Novelas y relatos de หวนคืนชาติภพ ขอลบท่านออกจากดวงใจ

อี้ฮองเฮาถามต่อ ไป๋หลินเยว่ทอดสายตามองออกไปที่ผืนน้ำ แววตาหม่นลงเล็กน้อย “หม่อมฉันให้อภัยฝ่าบาทแล้วเพคะ แต่จะให้กลับไปรักเหมือนวันวาน หรือร่วมหอหลับนอนอย่างสนิทใจ หม่อมฉันยังทำไม่ได้จริงๆ บาดแผลที่ผ่านมามันฝังลึกเหลือเกิน”

นางต้องการให้เขาเห็นมันเป็นสิ่งแรกทันทีที่กลับมา หยุนชี ไม่ต้องการเขาอีกต่อไปแล้ว ท่ามกลางราตรี รถม้าค่อยๆ แล่นออกจากจวนเจิ้นเป่ยโหว

แต่ไม่คิดเลยว่า คนที่เคยขโมยดวงจันทร์ของใจไป จะกลับเป็นคนผลักเธอออกไปด้วยมือของเขาเอง มองใบหน้าอันซีดเซียวของเสิ่นชิงหยวน เซี่ยหยุนถอนหายใจอย่างหมดทางแก้ “อยู่ที่นี่เถอะ ถือว่าฉันขอร้องเธอแล้ว” หัวใจเสิ่นชิงหยวนเต้นแรง

น้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้มก้อนเนื้ออกซ้ายที่แหลกเหลวอยู่แล้วยิ่งแหลกละเอียดยิ่งกว่าเดิมเมื่อแหวนแทนใจที่เขาสวมให้เธอถอดมันและคืนเขามา “คุณกลับไปเถอะ โลกของคุณหลินอยู่ไม่ได้หรอก” “หลิน หนูคือโลกทั้งใบของเฮีย ฮือ อย่าผลักใสเฮียเลยนะครับ”

ต่อให้นางคิดตัดใจไม่เหลือเยื่อใยกับหลี่เจียงแล้ว แต่หว่านหนิงก็ยังคงรู้สึกเจ็บช้ำน้ำใจอยู่ดี “คุณหนู อย่าเสียใจไปเลยนะเจ้าคะ อีกไม่นานพวกเราจะออกจากจวนโหวนี้ไปด้วยกัน ออกจากเมืองหลวงและไม่กลับมาที่นี่อีก” อ้ายชิงเอ่ยปลอบผู้เป็นนาย

ขึ้นเครื่องบินกลับประเทศราวกับหุ่นเชิดไร้วิญญาณ การตัดใจอย่างสมบูรณ์ของจี้กวนหลาน ไม่ได้ส่งผลกับพายุอีกลูกที่กำลังจะมาถึง

"ไง...ที่รัก" เพลิงแห่งความจริงเผาผลาญกรงลวงตาจนมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน... บัดนี้ถึงเวลาที่เขาจะก้าวเท้าออกจากเงามืด เพื่อทวงคืน 'ดวงใจ' เพียงหนึ่งเดียวกลับคืนสู่อ้อมกอดที่แท้จริงเสียที

บุรุษไร้ชื่อขยับดวงหน้าบนซอกไหล่แล้วหยิบผ้าคลุมขึ้นคลุมดวงหน้าของนาง “ขอเพียงคืนนี้เท่านั้น แม่นางไป๋ ข้าอยากจะลืมสิ้น ลืมนางให้หมดจากใจ ข้าขอร้อง” นางวางฝ่ามือทาบแขนเขาไว้แหงนดวงหน้าไปด้านหลัง

ทุกถ้อยคำของเฉินต้าเหว่ย ทำร้ายหัวใจจางม่านอวี้อย่างบอกไม่ถูก เมื่อก่อนนางไม่คิดว่า การจากลาของตนกับเฉินต้าเหว่ยจะนำพาความทุกข์ทรมานใจ ความรู้สึกที่นางมีต่อเขายามออกรบคือความเป็นห่วง แต่ก็มีความเชื่อมั่นว่า เขาต้องกลับมาหาตน นำชัยชนะสู่บ้านเมือง ทว่าการจากลาครั้งนี้ เสมือนมีหนา มแหลมคมทิ่มแทงดวงใจ เส้นทางของทั้งสองห่างขึ้นเรื่อยๆ มีกำแพงหลายชั้นกั้นเราสอง ใจหายกับการจากลาครั้งนี้ “ข้าก็คงคิดถึงเจ้าเช่นกัน เสร็จศึกเจ้าต้องรีบไปหาข้านะ ข้าจะรอเจ้า” “ข้าไปหาเจ้าแน่ ข้าต้องไปหาหัวใจของข้า”

อันปาเซวี่ยอดคิดไม่ได้ว่า หลังกลับจากสนามรบที่มีแต่เลือดและโคลน สมองของท่านแม่ทัพคงกลับด้านไปแล้ว ฝ่าบาทพึ่งตรัสไปไม่ถึงชั่วยาม ออกมารับแสงยามสายนิดเดียวก็ลืมเสียแล้ว "เช่นนี้เอง เช่นนั้นไปรับน้องสาวข้าด้วยเลยดีหรือไม่" "ท่านแม่ทัพ ถึงท่านจะร้อนใจอยากรีบไปรับนาง แต่จัดการเร ื่องในจวนให้เสร็จก่อนดีหรือไม่ขอรับ"