หวานทรมาน Novels & Stories

ิวปั่นป่วน ชานนท์ตวัดไล้ปลายลิ้นไล้วนดูดดื่มตักตวงความหวานจากปลายยอดถันนุ่มหวานอย่างตะกรุมตะกราม บดเบียดท่อนเนื้อร้อนระอุกับความนุ่มนิ่มของกลีบดอกไม้ เสียงคำรามดังลั่นลำคอแข็งแกร่ง นี่เพียงแค่ทรวงอวบอิ่มเท่านั้นนะยังหวานนุ่มลิ้นถึงเพียงนี้ ไม่อยากคิดถึงกุหลาบดอกน้อย เลยว่ามันจะหวานขนาดไหน อย่างไม่คิดจะทนชานนท์ยอมปล่อยมือจากสองปทุมถันอวบอิ่ม ขบกัดไล้จุมพิตลงไปตามหน้าท้องแบนราบเรียบไร้ไขมันส่วนเกิน หยอกเย้ากับช่องเล็ก ๆ ตรงกลาง ก่อนจะเคลื่อนเลาะเล็มผิวเนื้อเนียนนุ่มเหมือนกับใยไหมทีละนิด

(อาการของคนเกลียดการทานยาดูออก) "ขมอ่า" "___" "มันมียาที่ไหนหวานบ้างหล่ะ" ผมยื่นนมสดให้ดื่มเพื่อกลบความขมของยา "ขอบใจ นายกลับเถอะเดี่ยวเราขึ้นข้างบนเองได้"

“จะเป็นอะไร ก็โรคสำออยไงน้ำผึ้ง อย่าสนใจเลยกินข้าวดีกว่าก่อนจะหมดอารมณ์แล้วกินไม่ลงและตอนนี้พี่ก็เริ่มจะหมดความอยากอาหารแล้ว” “คิมหันต์” เหมันต์ปรามน้องชายทั้งแววตาและน้ำเสียง เมื่อเห็นว่าคิมหันต์เริ่มรวนหาเรื่องสาวน้อยที่นั่งก้มหน้าเขี่ยข้าวในจานเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ชายหนุ ่มลูบเรือนผมสลวยอย่างปลอบโยนแล้วตักกับข้าวให้อย่างเอาใจ

สิ้นคำพูด มานีตบหน้างดงามของเดือนฉายเต็มแรง แล้วเดินสะบัดก้นออกไปจากห้องอาหารทันใด “แพ้กะทิเหรอ” คนตัวเล็กถึงขั้นแข้งขาไร้เรี่ยวแรง ล้มลงกองกับพื้นห้อง ขณะเดียวกันน้ำตาคลอด้วยความรู้สึกเจ็บปวดโดนแกงร้อน ๆ ลวกมือ “คุณฉายเป็นยังไงบ้าง”

Bad Engineer 13 - ครางเป็นชื่อฉัน NC++ สัมผัสนุ่มนวลค่อย ๆ ทวีความรุนแรงขึ้น ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปากหวานดูดตวัดตามแรงอารมณ์ มีอารับจูบจากไฟพยายามตวัดลิ้นหวาน แต่คนที่ไม่เคยจูบกับใครมาก่อนอย่างเธอกลับทำไปอย่างไม่ประสีประสา “อ๊ะ สะ แสบ” เสียงหวานร้องสะดุ้งเมื่อเจ็บแผลที่ริมปา ก

“ทรมานเป็นอะไรก็ไม่รู้ ฮึก ๆ” เสียงหวานครางปนสะอื้นยามฤทธิ์ของยาที่ผสมในขนมนั้นกำลังรุกรานปลุกปั่นจนกายนางร้อนผ่าว ต้องการเพียงใครสักคน ให้ช่วยนางให้หลุดพ้นจากความทรมานนี้เท่านั้น ทรมานเหลือเกิน มันเกิดสิ่งใดขึ้นกับนางกัน...

ศาสตราว่าพลางกลืนน้ำลายลงคอ ทำเอาคนตัวเล็กหลุดขำออกมา “ครีมทำแป๊บเดียวไม่นานค่ะ อดทนหน่อยนะคะ” “ครับ พี่ทนได้ พี่เป็นคนอดทนเก่ง รอก็เก่ง” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาพร้อมส่งสายตาสื่อความนัย ทว่าเธอมัวแต่เร่งรีบเตรียมอาหารจึงไม่รู้ตัว

น้ำหวานตอบด้วยความสับสน หลายวันผ่านไปอาการของปลายฝันและน้ำหวานก็ยังคงเป็นอยู่ ปลายฝันยังคงมีอาการคลื่นไส้อาเจียนในตอนเช้า และอ่อนเพลียง่ายกว่าปกติ ส่วนน้ำหวานก็ยังคงอยากทานแต่ของเปรี้ยวๆ รสจัดๆ และรู้สึกเหนื่อยง่าย

้นเข้าไปชอนชิมความหวานหยาดเยิ้มด้านใน ที่ทำให้เธอสุดแสนจะทรมานต่อไป ‘อา... อื้อ... อื้อ... อา... โอว...’ เสียงร้องฟังไม่ได้ศัพท์ดังอยู่เพียงในใจกับเนื้อกายที่บิดเร้าดิ้นรนไม่หยุดเพราะไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าความทรมานอันหอมหวานที่เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่นี้จะไปสิ้นสุดลงที่ใด ทว่าเ สียงหนึ่งที่ดังขึ้นเหนือใบหน้ากับสัมผัสร้อนผ่าวที่ยุติลง ก็ทำให้เธอรู้ได้ในทันทีว่าสิ่งนั้นสิ้นสุดลงแล้ว และเป็นการหยุดที่ทำให้เธอต้องกรีดร้องสุดเสียง เมื่อความมืดมิดนั้นมีภาพหนึ่งเด่นชัด

ฉันรู้สึกมึนๆนิดหน่อย เลยไม่ได้ลุกไปไหน สักพักคนที่อยู่ในห้องน้ำก็เดินออกมา บนตัวโซ่มีผ้าขนหนูเพียงผืนเดียว เห็นหยดน้ำที่เกาะบนผิวเขาแล้วก็ทำให้ฉันเผลอกลืนน้ำลาย คงเพราะว่าฉันหิวนั่นแหละ แต่หิวข้าวนะไม่ได้หิวอย่างอื่น "อาบน้ำมั้ย?"