หวานทรมาน Novels & Stories

เสียงกรีดร้องของเธอมาพร้อมกับน้ำหวานที่ไหลทะลักออกมาผมไม่รอให้มันไหลลงไปถึงที่นอนผมใช้ลิ้นปาดเลียน้ำหวานสีใสทันทีที่มันไหลออกมา ผมกินน้ำหวานของเธอจนไม่เหลือเหมือนที่เธอกินน้ำรักของผมจนไม่เหลือนั่นแล่ะ ตอนนี้เท่ากับว่าเราเสมอกันผมหนึ่งน้ำเธอหนึ่งน้ำ จากนี้เราจะมาเสร็จไป พร้อมกัน ผมลุกขึ้นแล้วก้าวขาขึ้นเตียงอย่างมั่นคงส่วนคนบนเตียงก็นอนหายใจรวยรินเหมือนคนหมดแรงมองหน้าผมด้วยแววตาออดอ้อน "เป็นอะไรคะคนสวย หื้มมม" "เหนื่อยค่ะ พี่อิฐ ฮืออออ นาเหนื่อย" "เหนื่อยอะไรคะนอนให้พี่เลียอย่างเดียวจนเสร็จ" "พี่อิฐอย่าพูดแบบนี้สินาอายนะ><"

‘หวานก็รักพี่กันต์มาก’ เพียงได้ยินเสียงหวานตอบรับกลับมา น้ำตาของนายแพทย์ก็คลอขึ้น เขารู้ว่าข้าวหวานก็รัก ‘พี่พักผ่อนนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จัดการเรื่องงานเสร็จหวานจะไปหา’ “ครับ” ‘ฝันดีนะคะ’ ตกดึกนายแพทย์หนุ่มไม่ได้หลับฝันดี ตรงข้ามเขากลับร้อนรนกระสับกระส่ายด้วยความปวดหัว หนาวเย ็นสั่นสะท้านไปทั่วร่าง รวมทั้งปวดเมื่อยไปถึงกระดูก พยายามขยับตัวควานหารีโมตเพื่อหรี่แอร์ให้อุ่นขึ้น รู้ดีว่าพิษไข้กำลังเล่นงานเขาอย่างรุนแรง

เสียงหวานถามอย่างห่วงใย นัยน์ตาคมหวานนั่นมองหน้าชายหนุ่ม หล่อนทรุดลงนั่งข้างๆ เขา ตามองไล่ไปยังเฝือกที่พันไว้รอบขาธงราม ​“ไม่เป็นไร เจ็บนิดหน่อย” ​“หวานทำพี่รามเดือดร้อนแท้ๆ” หล่อนบ่น น้ำตาคลอ มือของธงรามเอื้อมขึ้นเช็ดให้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอ่ยเอ็ดเสียงทุ้ม

ตอนที่ 123 ยาพิษในหม้อแกง หลังจากชัยชนะที่หมู่บ้านก่อนหน้า ชื่อเสียงของอาเหมยพ่อครัวหน้าหวานก็ขจรขจายไปทั่วคาราวาน สร้างความไม่พอใจให้กับกู่ฉาน พ่อครัวอาวุโสสายมืดที่อิจฉาในพรสวรรค์ของนาง กู่ฉานแอบเข้าไปในเต็นท์เสบียงยามดึก พลางหยิบขวดกระเบื้องขนาดเล็กที่บรรจุผงร ากไม้ไร้เงายาพิษที่มีฤทธิ์ทำให้ท้องร่วงอย่างรุนแรงและสูญเสียประสาทสัมผัสการรับรส ซึ่งจะทำให้พ่อครัวหมดอนาคตทันที

เสียงหวานร้องขออย่างร้อนรน ปลายเสียงเบาหวิวออดอ้อน เธอยังจำความรู้สึกสุดท้าย ที่เขาปรนเปรอให้ เมื่อก่อนหน้านี้ได้ แต่ครั้งนี้กลับไม่เหมือนกัน ถึงแม้ความใหญ่โตของเขาจะทำให้เธออึดอัดทรมาน แต่มันเป็นความทรมานที่สุดแสนจะอ่อนหวานและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เธออยากให้เ ขาพาไปให้สุดทางแห่งความทรมาน ไม่อยากให้หยุดแม้สักวินาที “ถ้าไม่อยากให้หยุด..ก็ต้องควบเอง ลองเป็นคาวเกิร์ลดูไหม?”

หมิงจิวตอบตามตรง “เมื่อครู่ยามที่เจ้ากำลังกินขนม เจ้ารับรู้ได้ถึงรสชาติความหวานอร่อยในปาก แล้วเจ้าก็คงจะรู้สึกได้ถึงความสุข ยามที่ได้กินมันใช่หรือไม่? แต่ยามนี้เมื่อเจ้ากลืนมันลงคอไปแล้ว ความหวานอร่อยจนทำให้เจ้ารู้สึกสุขใจเมื่อครู่ มันก็ได้ไหลลงคอของเจ้าไปพร้อมกัน ความ รู้สึกแบบนี้แหละที่ข้าเรียกมันว่า ‘ความสุขเพียงชั่วคราว’

พิมรดาลุกขึ้นนั่งอย่างสั่นเทา น้ำตาหยดใสไหลรินอาบสองแก้มขณะที่เธอเผยอริมฝีปากรับข้าวต้มจืดชืดนั้นเข้าไป รสชาติของมันกร่อยและกลืนยากยิ่งกว่ายาขม แต่เธอต้องฝืนกลืนมันลงคอไปพร้อมกับน้ำตาแห่งความอัปยศ เธอพ่ายแพ้เขาอย่างสมบูรณ์ แพ้ให้กับอำนาจและความป่าเถื่อนของซาตานร้า ยตนนี้

แป้งหอมร้องครางลั่น สองมือเล็กจิกเกร็งหมอนบนโซฟาแน่น ร่างกายเกร็งกระตุก เมื่อลิ้นหนาร้อนผ่าวของครามตวัดเลียดูดดึงติ่งกระสันอย่างตะกละตะกลาม เสียงดูดดังสลับกับเสียงน้ำหวานที่ถูกตวัดเลียระงมลั่น "อืมมม... ชาไทยหวานร้อยที่กินไป... มันมากลายเป็นน้ำหวานตรงนี้หมดแล้วใช่ไหมครับแป้งหอ ม"

หญิงสาวยิ้มๆ “กี่ล้านหยดน้ำตาอย่าสับสน หมดไปกี่ล้านหยดน้ำตาอย่าให้ผ่านเลย...โดยไม่มีอะไรตอบแทน...กาแฟมันขม..เติมเขาใส่ไปสิ นรี กาแฟจะกลับมาหอมละมุนอีกครั้ง”

เขาเกือบจะเลื่อนนิ้วออกแต่คำปฏิเสธหลุดออกมาจากปากหวานเสียก่อน “ไม่ หนูไม่ยอม อ่า พี่แสน อย่าทรมานหนูเลยนะ อืออ” สุดแสนสอดนิ้วเข้าไปอีกครั้งแล้วรูดจนถี่รัว มองร่างเล็กดิ้นทรมานแต่เขาใช้ท่อนขากดทับไว้ สองนิ้วกวักน้ำออกสอดเข้าไปใหม่ ทุกขณะที่ผ่านร่องเนื้อ เขารู้สึกถึง แรงกระชับที่เพิ่มพูนมากขึ้น เทียนหอมกำลังใกล้เสร็จสมอีกครั้ง น้ำหวานเอ่อนไหลง่ามนิ้วเปื้อนเปียกทั่วหน้าขา รอยแยกสีชมพูเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อ