หวานทรมาน นิยาย & เรื่องราว

เสียงกรีดร้องของเธอมาพร้อมกับน้ำหวานที่ไหลทะลักออกมาผมไม่รอให้มันไหลลงไปถึงที่นอนผมใช้ลิ้นปาดเลียน้ำหวานสีใสทันทีที่มันไหลออกมา ผมกินน้ำหวานของเธอจนไม่เหลือเหมือนที่เธอกินน้ำรักของผมจนไม่เหลือนั่นแล่ะ ตอนนี้เท่ากับว่าเราเสมอกันผมหนึ่งน้ำเธอหนึ่งน้ำ จากนี้เราจะมาเสร็จไป พร้อมกัน ผมลุกขึ้นแล้วก้าวขาขึ้นเตียงอย่างมั่นคงส่วนคนบนเตียงก็นอนหายใจรวยรินเหมือนคนหมดแรงมองหน้าผมด้วยแววตาออดอ้อน "เป็นอะไรคะคนสวย หื้มมม" "เหนื่อยค่ะ พี่อิฐ ฮืออออ นาเหนื่อย" "เหนื่อยอะไรคะนอนให้พี่เลียอย่างเดียวจนเสร็จ" "พี่อิฐอย่าพูดแบบนี้สินาอายนะ><"

‘หวานก็รักพี่กันต์มาก’ เพียงได้ยินเสียงหวานตอบรับกลับมา น้ำตาของนายแพทย์ก็คลอขึ้น เขารู้ว่าข้าวหวานก็รัก ‘พี่พักผ่อนนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จัดการเรื่องงานเสร็จหวานจะไปหา’ “ครับ” ‘ฝันดีนะคะ’ ตกดึกนายแพทย์หนุ่มไม่ได้หลับฝันดี ตรงข้ามเขากลับร้อนรนกระสับกระส่ายด้วยความปวดหัว หนาวเย ็นสั่นสะท้านไปทั่วร่าง รวมทั้งปวดเมื่อยไปถึงกระดูก พยายามขยับตัวควานหารีโมตเพื่อหรี่แอร์ให้อุ่นขึ้น รู้ดีว่าพิษไข้กำลังเล่นงานเขาอย่างรุนแรง

เสียงหวานถามอย่างห่วงใย นัยน์ตาคมหวานนั่นมองหน้าชายหนุ่ม หล่อนทรุดลงนั่งข้างๆ เขา ตามองไล่ไปยังเฝือกที่พันไว้รอบขาธงราม ​“ไม่เป็นไร เจ็บนิดหน่อย” ​“หวานทำพี่รามเดือดร้อนแท้ๆ” หล่อนบ่น น้ำตาคลอ มือของธงรามเอื้อมขึ้นเช็ดให้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอ่ยเอ็ดเสียงทุ้ม

ตอนที่ 123 ยาพิษในหม้อแกง หลังจากชัยชนะที่หมู่บ้านก่อนหน้า ชื่อเสียงของอาเหมยพ่อครัวหน้าหวานก็ขจรขจายไปทั่วคาราวาน สร้างความไม่พอใจให้กับกู่ฉาน พ่อครัวอาวุโสสายมืดที่อิจฉาในพรสวรรค์ของนาง กู่ฉานแอบเข้าไปในเต็นท์เสบียงยามดึก พลางหยิบขวดกระเบื้องขนาดเล็กที่บรรจุผงร ากไม้ไร้เงายาพิษที่มีฤทธิ์ทำให้ท้องร่วงอย่างรุนแรงและสูญเสียประสาทสัมผัสการรับรส ซึ่งจะทำให้พ่อครัวหมดอนาคตทันที

เขาครางเสียงพร่า “ซนทรมาน...ซนไม่ไหว ซนร้อน แรงๆ ค่ะ” เสียงหวานพร่าแหบครางออกมา ตับ ตับ ตับ

ภาคภูมิถามแพรพลอยที่นั่งมองเขากินอย่างเดียว “ไม่ไหวค่ะ มันเปรี้ยวมาก” เธอยังไม่หายเข็ดฟันเลยหลังจากลองชิมมะดันเข้าไป “แกล่ะโทนี่ลองไหม” ยื่นมะยมให้

เสียงหวานครางอือในลำคอ เป็นความทรมานที่หอมหวาน เสพติดมันพอๆ กับการที่ใครสักคนรักการกินเผ็ดแม้จะไม่ดีกับกระเพาะอาหารและโคตรจะทรมานก็ตาม ก้นทรงลูกพีชบดสู้เขาขาดใจ จะบอกว่าเธอคันอยากถูกเขาเอาก็ได้...ไม่ผิด “ละ แลนซ์ ทำหน่อย...” เป็นฝ่ายร้องขออย่างหน้าไม่อาย

เขาเอ่ยเริ่มนอย "เปล่าครับผมเเค่หิวข้าว" "เอ้าเหรองั้นมื้อนี้กูเลี้ยงขับให้ไวเลยหิวมากเหมือนกัน"ปรมะเอ่ยออกมายิ้มที่มุมปากอรรถพรเหลือบมองรอยยิ้มนั้นเเล้วยิ้มออกมาเช่นกัน

หญิงสาวยิ้มๆ “กี่ล้านหยดน้ำตาอย่าสับสน หมดไปกี่ล้านหยดน้ำตาอย่าให้ผ่านเลย...โดยไม่มีอะไรตอบแทน...กาแฟมันขม..เติมเขาใส่ไปสิ นรี กาแฟจะกลับมาหอมละมุนอีกครั้ง”

เขาเกือบจะเลื่อนนิ้วออกแต่คำปฏิเสธหลุดออกมาจากปากหวานเสียก่อน “ไม่ หนูไม่ยอม อ่า พี่แสน อย่าทรมานหนูเลยนะ อืออ” สุดแสนสอดนิ้วเข้าไปอีกครั้งแล้วรูดจนถี่รัว มองร่างเล็กดิ้นทรมานแต่เขาใช้ท่อนขากดทับไว้ สองนิ้วกวักน้ำออกสอดเข้าไปใหม่ ทุกขณะที่ผ่านร่องเนื้อ เขารู้สึกถึง แรงกระชับที่เพิ่มพูนมากขึ้น เทียนหอมกำลังใกล้เสร็จสมอีกครั้ง น้ำหวานเอ่อนไหลง่ามนิ้วเปื้อนเปียกทั่วหน้าขา รอยแยกสีชมพูเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อ