หวนคืนชาติภพ ขอลบท่านออกจากดวงใจ Novels & Stories

ายของตาเองเป็นคนสนิทของคนที่จะถูกวางตัวให้เป็นผู้สืบทอดของท่านผู้นำ แต่ตอนนี้มีแนวโน้มว่าคนแซ่เติ้งจะเป็นฝ่ายชนะ เพื่อความปลอดภัยลูกชายตาส่งคนมารับตาเพื่อส่งตัวตาออกนอกประเทศ ตาอยากจะขอให้หนูอย่ากลับมาที่นี่อีกเพราะมันอาจถูกคนของรัฐบาลเข้ามาจัดการในไม่ช้า ของมีค่า พวกนั้นผู้คนจะกลับมาเห็นค่าในเร็วๆ นี้ และบางส่วนน่าจะถูกเรียกคืนจากรัฐบาลไม่ช้าก็เร็ว วันนี้หนูเอารถเข็นมาด้วยก็ดีแล้ว รีบขนพวกมันกลับไปให้หมดคืนนี้ตาก็จะออกเดินทางแล้ว” คุณตาหูเอ่ยประโยคยาวที่สุดเท่าที่เคยคุยกับชิงชิงมา

ดวงตาหม่นเศร้าที่ไหวระริก มองบ่าวรับใช้ตัวน้อยที่กอบกุมมือบอบบางของนางเอาไว้ หัวใจที่พยายามเข้มแข็งกลับอ่อนแรงลงอย่างไม่อาจห้ามได้ ปล่อยให้น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างสุดจะกลั้น "คนผู้นั้นกลับมาแล้วเสี่ยวถาน เขากลับมาแล้ว เมื่อไหร่ข้าจะทำใจให้ลืมเสียที เมื่อไหร่กันที่จะลบภาพเหล่า นั้นออกไปได้ ฮื้อ ฮื้อ"

ลายมือของไป๋อวี้ 'แด่ ยอดดวงใจของข้า... ทัพเป่ยเยี่ยนแตกพ่ายแล้ว แม่ทัพเป่ยเยี่ยนถูกข้าเด็ดชีพกลางสมรภูมิ ข้ากำลังนำทัพกลับมาตุภูมิ... พร้อมชัยชนะที่ข้ามอบแด่แผ่นดิน และหัวใจที่รอดตาย... เพื่อกลับมามอบให้เจ้าเพียงผู้เดียว รอข้า... เมื่อดอกท้อผลิบาน เราจักได้พบกัน'

“เรากลับกันได้เลยเหรอคะคุณสิตา” โรสิตาขยับออกจากอ้อมกอดของเพื่อนสาว ยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้ง “ดีเหมือนกันค่ะ โรสอยากไปให้พ้นๆ จากคนใจร้าย และจะไม่กลับมาที่นี่อีกชั่วชีวิต”

เถียนฮูหยินยกยิ้มมุมปาก แววตาของนางเย็นชาอำมหิตอย่างไม่ปิดบัง “อีกไม่นาน เมิ่งอ้ายเยว่ก็จะหายไปจากโลกใบนี้ตลอดกาล นางจะไม่มีวันได้กลับมาทำให้ลูกขุ่นข้องหมองใจได้อีก” "จริงหรือเจ้าคะ!

อี้ฮองเฮาถามต่อ ไป๋หลินเยว่ทอดสายตามองออกไปที่ผืนน้ำ แววตาหม่นลงเล็กน้อย “หม่อมฉันให้อภัยฝ่าบาทแล้วเพคะ แต่จะให้กลับไปรักเหมือนวันวาน หรือร่วมหอหลับนอนอย่างสนิทใจ หม่อมฉันยังทำไม่ได้จริงๆ บาดแผลที่ผ่านมามันฝังลึกเหลือเกิน”

แต่ไม่คิดเลยว่า คนที่เคยขโมยดวงจันทร์ของใจไป จะกลับเป็นคนผลักเธอออกไปด้วยมือของเขาเอง มองใบหน้าอันซีดเซียวของเสิ่นชิงหยวน เซี่ยหยุนถอนหายใจอย่างหมดทางแก้ “อยู่ที่นี่เถอะ ถือว่าฉันขอร้องเธอแล้ว” หัวใจเสิ่นชิงหยวนเต้นแรง

น้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้มก้อนเนื้ออกซ้ายที่แหลกเหลวอยู่แล้วยิ่งแหลกละเอียดยิ่งกว่าเดิมเมื่อแหวนแทนใจที่เขาสวมให้เธอถอดมันและคืนเขามา “คุณกลับไปเถอะ โลกของคุณหลินอยู่ไม่ได้หรอก” “หลิน หนูคือโลกทั้งใบของเฮีย ฮือ อย่าผลักใสเฮียเลยนะครับ”

ต่อให้นางคิดตัดใจไม่เหลือเยื่อใยกับหลี่เจียงแล้ว แต่หว่านหนิงก็ยังคงรู้สึกเจ็บช้ำน้ำใจอยู่ดี “คุณหนู อย่าเสียใจไปเลยนะเจ้าคะ อีกไม่นานพวกเราจะออกจากจวนโหวนี้ไปด้วยกัน ออกจากเมืองหลวงและไม่กลับมาที่นี่อีก” อ้ายชิงเอ่ยปลอบผู้เป็นนาย

ขึ้นเครื่องบินกลับประเทศราวกับหุ่นเชิดไร้วิญญาณ การตัดใจอย่างสมบูรณ์ของจี้กวนหลาน ไม่ได้ส่งผลกับพายุอีกลูกที่กำลังจะมาถึง