หวงรักพ่อเลี้ยง Novels & Stories

"ฮ่าๆๆๆ! โอ๊ยยย ฉันจะบ้าตาย! ยินดีต้อนรับสู่สมาคมคนคลั่งรักคุณอรรถนะคะเพื่อนสาว... ฉันกะแล้วเชียว เจอพ่อฉันเข้าโหมดเสือแก่จอมเก๋าเข้าไป รอดชีวิตกลับมาได้ก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว" "แกอย่ามาหัวเราะเยาะฉันนะเว้ย! ฉันซีเรียสอยู่นะ..." มินนี่พลิกตัวกลับมานอนหงาย จ้องมองเพดาน ห้องด้วยแววตาเป็นประกายวิบวับ "คือแบบ แอนนี่พ่อแกโคตรดีดีมากดีแบบตะโกนดังๆ เลยอะแก! ทั้งอบอุ่น ทั้งเก๋า แล้วก็แบบ โคตรดุ! ดุจนฉันคลั่ง..."

“คุณหนูเจ้าคะ อย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ ท่านเจ้ากรมรักคุณหนูเสมอมา จะไม่ลงโทษคุณหนูหรอกเจ้าค่ะ” เซียงหลิงเห็นลั่วชิงหวงเงียบไปนาน ก็คิดว่าลั่วชิงหวงกำลังกังวล จึงปลอบประโลม มุมปากของลั่วชิงหวงเผยรอยยิ้มที่เย็นชา รักนางงั้นรึ ? เมื่อก่อนนางก็เคยคิดเช่นนั้น แต่…หลัง จากนั้นนางถึงได้รู้ว่า ในใจของบิดาของนางมีเพียงอำนาจ ส่วนความรักความผูกพันในสายตาของเขา ไม่มีค่าแม้แต่น้อย “เซียงหลิง เมื่อผู้อื่นรังแกเจ้า ด่าทอเจ้า เจ้าจะทำอย่างไร ?”

“พ่อก็สนใจแต่ชื่อเสียงของตระกูล แต่ไม่เคยสนใจว่าฉันต้องการอะไร พ่อรักแต่ตัวเองเหมือนกัน!” “อย่าพูดกับคุณพ่อแบบนี้นะตานผิง” หวงเต๋อหลงลุกขึ้นจากที่นั่งเข้ามาปรามน้องสาวที่กำลังลุกขึ้นชี้หน้าบิดาของตนเอง “คุณพ่อแค่ห่วงเธอนะ ที่ท่านพูดก็เพราะไม่อยากให้เธอหลงผู้ชายคนนั้น จนหน้ามืดตามัว”

น้ำชาร้องไห้เสียงดัง น้ำตาไหลปนกับน้ำที่ยังไม่แห้งบนหน้า เธอสบตาพ่อเลี้ยงแล้วตะโกนเสียงแหลม “ผัวแม่ต่างหากที่บ้า! เขามาทำร้ายคนที่หนูชอบได้ยังไง” พ่อเลี้ยงขมวดคิ้ว ยิ้มแสยะอย่างเย็นชา “อะไรนะ คนที่ชอบ ดูเอาเถอะ...ไม่ทันไรลูกคุณแกมีแฟนแล้ว”

ตลอดเวลาที่เธอได้อยู่ใกล้ชิด พ่อเลี้ยงกัมพูสนใจแค่งานในไร่เท่านั้น เวลาทั้งหมดทุ่มให้กับงานจนหมด ไม่พาตัวเองออกไปหาความสุขในยามราตรีเลยสักครั้ง บางครั้งขวัญข้าวก็นึกอิจฉาคุณน้ำผึ้งที่มีแฟนหนุ่มที่ซื่อตรงและซื่อสัตย์อย่างพ่อเลี้ยง แต่สุดท้ายความซื่อสัตย์ที่ พ่อเลี้ยงมีก็ไม่เพียงพอที่จะเหนี่ยวรั้งคนรักเอาไว้ได้

หวงลี่ฟางให้รู้สึกหัวใจสลายจริงๆ ดั่งที่รุ่ยเหยียนกลัว ตอนนี้ความรู้สึกที่มีต่อบิดาที่รักยิ่ง กลับพลิกผันย่ำแย่อย่างที่สุด ที่แท้ท่านแม่มิได้เป็นอย่างที่ท่านพ่อพูดมาตลอดสิบกว่าปี ‘ฟางเอ๋อร์ พ่อรักแม่เจ้า ไม่เคยรักหญิงใด สตรีเต็มเรือน นางรู้ดีว่าพ่อไม่มีที่ในใจสำหร ับพวกนาง เพียงแม่เจ้าเท่านั้นที่พ่อรัก แต่เพราะพ่อไร้ความสามารถ พ่อมิอาจทิ้งสกุลไปใช้ชีวิตอิสระได้ แม่เจ้าถึงหนีตามชายชู้ไป ไม่ไยดีเราสองพ่อลูกเลย พ่อละอายนัก ความผิดนี้ให้พ่อแบกรับแต่ผู้เดียวเถอะ เจ้าอย่าโกรธแม่เจ้าเลย’

วรากรบอกผู้เป็นแม่ แต่ใบหน้ากับมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเขาพูดถึงลูกสาววัยสามเดือนของเขา ที่ทำให้เขารักเขาหลงจนอยากอยู่ด้วยตลอดเวลา “แกหลงลูกหรือว่าหลงแม่ของลูกกันแน่ตากร” อรอนงค์ถามออกลูกชายออกไปแบบโต้ง ๆ เลย เมื่อเห็นสายตาเปล่งประกายของวรากรเมื่อเ อ่ยถึงฝั่งนั้น

เธอทั้งผลัก ทั้งดัน พ่อที่ล็อคตัวเธอไว้ไม่ปล่อย แต่ก็ยากที่จะขืนแรงมหาสารนั้น “กูไม่ให้” “ปล่อยภาไปเถอะนะพ่อ ภารักพี่รันต์ ฮืออ!” “รักได้ เดี๋ยวก็หมดรักได้” “ไม่นะ ฮืออ!”

้วนะ แค่เห็นหน้าเขาฉันก็ให้อภัยได้ทุกอย่างแล้ว เพียงแต่เรื่องความรัก...ฉันไม่อยากจะฝืนต่อไปเท่านั้นเอง ก่อนจะมีลูก...ฉันเคยคิดว่าคงรักใครไม่ได้อีกนอกจากพี่คิม แต่พอมีเด็กคนนี้...ความคิดมันก็เปลี่ยนไป ยังมีใครอีกคนที่ทำให้ฉันรักได้มากกว่าเขาอยู่ คนที่ฉันอยากจะปกป้องเอาไว้ใ ห้ได้ อยากจะดูแลให้ดีที่สุด พอคิดแบบนั้นก็ไม่อยากจะจมปลักอยู่กับความรักที่ไม่มีทางสมหวังอีกต่อไป ไม่อยากให้พี่คิมต้องมาทนอยู่เพราะรู้สึกผิดอะไรด้วย เราสามารถเป็นพ่อกับแม่ของลูกด้วยกันได้แม้จะไม่ได้รักกันก็ตาม”

ดวงตาสีดำลึกล้ำของชายหนุ่ม “พ่อเลี้ยงภาดา!” เจ้าของชื่อยิ้มอย่างไม่รู้สึกผิด และดีใจที่ทำให้เธอตกใจจนลืมความเศร้า แม้ว่าจะรู้ว่าตัวเองกำลังทำให้เธอไม่ชอบเขามากขึ้นก็ตาม แต่ว่า...เขากลับชอบเห็นเธอหน้าแดง