีมาอยู่ที่บ้านยายก็คือบ้านหลังนี้แหละ ”

หวงซินอีบอกบิดาพลางบีบนวดขาของเขา หวงจิงอวี่มองใบหน้าของบุตรสาวก็พลันน้ำตาไหลลงมา “พ่อขอโทษนะอีเอ๋อร์…. พ่อมิใช่พ่อที่ดีนักแต่พ่อก็รักพวกเจ้า” “โถ่….ท่านพ่อเจ้าคะ ท่านพ่อคือวีรบุรุษของลูก ท่านพ่อของลูกเก่งกาจที่สุด” หวงซินอีน้ำตาไหลออกมา บิดาของนางร่างกายซูบผ อมลงกว่าเดิมเพราะโรคที่ไม่รู้สาเหตุ

“ตั้งแต่วันที่เฟย์ตัดสินใจมาบอกป้าเรื่องลาออก ย้ายที่อยู่ และเฟย์มีเงินก้อนใหญ่ ป้าก็คิดว่าน่าจะเกิดอะไรขึ้นแต่ที่ป้าไม่ถามเฟย์ตรงๆเพราะป้ามั่นใจว่าเฟย์จะไม่ทำอะไรที่เสี่ยงคุกเสี่ยงตะราง” “โอ้...ป้าฟ้าที่ฉลาดล้ำเลิศจริงๆ” “เฟย์สารภาพนะคะ เฟย์มีแฟนแต่คุณพ่อของเขาไม่ ชอบเฟย์ ท่านยื่นข้อเสนอกับเงินก้อนใหญ่เพื่อแลกกับการให้เลิกกับลูกชายเขา”

มลำพังไหนจะเด็กๆอีก อีกอย่างเขาให้สัญญากับพ่อแม่ของฉันว่าจะดูแลฉันกับเด็กๆอย่างดีที่สุด ฉันไม่รู้ว่าบนโลกใบนี้นอกจากพ่อของฉันแล้วจะมีผู้ชายคนไหนที่ดีกับฉันได้เท่าพี่แดนไทยอีก ขนาดพ่อของลูกเขายังไม่เคยทำเพื่อฉันขนาดนี้เลย "กล้วยอย่าคิดไปเองสิ พี่เชื่อว่าไอ้ดินมันรัก กล้วยนะรักไม่ต่างจากพี่เลยหรืออาจจะมากกว่าพี่ก็ได้"

เขาไม่สามารถทนอยู่กับหวงจางลี่ได้อีกแล้ว จิตใจของนางบิดเบี้ยวไปจนไม่เหลือเค้าโครงนางคนเดิม ตงหยางลูกพ่อ พ่อรู้ว่าเจ้าถูกมารดาของเจ้าทรมานสารพัด เพื่อให้ข้าเข้าไปหาเจ้ากับแม่ของเจ้าที่เรือน "พ่อมีเพียงเจ้า ที่มีสายเลือดสกุลหวงไหลเวียนอยู่ เจ้าจงเติบโตมาอย่างเข้มแข็ง และสืบทอดสกุ ลของเราต่อไป ฝากดูแลแม่ของเจ้าด้วยนะ" หวงเฟยหลงกล่าวทั้งน้ำตา พลางดึงร่างของลูกชายอันเป็นที่รักเข้ามากอด จากนี้พ่อจะจากเจ้าไปในที่ ๆ แสนไกล ไกลจนแม่ของเจ้าตามมาไม่ได้ พ่อจะให้แม่ของเจ้าเป็นฮูหยินเอก และเป็นภรรยาคนเดียวของพ่อนับตั้งแต่นี้ไป..

เฟิงลี่ถามเสียงสะอื้น นางไม่เคยเรียนรู้เรื่องยศศักดิ์อะไรพวกนี้มาก่อน เพ่ยเพ่ยเองก็ไม่คิดจะสอนเรื่องพวกนี้แก่เด็กทั้งสองอยู่แล้ว นางมิได้อยากให้พวกเขาไปข้องเกี่ยวกับเหล่าเชื้อพระวงศ์ "หวางเฟยก็คือฮูหยินอันเป็นที่รักของพ่ออย่างไรล่ะ" "ทำไมท่านลุงถึงเรียกตัวเองว่าพ่อ ท่านมิใช่บิดาของพวกเราเสียหน่อย"

แม่โจวได้ยินไห่หลิงเรียกเธอว่าป้า ดวงตาก็เริ่มแดง "ไห่หลิง ใจคอหนูจะยอมให้หยางหยางกลายเป็นเด็กที่ครอบครัวแตกจริงๆหรอ?" "หยางหยางเป็นลูกของฉัน ฉันรักเขายิ่งกว่าชีวิต ต่อให้เขาต้องใช้ชีวิตอยู่กับฉัน อยู่ในครอบครัวที่ขาดพ่อ ฉันก็สามารถให้ความรักดูแลเขาได้ ให้เขา เติบโตได้อย่างแข็งแรงทั้งกายและใจ ป้าไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่พูดจาให้ร้ายพวกคุณต่อหน้าหยางหยาง"